Γιατί η Γερμανία δεν θα διαγράψει ελληνικό χρέος

Γράφει ο Πάνος Κολοκοτρώνης

Το ζήτημα της συμμετοχής ή όχι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χρηματοδότηση της Ελλάδας εξακολουθεί να αποτελεί κομμάτι του παζλ του ελληνικού χρέους, στο βαθμό που αφενός  ΔΝΤ και Αθήνα, θεωρούν ότι χρειάζεται διαγραφή χρέους προκειμένου να αναπνεύσει η ελληνική οικονομία, αφετέρου η Ουάσινγκτον επιμένει πως εφόσον δεν διαγράφεται χρέος τότε πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα.

Η σχέση Ελλάδας και ΔΝΤ περνά από διάφορα κύματα: από την αναγκαιότητά του, στη δαιμονοποίησή του για τις πολιτικές που έχει εφαρμόσει στις χώρες απ’ τις οποίες έχει περάσει και τις επιπτώσεις που είχαν οι πολιτικές αυτές. Όσο δε η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος παραμένει εκκρεμής, τόσο τα σενάρια περί συμμετοχής του ή μη και με ποιους όρους δίνουν και παίρνουν. Το Βερολίνο από τη μία πλευρά ξεκαθαρίζει ότι δεν θα υπάρξει βοήθεια στην Ελλάδα χωρίς το ΔΝΤ, απ’ την άλλη όμως διοχετεύει και δημοσιεύματα περί εξόδου του Ταμείου, το οποίο επιμένει σε νέα μέτρα, δεδομένης άρνησης της Γερμανίας να δεχθεί διαγραφή του ελληνικού χρέους.

Μοναδικός χαμένος, όπως πάντα, η Ελλάδα, η οποία με τα ταμειακά της διαθέσιμα να αρχίζουν να στερεύουν, προσπαθεί επικοινωνιακά να διαχειριστεί το γεγονός ότι θα πρέπει να λάβει τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ, επειδή το Βερολίνο αρνείται να διαγράψει έστω και τμήμα του ελληνικού χρέους.

Γεγονός είναι ότι ένας από τους λόγους της γερμανικής άρνησης είναι οι επικείμενες εκλογές στη χώρα. Όμως, σαφές είναι ότι πρόκειται για δέσμευση που είχε αναληφθεί ήδη από το 2012 και ουδέποτε έγινε. Ο λόγος είναι απλός: Η Γερμανία δεν θέλει ούτε πρόκειται ποτέ να συναινέσει στη διαγραφή χρέους.

Άλλωστε, ακόμη κι αν υπήρχε Καγκελάριος που αποφάσιζε τη διαγραφή τμήματος των οφειλών προς τη Γερμανία που σήμερα ανέρχονται σε περίπου 56 δισ., θα έπρεπε ταυτόχρονα: α) να αυξήσει τις εγγυήσεις στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, επειδή θα αρχίσουν οι κερδοσκόποι να στοιχηματίζουν ενάντια στα ομόλογα του ευρωπαϊκού μηχανισμού- ESM, με αποτέλεσμα να μειώνεται η πιστοληπτική του ικανότητα, β) μόλις προαναγγείλει έστω και μερική διαγραφή ελληνικού χρέους, τότε οι αγορές θα αρχίσουν να αυξάνουν το κόστος δανεισμού της ίδιας της Γερμανίας.

Οι ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζονται εγκλωβισμένες σε έναν οικονομικό λαβύρινθο που οι ίδιες δημιούργησαν, πληρώνοντας έως ένα βαθμό τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν στην Ελλάδα, καθώς αντί να τη βοηθήσουν πραγματικά προτίμησαν να υποστηρίξουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα και όχι να επιδείξουν διάθεση αλληλεγγύης έναντι του κοινού ευρωπαϊκού οράματος.

Μέρκελ για ευρώ και ΕΚΤ

Δεν πρόκειται για έναν ελληνικό, αλλά για ευρωπαϊκό φαύλο κύκλο, ο οποίος σχεδόν μοιρολατρικά αυξάνει τις στροφές του, με κίνδυνο εκτροχιασμού- κάτι τέτοιο εκτιμά άλλωστε και το επιτελείο Τραμπ που μιλά για διάλυση της ευρωζώνης.

Διόλου τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η αναφορά της Αγγέλας Μέρκελ για την ανεξάρτητη πολιτική που ακολουθεί η ΕΚΤ αναφορικά με το ευρώ, θεωρώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι η Γερμανία υφίσταται απώλειες εξαιτίας αυτής της νομισματικής πολιτικής.

Μια δήλωση που ομολογουμένως εκπλήσσει για την ειλικρίνεια της, καθώς έγινε στο πλαίσιο της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια και ανέδειξε τη «νομισματική πολιτική» ως ζήτημα ύψιστης σημασίας για την ασφάλεια. Πόσο μάλλον, όταν σύμφωνα με το ρεπορτάζ παρόν στο ακροατήριο της κ. Μέρκελ ήταν και ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς.

Από την άλλη πλευρά, αναφερόμενη στη νομισματική πολιτική της ευρωζώνης η κ. Μέρκελ ουσιαστικά διαμήνυε στις ΗΠΑ ότι για τον διαφαινόμενο νομισματικό πόλεμο δεν είναι υπεύθυνο το Βερολίνο, αλλά η ΕΚΤ, η οποία προσαρμόζει την πολιτική της όχι με βάση τη γερμανική οικονομία αλλά τις οικονομίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Με λίγα λόγια το γεγονός ότι ο κ. Ντράγκι δαπανά τρισ. για τη στήριξη του ευρώ, προκειμένου να αμυνθεί από μια επίθεση του δολαρίου, η οποία δεν έχει καν εκδηλωθεί, πρόκειται για απόφαση της ΕΚΤ και όχι της Γερμανίας.

Βεβαίως, μπορεί η κ. Μέρκελ να επιθυμεί να χαμηλώσει τους ψυχροπολεμικούς διπλωματικούς τόνους μεταξύ Βερολίνου και Ουάσινγκτον, όμως, σε κάθε περίπτωση και μην υποστηρίζοντας την πολιτική Ντράγκι, ουσιαστικά υπονομεύει την ίδια τη βιωσιμότητα της ευρωζώνης.

Συνθήκη Λισαβόνας: Αλήθειες και ψέματα

Από την πλευρά του ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τονίζει συχνά ότι το κούρεμα χρέους απαγορεύεται από τη συνθήκη της Λισαβόνας. Μια δήλωση που προβάλλεται ιδιαίτερα χωρίς, ωστόσο, να συνοδεύεται από κάποια νομική άποψη. Άλλωστε, η Συνθήκη της Λισαβόνας δεν αποτελεί Συνθήκη για την ευρωζώνη,αλλά τη λειτουργία της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Βάσει της Συνθήκης της Λισαβόνας, το χρέος και η διαχείρισή του είναι στην αποκλειστική αρμοδιότητα του εθνικού κράτους. Άρα, ο κ. Σόιμπλε ουσιαστικά αναγνωρίζει ότι με την αφαίρεση αυτής της αρμοδιότητας από την Ελλάδα, μέσω των μνημονίων που έχουν υπογραφεί, η ίδια η Ευρώπη έχει πρακτικά καταπατήσει την Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποσιωπώντας το γεγονός αυτό, ότι η Ελλάδα δεν έχει πλέον την αρμοδιότητα διαχείρισης του χρέους της, στέκεται απλώς στο ότι η Συνθήκη δεν αναφέρεται στην περίπτωση αιτήματος για διαγραφή χρέους. Οπότε, αφού κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στη Συνθήκη, τότε απαγορεύεται.

Να σημειωθεί ότι το άρθρο 122 της Συνθήκης τονίζει ότι σε περίπτωση ανωτέρας βίας όπου υπάρχουν συνθήκες που δεν ελέγχονται από ένα κράτος τότε η ένωση πρέπει να συνδράμει το κράτος –να συνδράμει όχι να το δανείσει- κι αυτή υποτίθεται είναι η αρχή της «αλληλεγγύης» που περιλήφθηκε στην Συνθήκη. Τι έκανε η Ευρώπη; Καταπάτησε το άρθρο 122, εισάγοντας ένα μνημόνιο το οποίο αφαιρούσε την αρμοδιότητα διαχείρισης χρέους από την Ελλάδα και εν τέλει δεν βοήθησε την Ελλάδα. Ουσιαστικά οι Ευρωπαίοι δεν συνέδραμαν. Δανείστηκαν με χαμηλά επιτόκια και μας δάνεισαν με υψηλότερα επιτόκια: με λίγα λόγια κερδοσκόπησαν σε βάρος της Ελλάδας.

Για την Ιστορία

Ζήτημα που θα πρέπει μελλοντικά να εξετάσουν οι ιστορικοί και οι νομικοί είναι γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2009 δεν επικαλέστηκαν το άρθρο 122 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Θεωρούμε σκόπιμο να θυμίσουμε ότι πριν την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, ο τότε Επίτροπος Οικονομικών της Ε.Ε. Χοακίν Αλμούνια δήλωνε ότι η κρίση δεν είναι ευρωπαϊκή αλλά ελληνική. Ότι δηλαδή δεν υπήρξε παγκόσμιο κραχ ώστε να μην μπορεί η χώρα να πουλήσει ομόλογά της και να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της. Ο πρωθυπουργός της χώρας, ο υπουργός Οικονομικών του, Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου αντίστοιχα, αλλά και πλήθως πολικών της περιόδου εκείνης αντί να υποστηρίζουν το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Ελλάδα υπήρξε θύμα του παγκόσμιου κραχ, δήλωναν ότι έχουμε ένα διεφθαρμένο κράτος και οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι. Με λίγα λόγια ενίσχυαν την λογική ότι το πρόβλημα ως ελληνικό προκειμένου να μην μπορεί να επικαλεστεί η χώρα το άρθρο 122 της Συνθήκης της Λισαβόνας που επέβαλε τη συνδρομή όλων των υπολοίπων χωρών της Ένωσης!

 

 

 

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού