+Plus

Φτάνουν τα λεφτά για τον Ιούλιο;

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Οι διαπραγματεύσεις και η εμπλοκή που σημειώνεται στη συνεννόηση με τους δανειστές μας, ποιοτικά διαφοροποιείται από τις προηγούμενες φορές που συνέβησαν αντίστοιχες καθυστερήσεις στις διαδικασίες υλοποίησης προβλέψεων των μνημονίων. Η κρίσιμη διαφορά σε σύγκριση με το παρελθόν είναι ότι τις προηγούμενες φορές η Ελλάδα ήταν στην κυριολεξία μόνη και με το σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων κάθετα αντίθετο σε κάθε ενδεχόμενο χαλάρωσης στα ελληνικά προγράμματα διάσωσης. Σήμερα, σημαντικό μέρος κυβερνήσεων των χωρών-μελών, κομμάτων και μεμονωμένων προσωπικοτήτων αλλά και αναλυτών και οικονομολόγων, υποστηρίζουν ενθέρμως την αλλαγή πολιτικής σε ό,τι αφορά το 3ο μνημόνιο, τόσο σε σχέση με τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους όσο και την πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, που έως τώρα υπήρξε αμετακίνητη επιταγή της ευρωζώνης σ’ όλα τα προγράμματα διάσωσης.

Ένας πρακτικός άνθρωπος, αναγνωρίζοντας τη βασιμότητα του πιο πάνω ισχυρισμού μου, θα με ρώταγε: Αυτή η αλλαγή έχει παράξει κανένα πρακτικό θετικό αποτέλεσμα για την Ελλάδα, ή όλα παραμένουν στην ίδια κατάσταση και εξαντλούνται σε δηλώσεις βουλήσεως αλλαγής πολιτικής;

Νομίζω πως οι αλλαγές είναι ευκρινείς και με μεγάλο πρακτικό αντίκρυσμα, που πριν 2 χρόνια δεν θα μπορούσε κανένας να διανοηθεί:

  • Το ελληνικό χρέος ήδη έχει εισέλθει στην τροχιά της απομείωσής του, προσώρας με παρατάσεις αποπληρωμής των ελληνικών οφειλών και μειώσεις των επιτοκίων, στοιχεία επί των οποίων, μάλιστα, ήδη γίνονται διαβουλεύσεις για περαιτέρω ενδυνάμωσή τους.
  • Τα όργανα της ευρωζώνης σε επίσημες ανακοινώσεις τους έχουν εξαγγείλει την πρόθεσή τους να αλλάξουν την πολιτική εσωτερικής υποτίμησης και να την υποκαταστήσουν με πολιτικές μεγαλύτερης διαθεσιμότητας κεφαλαίων για επενδύσεις.

Περιοριζόμενος σ’ αυτά τα 2 σημεία, θα επιμείνω, ωστόσο, στο πρακτικό στοιχείο των πραγμάτων. Ναι, αλλά τότε γιατί όλα μοιάζουν παγωμένα και η αξιολόγηση λιμνάζει;

Στο λογικότατο ερώτημα προσφέρονται στους Έλληνες πολίτες δύο εναλλακτικές απαντήσεις κομματικού αφηγηματικού τύπου, μία της κυβέρνησης και μία της αντιπολίτευσης. Κατά την πρώτη, την εμπλοκή προκάλεσε το ΔΝΤ και κατά τη δεύτερη η ανεπάρκεια της κυβέρνησης -και μάλιστα αν η κυβέρνηση είχε επισπεύσει την αξιολόγηση θα είχαν αποφευχθεί πρόσθετα μέτρα.

Τό εάν πράγματι το ΔΝΤ θα μπορούσε να έχει παρακαμφθεί, ή όχι, εναποτίθεται στο μυαλό καθενός και δεν επιθυμώ να ασχοληθώ εδώ με τα κατά τη γνώμη μου αυτονόητα! Γι’ αυτό θα επιμείνω στα πρακτικά ζητήματα! Ό,τι και αν φταίει, όμως,  για την καθυστέρηση της αξιολόγησης, η κυβέρνηση ή το ΔΝΤ, τα λεφτά φτάνουν για πληρώσει τον προσεχή Ιούλιο η Ελλάδα τις υποχρεώσεις της, ή όχι;

Εδώ η απάντηση δεν χωρεί πολλές εναλλακτικές χειρισμού της!

Τα λεφτά χωρίς ταμειακή υποστήριξη από τους δανειστές δεν αρκούν! Ή, μάλλον, για είμαι ακριβέστερος, τα λεφτά θα μπορέσουν να αρκέσουν χωρίς την ταμειακή στήριξη των δανειστών, υπό τον όρο και μόνον ότι η ελληνική οικονομία θα «στεγνώσει» τελείως από ρευστότητα!

Δεν μπορώ, λοιπόν, να προβλέψω τι θα συμβεί -εικασίες μόνον μπορούν να γίνουν- αλλά είμαι βέβαιος ότι για τον Ιούλιο θα χρειαστούν λεφτά.

Αν δεν τα έχει ήδη στη διάθεσή της η κυβέρνηση στην Αθήνα ή εάν δεν έχει μεριμνήσει για την εξασφάλισή τους ως τότε, τότε φοβάμαι πως μικρή σημασία θα έχει το καλοκαίρι που έρχεται, το εάν έφταιγε το ΔΝΤ ή η κυβέρνηση που η αξιολόγηση «πάγωσε».

 

 

 

 

Comments: 0

Your email address will not be published. Required fields are marked with *

7 − one =