Ένα παιγνιώδες πολιτικό σχόλιο για ένα σοβαρότατο θέμα

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Εκθέτω στη συνέχεια μια πολιτική επιχειρηματολογία!…

Η διακυβέρνηση Σαμαρά της περιόδου 2012-2014 υπήρξε θεσμικά -και όχι μόνον- καταστροφική για την Ελλάδα, για μια σειρά λόγους.

Ενδεικτικά διαλέγω 3 απ’ αυτούς:

1. Οι αχρείαστες διπλές εκλογές του 2012

«Το άρθρο 84 του Συντάγματος εισάγει την κοινοβουλευτική αρχή, δηλαδή τον κανόνα της εξάρτησης της κυβέρνησης από την εμπιστοσύνη της Βουλής. Εξειδικεύει όμως έτσι τον κανόνα αυτόν ώστε να διευκολύνεται η κυβερνητική σταθερότητα, δηλαδή η δυνατότητα της κυβέρνησης που διορίζεται σύμφωνα με την αρχή της δεδηλωμένης, να λάβει τελικά ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή».

Μ’ άλλα λόγια, ήταν έγκλημα και διακωμώδηση των θεσμών οι δεύτερες εκλογές του 2012, ενώ κυβέρνηση μπορούσε με εξαιρετική ευκολία να σχηματιστεί με βάση τη Βουλή που είχε προκύψει από τις κάλπες του Μαΐου του 2010. Γι’ αυτό και είναι μεγάλες οι ευθύνες των ήσσονων κομμάτων, που τελικά υπέκυψαν στα γινάτια Σαμαρά και ανέχτηκαν δεύτερες αχρείαστες εκλογές, που θα μπορούσαν να αποτρέψουν την ώρα που η πατρίδα βρισκόταν υπό τη δαμόκλειο σπάθη επαπειλούμενης πτώχευσης, ξεκαθαρίζοντας από νωρίς ότι δεν θα συνέπρατταν σε κυβέρνηση μετά από δεύτερες εκβιαστικές κάλπες.

2. Το κλείσιμο της ΕΡΤ

«Μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση υπάρχει όμως και λειτουργεί κατά το Σύνταγμα όχι ως μηχανισμός κυνικής άσκησης της εξουσίας, μέσα από τη συνεργασία ετερόκλητων τυχοδιωκτικών στοιχείων που παίζουν με την συνταγματική αριθμητική, αλλά για να ασκείται μια συνταγματικά προβλεπόμενη αρμοδιότητα, ένας θεσμικός ρόλος. Κατά το άρθρο 82 “Η Κυβέρνηση καθορίζει και κατευθύνει τη γενική πολιτική της Χώρας, σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και των νόμων”».

Βασικό κεφάλαιο της γενικής πολιτικής της χώρας στο πεδίο της δημοκρατικής οργάνωσής της είναι η πολιτική στον τομέα της Ενημέρωσης των πολιτών και πρωτίστως η διαχείριση της Ενημέρωσης μέσω του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα. «Επί αυτών των θεμάτων η κυβέρνηση πρέπει να καθορίζει και να κατευθύνει την πολιτική της χώρας ως πολιτειακό όργανο και όχι απλώς στο επίπεδο των κομμάτων που τυχόν τη συναπαρτίζουν ή στο επίπεδο του πρωθυπουργού ή ορισμένων υπουργών ατομικά».

«Όταν αυτό δεν συμβαίνει, αλλά εν τούτοις υπάρχει πολιτική συμφωνία των κυβερνητικών εταίρων να διατηρηθεί η Κυβέρνηση στην εξουσία λόγω των αριθμητικών υπολογισμών του άρθρου 84, βρισκόμαστε ενώπιον του φαινομένου της καταστρατήγησης του Συντάγματος. Δηλαδή της προσχηματικής επίκλησης του συνταγματικού τύπου προκειμένου να παραβιασθεί το ουσιαστικό κανονιστικό περιεχόμενο του Συντάγματος. Για το λόγο αυτό στην ιστορία του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος -διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα- έχουν διαμορφωθεί λόγοι παραίτησης της Κυβέρνησης. Αυτοί όμως αφορούν κυβερνήσεις, κόμματα και πολιτικά πρόσωπα με δημοκρατική ευαισθησία και κοινοβουλευτικό ήθος.

Δηλαδή, καμία σχέση με την κατάσταση στην Ελλάδα…», όπως αυτή διαμορφώθηκε με την απόφαση Σαμαρά για το κλείσιμο της ΕΡΤ, με δηλωμένη τότε την αντίθεση των κυβερνητικών εταίρων της Ν.Δ., του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ…

3. Η υπόθεση Μπαλτάκου

«Η καταστρατήγηση (του Συντάγματος) γίνεται μάλιστα βαρύτερη όταν οι κυβερνητικοί εταίροι παρότι διαφωνούν…» γύρω από σοβαρό ζήτημα κυβερνητικής πολιτικής (συγκεκριμένα, την απολύτως αντιθεσμική παρέμβαση του τότε γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Σαμαρά) και αυτό παραλύει την άσκηση της βασικής κυβερνητικής αρμοδιότητας, «…συμφωνούν μεταξύ τους να εξακολουθούν να συνεργάζονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα». Η κυβέρνηση μετατρέπει έτσι την πολιτική Ενημέρωσης των πολιτών από θεσμικό, σε πολιτικό τέχνασμα, επιδεικνύοντας προκλητική και πρωτοφανή συνταγματική ανευθυνότητα. Και σα να μη φτάνει αυτό η ίδια κυβέρνηση παράλληλα «…οργανώνει δημαγωγική εκστρατεία…» καταγγελίας όσων διαφωνήσουν με την κυβερνητική πρόταση!

(Υγ.: Την πολιτική επιχειρηματολογία των ανωτέρω αναφορών ανέσυρα από άρθρο του Βαγγέλη Βενιζέλου, προ ημερών στην προσωπική ιστοσελίδα του. Συγκεκριμένα, ό,τι ανωτέρω είναι εντός εισαγωγικών, είναι δανεισμός από το άρθρο στην εν λόγω ιστοσελίδα.

Στο άρθρο του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επί Σαμαρά επιχειρεί να τεκμηριώσει γιατί γεννάται θέμα δεδηλωμένης, αν οι ΑΝ.ΕΛ. τυχόν δεν συμφωνήσουν με κυβερνητική πρόταση για την ονομασία του σκοπιανού κράτους, τασσόμενος έτσι στο πλευρό του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που ζήτησε την παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα για τον ίδιο λόγο.

Η θέση του κ. Βενιζέλου, μάλιστα, δημοσιοποιήθηκε ενώ το κόμμα του δεν είχε λάβει θέση στις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με το ζήτημα του σκοπιανού. Και εννοώ εδώ το ΠΑ.ΣΟ.Κ., που τον ετίμησε αναθέτοντάς του την προεδρία σε κρισιμότατες -για την πατρίδα και την παράταξη- συνθήκες, και εκείνος τήν παρέλαβε στα επίπεδα του 13% και παρέδωσε στα επίπεδα του 4%.

Πρόδηλη, δηλαδή, η προσπάθεια Βενιζέλου να ρυμουλκήσει την παράταξη της οποίας σήμερα ηγείται η κυρία Γεννηματά, σε συγκεκριμένη στάση εσωτερικού πολιτικού και κομματικού ενδιαφέροντος, επί θέματος, όμως, βαρύνουσας εθνικής σημασίας. Ναι, αυτό είναι το πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα δημόσιας παρέμβασης προβεβλημένου προσώπου, ο οποίος κατά τα άλλα μιλώντας για το σκοπιανό ισχυρίζεται σήμερα ότι «Η κυβέρνηση μετατρέπει έτσι την εξωτερική πολιτική σε εσωτερικό πολιτικό τέχνασμα»!!!

Ο κ. Βενιζέλος, βεβαίως, είχε κάθε δικαίωμα να επικοινωνήσει με την κυρία Γεννηματά και να θέσει υπόψη της και με όρους στοιχειώδους πολιτικής και παραταξιακής ευγένειας και σε εφαρμογή των πολιτικών ηθών, τις απόψεις του για το σκοπιανό και τις θεσμικές πτυχές του. Δεν το έκανε, λες και είναι ο ίδιος αυτόνομος πολιτικός πόλος και δεν υπόκειται στις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητά του ως μέλος, προβεβλημένος βουλευτής και  πρώην πρόεδρος, μάλιστα, του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Δεν έχει δικαίωμα να λέει δημόσια τις απόψεις του ο κ. Βενιζέλος; Φυσικά και το έχει! Και κρίνεται γι’ αυτές επί της ουσίας τους, …αλλά κρίνεται και ως προς τις πολιτικές και παραταξιακές πρακτικές που μετέρχεται!

…Εκτός κι αν αίτιο για τέτοιες παραταξιακές αήθειες είναι ακριβώς να διαφανούν από νωρίς οι διαφοροποιήσεις Βενιζέλου με την παράταξή του. Είτε για τυχόν εξελίξεις στο θέμα της δεδηλωμένης στη Βουλή εξ αφορμής του σκοπιανού, είτε -πολύ περισσότερο- για το ενδεχόμενο να αναζητήσει μελλοντικά κάποια στιγμή ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης αποσκιρτήσεις από άλλα κόμματα της οποιασδήποτε αυριανής Βουλής για να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση που θα προσπαθεί να σχηματίσει.

Υπάρχει συγκεκριμένη πολιτική ορολογία για τέτοιες πρακτικές: Είναι ο εφιαλτικός όρος «αποστασία»! Και η Ελλάδα και η Δημοκρατία μας έχουν πληρώσει τις συνέπειές της πολύ ακριβά!

(Το παρόν σχόλιο δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)