Τι συμβαίνει με τη ΝΔ και το σκοπιανό;

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η προσπάθεια του σημερινού αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καταστήσει το θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας από διμερές (ήτοι τοις πράγμασι διεθνές), σε εσωτερικό πολιτικό ζήτημα για την Ελλάδα, ήταν εξ αρχής ενδεικτικό της δυσκολίας του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να χειριστεί την υπόθεση.

 

Γιατί; Για 3 λόγους:

  1. Διότι, η παραταξιακή ιστορία έχει αφήσει εν προκειμένω θλιβερό έργο για την πατρίδα: Ενδεικτικότερο όλων και προς επικύρωση της κακής νεοδημοκρατικής συνεισφοράς, η κομματική ταλάντευση από τη θέση «σε 10 χρόνια κανένας δεν θυμάται το ‘μακεδονικό’», έως τις διαδηλώσεις του Κοσμόπουλου στη Θεσσαλονίκη. Άλλωστε, αν δεν είχαν ακολουθήσει κυρίως η «ενδιάμεση συμφωνία» που απέσπασε υπό δυσμενέστατες για την Ελλάδα συνθήκες ο Ανδρέας Παπανδρέου, καθώς και το διασωστικό για την παραταξιακή τιμή βέτο Κώστα Καραμανλή στο Βουκουρέστι για την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δεν θα είχε αποφύγει μια οδυνηρότατη ήττα.
  2. Διότι η σημερινή προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να συνυπάρξει με ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις, για την προαγωγή του μόνου σκοπού «να γίνει πρωθυπουργός», αντί να ηγηθεί της προσπάθειας για μια σοβαρή συντηρητική πολιτική παράταξη στην Ελλάδα, τον υποχρεώνει σε κομματισμούς, αν και πρόκειται για θέμα σχετιζόμενο με τα μεγάλα συμφέροντα της χώρας μας.
  3. Διότι υπάρχει το «βάρος» της οικογενειακής παρουσίας στο «μακεδονικό»! Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, άλλωστε, ανετράπη από τον Αντώνη Σαμαρά, ακριβώς εξ αφορμής του σκοπιανού ζητήματος και η σημερινή σύμπραξη του νυν και του τέως πρόεδρου του κόμματος για λόγους τρεχουσών κομματικών σκοπιμοτήτων, δεν αρκεί για την παραγραφή καταλογισμών από «μητσοτακικούς» σε βάρος «σαμαρικών».

Κοντά σ’ αυτά, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης «ποτέ δεν το ‘χε» στα διεθνή θέματα και τις υποθέσεις  εξωτερικής πολιτικής!

Ο κ. Σόιμπλε τον αποδοκίμασε! Η προσπάθεια να γίνει η Βενεζουέλα μείζον ζήτημα στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό κατέληξε σε θυμηδία! Και το περιστατικό με το καθαρά αντικομμουνιστικών κινήτρων συνέδριο της εσθονικής προεδρίας, έπληξε την ίδια τη Ν.Δ.. (και μόνον ενδεικτικά επικαλούμαι εδώ αυτά τα 3 σημεία, γιατί υπάρχουν ακόμη αρκετά …).

Επιπροσθέτως, εξαιρετικά λεπτό εμφανίζεται να είναι το ζήτημα των σχέσεων του σημερινού αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον κ. Κώστα Καραμανλή! Η ίδια η τακτική και εν πολλοίς απολύτως ευκαιριακή συμπόρευση Κυριάκου-Σαμαρά, έχει παράξει σοβαρό έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ των 2 αυτών εσωκομματικών πόλων, με τον ίδιον τον σημερινό πρόεδρο της Ν.Δ. να έχει ανεχτεί απαξιωτικές αξιολογήσεις της πρωθυπουργίας 2004-2009 του Κώστα Καραμανλή, αν δεν τις δρομολόγησε ο ίδιος.

Τέλος, υπάρχουν τα υπολείμματα των συνεπειών του τρόπου εκλογής του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία του κόμματος, με το ερώτημα των 50.000 απροσδιόριστων ψήφων εκείνης της κάλπης να παραμένει αναπάντητο (αν και ο ίδιος ο σημερινός πρόεδρος της Ν.Δ. είχε δεσμευτεί για την εκκαθάρισή του).

Το «ξεχασμένο» αυτό θέμα φαίνεται να μη παραβλέπει ο εκ των συνυποψηφίων του τότε για την ηγεσία της Ν.Δ., Απόστολος Τζιτζικώστας, ο οποίος ως περιφερειάρχης της ευαίσθητης για το σκοπιανό ζήτημα Μακεδονίας, δεν θα το αφήσει «να περάσει έτσι».

Προσώρας η Ν.Δ. αποφεύγει τα χειρότερα, πίσω από την αμυντική θέση «να ακούσουμε πρώτα την κυβερνητική θέση και θα τοποθετηθούμε μετά». Οι θέσεις, όμως, από κόμματα και πολιτικές παρατάξεις που επιθυμούν να λογίζονται ως σοβαροί «παίκτες» και δυνάμει κυβερνητικοί παράγοντες, επί ζητημάτων που άπτονται  θεμελιωδών συμφερόντων της Ελλάδας, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ετεροκαθορισμού της θέσης τους. Αντίθετα, (οφείλουν να) είναι απόρροια αυτόνομων απόψεων, προϊόντα των πολιτικών ιδεών και των αρχών τους. Αλλιώς, θα μπορούσαν να γίνουν αφορμές μιας γενικευμένης απαξίωσης, για τις ηγεσίες πολιτικών  οργανισμών που συμπεριφέρονται τοιουτοτρόπως.

Δεν γνωρίζω αν ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να το κάνει! Γνωρίζω, όμως, πως υποχρεούται.

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)