Ολίγα περί χρέους, πρόσθετων μέτρων, 4ου μνημονίου, …και άλλες ιστορίες…

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

(Έως ότου καταλαγιάσει η εγχώρια σημαντική ειδησεογραφία των σοβαρών πολιτικών παραγόντων της αντιπολίτευσης, σχετικά με τον «Κουβέλη ως υπουργό υπό τον Καμμένο», και τον «τελευταίο ανασχηματισμό Τσίπρα πριν τις εκλογές», ας σας απασχολήσω με μερικά ανόητα θέματα…)     

Με τις προ μηνός βλακώδεις αναφορές Ρέγκλινγκ και Βίζερ, περί πρόσθετων μέτρων ως δήθεν προϋπόθεσης για να προχωρήσουν οι ευρωπαίοι σε ρύθμιση του ελληνικού χρέους και περί κόστους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων  ευρώ του 3ου μνημονίου, φαίνεται πως ολοκληρώθηκε και ο τελευταίος κύκλος παρεμβάσεων των «παιδιών του Σόιμπλε» στα ελληνικά πράγματα. (Διασώζεται βεβαίως ο «ανθυπο-Σόιμπλε», Γενς Σπαν, που μόνη μέριμνα έχει «να μην ανοίξει σαμπάνιες ο Τσίπρας», αλλά δεν έχει σημασία τί λέγει εκείνος…). Άλλωστε, οι συγκεκριμένες αναφορές των δύο αυτών ευρωπαίων αξιωματούχων, Ρέγκλινγκ και Βίζερ, λόγω της ηχηρής ανοησίας που εξέπεμπαν, ουδέποτε επανελήφθησαν, ει μη μόνο για λίγες μέρες στην Ελλάδα από τα «αντι-σύριζα παπαγαλάκια» των κοινωνικών δικτύων. Τόσο εκτός πραγματικότητας ήταν!

Ο μεν κ. Βίζερ αποστρατεύεται και αυτήν την περίοδο μόνη μέριμνά του είναι να μη φύγει σηκώνοντας μόνος τη «ρετσινιά» μιας αποτυχίας στην πολιτική διαχείρισης της οικονομικής κρίσης στην ευρωζώνη, όπως εμπεδώνεται και γενικεύεται σιγά-σιγά πλέον η μονιμότερη καταγραφή της εντύπωσης για την περιοριστική πολιτική και τις εσωτερικές υποτιμήσεις στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος.

Ο έτερος, παραμένει στη θέση του, αν και πληροφορίες στα γραφεία της Κομισιόν τον φέρουν να έχει δεχτεί δριμύτατες παρατηρήσεις από μεριάς των κ.κ. Σεντένο και Μοσκοβισί, να είναι πολύ προσεκτικός με τις αναφορές του στην Ελλάδα, με δεδομένο ότι η χώρα  θα βγει από τη μνημονιακή εποχή σ’ ένα εξάμηνο. Έτσι η αναδίπλωση Ρέγκλινγκ στη τετριμμένη δήλωση «η Ελλάδα να τηρήσει τα συμφωνηθέντα», ήρθε να σώσει τα προσχήματα για τον επικεφαλής του ESM, που γνωρίζει άριστα ότι η πολιτική στην ευρωζώνη θα αλλάξει -λιγότερο ή περισσότερο, μένει να φανεί- με το πέρασμα του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών στα χέρια του SPD (…αν φυσικά το σοσιαλδημοκρατικό δημοψήφισμα εγκρίνει τη συμμετοχή στο νέο μεγάλο συνασπισμό με τη δεξιά της καγκελαρίου Μέρκελ). Διά παν ενδεχόμενον, πάντως, ο κ. Ρέγκλινγκ κάνει τώρα και ένα «άνοιγμα» στα πρόσωπα του νέου γερμανικού πολιτικού σκηνικού, με την «εξισορροπτική» δήλωση ότι «στη Γερμανία δεν εκτιμώνται όσο πρέπει οι προσπάθειες της Ελλάδας». Αδυνατεί έστω και τώρα να αντιληφθεί ότι είναι επικεφαλής εκτελεστικού οργάνου της Ε.Ε. και οφείλει μόνο να υλοποιεί αποφάσεις που λαμβάνουν άλλοι και καμιά αξία δεν είχαν και δεν θα αποκτήσουν ποτέ οι πολιτικές εκτιμήσεις του…

Επειδή, όμως, μπαίνουμε στην τελική φάση των εξελίξεων για την δ΄ αξιολόγηση, την τελευταία, και καθώς η παραπληροφόρηση οργιάζει καλό είναι να θυμηθούμε μερικά πράγματα, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης.

1. Δεν χρειάζεται νέα συμφωνία για να προχωρήσουν οι ευρωπαίοι εταίροι μας στην υπεσχημένη ρύθμιση του ελληνικού χρέους! Η ρύθμιση είναι ανειλημμένη υποχρέωση των ευρωπαίων πιστωτών της Ελλάδας και είναι συνοδός συνθήκη της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δεσμεύσεων που ανέλαβε η Ελλάδα στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου.

Για την -όχι και τόσο ασήμαντη- ιστορία, θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι συμφωνία για περαιτέρω ρύθμιση του ελληνικού χρέους από τους ευρωπαίους δεν υπήρχε στην τελική πρόταση που υπέβαλε ο πρόεδρος Γιούνκερ στην Ελλάδα για το υπό διαπραγμάτευση 3ο μνημόνιο με την κυβέρνηση Τσίπρα το α΄ εξάμηνο του 2015. (Και δεν υπήρχε σ’ εκείνην την πρόταση Γιούνκερ καμιά δέσμευση για νέα ρύθμιση του ελληνικού χρέους, αφού η νωρίτερα απελθούσα κυβέρνηση Σαμαρά εδήλωνε ευθέως, με επίσημες αναφορές του ίδιου του κ. Σαμαρά αλλά και του αντιπροέδρου Βενιζέλου, ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο). Εκείνη η πρόταση Γιούνκερ απορρίφτηκε, θυμίζω, ακολούθησε το δημοψήφισμα που επικύρωσε την ομόθυμη άρνηση στην πρόταση Γιούνκερ και ήρθε η τελική «διαπραγμάτευση των 17 ωρών» (που τόσο αστεία φάνηκε σ’ εκείνους που τολμούσαν να λένε ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο). Σ’ εκείνην την τελική «διαπραγμάτευση των 17 ωρών» προστέθηκε ο όρος για περαιτέρω απομείωση του  ελληνικού χρέους από τους ευρωπαίους πιστωτές της Ελλάδας και αυτό εφαρμόζεται σήμερα, αφού εγκρίθηκε και με την ψήφο των Ελλήνων πολιτών στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015. Όταν, λοιπόν, λέμε σήμερα «συμφωνία για το χρέος» (και το έχουν πολύ προσεκτικά διευκρινίσει αυτό τόσο ο κ. Μοσκοβισί όσο και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι) δεν εννοούμε μια νέα διαπραγμάτευση «δούναι και λαβείν» μεταξύ Ελλάδας και ευρωζώνης, στην οποία κάποια πρόσθετα  μέτρα θα πρέπει να λάβει η Ελλάδα για να λάβει ως αντάλλαγμα την απομείωση του χρέους της. Εννοούμε συμφωνία για τον τεχνικό χαρακτήρα της υπόθεσης, χωρίς κανένα άλλο πρόσθετο μέτρο από την Ελλάδα!

Γι’ αυτό υπήρξε τόσο βλακώδης (ή, αν όχι, τόσο πολιτικά ανέντιμη) η δήλωση Ρέγκλινγκ περί πρόσθετων μέτρων ως δήθεν προϋπόθεσης για να προχωρήσουν οι ευρωπαίοι σε ρύθμιση του ελληνικού χρέους ενώ τελειώνει το 3ο μνημόνιο.

Πάλι για την -όχι και τόσο ασήμαντη- ιστορία, θα πρέπει επίσης να πούμε ότι με όσα έχουν λάβει χώρα μόνον ως σήμερα με τα βραχυπρόθεσμα και μέρος των μεσοπρόθεσμων μέτρων και σε εφαρμογή όσων συμφωνήθηκαν τελικά με την κυβέρνηση Τσίπρα στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου, η Ελλάδα έχει εξοικονομήσει με σοβαρά στοιχεία περί τα 17 δισ. ευρώ, από τις απομειώσεις χρέους της.

(Ακόμη και ο «νεοδημοκράτης» κάνει λόγο για όφελος 17 δισ. ευρώ, αν και προσπαθεί να υποτιμήσει την έκταση και τη σημασία του ελληνικού οφέλους, όπως φαίνεται εδώ: http://neodimokratis.gr/vraxi-kai-makro-gia-to-xreos/).

Παραμένει, ωστόσο, μνημείο πολιτικού θράσους να ασκείται κριτική στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο σημείο αυτό από εκείνους, που αν τυχόν είχαν μείνει εκείνοι κυβέρνηση και μετά το 2014, η Ελλάδα θα είχε χάσει αυτό το όφελος, με δεδομένο ότι εκείνοι δήλωναν επίσημα ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο και, συνεπώς, καμιά απομείωσή του δεν θα ήταν αναγκαία. Πρόκειται φυσικά για τους ίδιους που τολμούν να ασκούν κριτική στον  ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι έχει συμφωνήσει  σε υψηλά πλεονάσματα 3,5% (και πράγματι είναι και πρέπει να μειωθούν), την ώρα που εκείνοι είχαν συμφωνήσει σε πλεονάσματα 4,5%.

2. Επειδή από τα -όπως όφειλαν να είναι- πλέον υπεύθυνα χείλη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυριάκου Μητσοτάκη, ακούστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και κατά κόρον ότι η Ελλάδα θα πάει σε 4ο μνημόνιο, απλώς να υπογραμμίσουμε ότι η ρήση αυτή σήμερα τυγχάνει αυταπόδεικτα ως ουρανομήκης ανοησία. Αν ο εμπνευστής της αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για τη διατύπωσή της, ή όχι, και αν οι υποστηρικτές του, κατόπιν του βαθμού αστοχίας της εν λόγω δήλωσης, εξακολουθούν να τον θεωρούν και σήμερα σοβαρό πρόσωπο, είναι δικό τους ζήτημα. Όμως, επειδή το αξίωμα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σημαντικού θεσμικού φόρτου και τα λεγόμενα όσων το υπηρετούν επηρεάζουν τις τύχες της Ελλάδας, είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί:

– Επόμενο μνημόνιο δεν θα υπάρξει για την Ελλάδα! Το πιστοποιούν οι σαφείς αναφορές των ευρωπαίων πιστωτών της χώρας μας καθώς και η ρητή αναφορά της ελληνικής κυβέρνησης ότι δεν επιθυμεί και η ίδια τέτοια συνέχεια και δεν θα την προωθήσει.

– Η επιμονή (και μάλιστα πρωτίστως Ελλήνων) χρηματο-οικονομικών παραγόντων για πιστοληπτική γραμμή για την Ελλάδα μετά τη λήξη του τελευταίου 3ου μνημονίου, δεν είναι αποκλειστικά τεχνικού περιεχομένου για να αποτολμάται από τους διακινητές της να υποστηρίζουν ότι πρόκειται για τεχνοκρατική συζήτηση και μόνο, και έτσι οι αντιδράσεις εναντίον της να καταγγέλλονται ως δήθεν πολιτικός περιορισμός σε «επιστημονική αυτονομία». Αντιθέτως, πρόκειται για βαθύτατα πολιτικό θέμα, με δεδομένο ότι σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για να παραχωρηθεί σε χώρα-μέλος της ευρωζώνης πιστοληπτική γραμμή, πρέπει να υπογραφεί  μνημόνιο! Άρα, δεν είναι τόσο πολιτικά αθώα όσο «σερβίρεται»! Τυχόν υιοθέτησή της για μετά την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου, θα έφερνε εκ του πλαγίου 4ο μνημόνιο (που προηγουμένως αναφερθήκαμε στο ποιοι το προέβλεπαν). Σχετικά με το ποιές (εκτός από τις εξ ίσου αρνητικές χρηματο-οικονομικές συνέπειες) πολιτικές απόψεις θα υποβοηθούνταν, αν τυχόν η Ελλάδα άκουγε τη «συμβουλή» για πιστοληπτική γραμμή, δεν χρειάζεται να λεχθούν περισσότερα. Ο κάθε αναγνώστης, ό,τι κατάλαβε, κατάλαβε!

(Για να μη μένουν κενά σε σημαντικά ζητήματα σας παραπέμπω σε δύο πρόσφατες αναλύσεις μου, για το πόσο αρνητικές θα ήταν και σε τεχνικό επίπεδο οι συνέπειες για την ελληνική οικονομία, αν τυχόν επιλεγόταν πιστοληπτική γραμμή για τη χώρα μας  μετά την έξοδο από το 3ο μνημόνιο.

α. «…γιατί δεν χρειαζόμαστε προληπτική πιστοληπτική γραμμή και νέο μνημόνιο»: https://www.circogreco.gr/2018/01/28/xreos-agores-proliptiki-pistoliptiki-grammi-neo-mnimonio/

β. «3 βασικοί λόγοι γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται προληπτική πιστοληπτική γραμμή και νέο μνημόνιο»: https://www.circogreco.gr/2018/01/31/3-vasikoi-logoi-oxi-se-proliptiki-pstliptiki-grammi-neo-mnimonio/)