Αφήνουν την «προληπτική γραμμή» και πιάνουν την «παράταση του μνημονίου» | Ποιοί και γιατί πιέζουν για διατήρηση της Ελλάδας υπό ασφυκτική επιτήρηση

 

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Οι διαβεβαιώσεις από την Αθήνα αλλά και τις Βρυξέλλες σχετικά με την αποφασιστικότητα εξόδου της Ελλάδας από τη μνημονιακή εποχή, διαδέχονται η μία την άλλη με εντυπωσιακή τακτικότητα και σταθερότητα. Τόσο μεγάλες, μάλιστα, ώστε να τροφοδοτείται, απ’ αυτές τις επανειλημμένες αναφορές, η δευτερεύουσα  διεθνής οικονομική ειδησεογραφία με την αναπαραγωγή του πλασματικού ερωτήματος σχετικά με κάποιες δήθεν εκκρεμότητες για την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου. Αλλιώς, γιατί επανέρχεται τόσο επίμονα το ζήτημα δήθεν σεναρίων για διατήρηση της Ελλάδας υπό ασφυκτική επιτήρηση και χρειάζονται διαψεύσεις, διερωτώνται ορισμένοι!…

Ωστόσο, τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει πλήρως και κοινή είναι η απόφαση να τελειώνει οριστικά η ευρωζώνη με την ελληνική περιπέτεια τον ερχόμενο Αύγουστο, συμπεριλαμβανομένης μάλιστα και της ρύθμισης του ελληνικού χρέους! Άλλωστε, αν αναζητήσει κανένας τα πραγματικά οικονομικά ενδιαφέροντα και τις αγωνίες των ευρωπαίων διά γυμνού οφθαλμού θα διαπιστώσει ότι το ελληνικό θέμα δεν απασχολεί πλέον σήμερα τις Βρυξέλλες! Αντίθετα, το Brexit, η ιταλική αστάθεια και εσχάτως ο πόλεμος για τους δασμούς του Τραμπ είναι όσα κάνουν τους ευρωπαίους να ανησυχούν, ως η υπαρκτή ατζέντα της οικονομικής πολιτικής αυτής της περιόδου στην ευρωζώνη.

Δεν υπάρχουν, δηλαδή, άλλα πράγματα που έχουν να γίνουν έως τον Αύγουστο; Φυσικά! Αυτά, όμως, πρωτίστως αφορούν σε υποχρεώσεις των δανειστών με έμφαση στο θέμα του χρέους και την πολιτική διαχείριση της ρύθμισής του, ώστε να εκτονώνονται οι αντιδράσεις των εκφραστών της ακροδεξιάς «οικονομικής πολιτικής Σόιμπλε» (όση δύναμη απομένει να έχουν πλέον σήμερα). Περί της «ώρας να εκπληρώσουν και οι ευρωπαίοι δανειστές τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην Ελλάδα», μιλούν, άλλωστε, οι περισσότεροι κοινοτικοί αξιωματούχοι.

Σε ό,τι αφορά τις ελληνικές υποχρεώσεις (τα λεγόμενα προαπαιτούμενα), η μονότονη επωδός «να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις», αποδεικνύει πόσο ασφαλείς αισθάνονται οι πιστωτές της Ελλάδας για τήρηση των υπεσχημένων και πόσο ρουτινιάρικα χειρίζονται το ζήτημα. Εκείνο το ζήτημα, που επί σειρά ετών συμβολικά εικονογράφησε στο πρόσωπο της Ελλάδας τη σοβαρή και ακόμη εν εξελίξει γενικότερη οικονομική κρίση στη ζώνη του ευρώ.

Μάλιστα, αν επεκταθεί κανένας σε ευρύτερες πτυχές των σημερινών ευρωπαϊκών ενδιαφερόντων ξανά διά γυμνού οφθαλμού θα δει πόσο σημαντικές γεωπολιτικές επεκτάσεις προς όφελος της Ε.Ε. εμπεριέχονται στην απόφαση «να τελειώνουμε με την ελληνική οικονομική κρίση»!

Τούτων δοθέντων,  όμως, ένα ερώτημα αναδύεται στην επιφάνεια: Πόθεν η αγωνία για τις δήθεν επισφάλειες σχετικά με την έξοδο της Ελλάδας από τη μνημονιακή εποχή τον προσεχή Αύγουστο; Ποιοι εξακολουθούν να αγωνιούν (ή καμώνονται πως το κάνουν); Και γιατί το κάνουν, όταν η διακίνηση τέτοιας αβάσιμης αγωνίας πλήττει την αυτοπεποίθηση και την αξιοπιστία της χώρας, να καταφέρει επιτέλους να βγει από τούνελ, μετά από 8 έτη σκληρότατων θυσιών των Ελλήνων πολιτών και με βαρύτατες συνέπειες για το καθημαγμένο μέσο ελληνικό νοικοκυριό; Και γιατί, άραγε, μονότονη προτεινόμενη «λύση» από τους αγωνιώντες για την επικείμενη ελληνική «καταστροφή» (όσοι έχουν απομείνει να την βλέπουν) είναι πάντα κάτι που οδηγεί σε ένα νέο μνημόνιο;

Είναι, μήπως, διεθνείς επενδυτές που αγωνιούν για τα συμφέροντά τους στην Ελλάδα;  Μα, η Ελλάδα δεν διαθέτει πια σοβαρή έκθεση σε εξωτερικό δανεισμό του ιδιωτικού τομέα για να ανησυχούν τέτοιοι επενδυτές! Αντίθετα, οι ίδιοι επενδυτές υποδέχονται θετικά τη βήμα-βήμα επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές τους, ακριβώς ένεκα της εξω-μνημονιακής προοπτικής της.

Τότε ποιοί είναι; Και ποιά τα κίνητρά τους;

Αν αναζητήσει κανένας την αρχική αφετηρία έγερσης τέτοιων αβάσιμων ανησυχιών, θα δει ότι αυτή βρίσκεται στην Ελλάδα και από ‘δω τεχνηέντως «εξαπλώνονται» οι ανησυχίες στη διεθνή επικαιρότητα. Πρόκειται, βεβαίως, για ανησυχίες χωρίς βάθος και γι’ αυτό η ειδησεογραφική διάρκειά τους είναι ελάχιστη. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, τα διεθνή μέσα που τις διακινούν εκτίθενται ως προς τον βαθμό αξιοπιστίας τους, επειδή ακριβώς τις αξιολόγησαν ως άξιες αναφοράς…

Για παράδειγμα, από την Ελλάδα, ένα ωραίο χειμωνιάτικο πρωινό, ξεκίνησε ειδησεογραφικά το θέμα περί της ανάγκης στήριξης των ελληνικών τραπεζών, πριν καν διενεργηθoύν τα stress tests που επιβάλλει η ΕΚΤ. Έτσι, κάπως, ξεκίνησε η επίμονη «συμβουλή» (έτσι την χαρακτήρισε ο ίδιος) του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα, για προληπτική πιστοληπτική γραμμή (και νέο μνημόνιο, που προϋποθέτει η χορήγησή της).

(σ.σ.: Από τις 24 Δεκεμβρίου  2017 σε ανάλυση εδώ στο blog μου είχα αναφερθεί στις «αχρείαστες» συζητήσεις σχετικά την αγωνία δήθεν καταστροφής της ελληνικής οικονομίας. Διερωτήθηκα, τότε, με τα Χριστούγεννα επί θύραις: «Ποιές οι συνέπειες της παρέμβασης Στουρνάρα, της οποίας οι επιπτώσεις φυσικά δεν εξαερώνονται επειδή “θα ξεχαστούν χριστουγεννιάτικα”, αλλ’, αντίθετα, θα βαραίνουν για αρκετό χρόνο στην εικόνα της Ελλάδας, αφού “οι αγορές δεν κοιμούνται ποτέ”;».

Επανήλθα στο θέμα στις 28 και τις 30 Ιανουαρίου! Τότε ανέφερα: «Η πρόταση να υποστεί η χώρα μας νέα μνημονιακή καθυπόταξη, ως απόρροια και συνέπεια της αχρείαστης προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής τύπου ECCL, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας και της οικονομίας της –αντιθέτως, μάλιστα, τα πλήττει. Υπηρετεί, όμως, 2 άλλους σκοπούς, έναν πολιτικό και έναν επιχειρηματικό:

– Ο πολιτικός σκοπός είναι να εμφανιστεί ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τίποτα άλλο δεν έκανε στην τριετία διακυβέρνησής του από το να μας φέρει δήθεν στο σημείο μας είχε αφήσει ο Αντώνης Σαμαράς, και

– Ο επιχειρηματικός σκοπός είναι να αποφύγουν ακόμη μια φορά οι (πλειστάκις ανακεφαλαιοποιημένες δαπάναις του ελληνικού δημόσιου χρέους, δηλαδή όλων μας) ελληνικές τράπεζες, να σηκώσουν εξ ιδίων το βάρος εξυγίανσής τους, παρ’ ό,τι με τις καίριες αστοχίες  της σημερινής κυβέρνησης ήδη λεηλατούν σημαντικό μέρος της ακίνητης περιουσίας των ελληνικών νοικοκυριών…»).

Δηλαδή, εξ Ελλάδος οι αναφορές αυτές!…

Και τώρα, που η «συμβουλή» Στουρνάρα για πιστοληπτική γραμμή απορρίπτεται άνευ επαίνων από το σύνολο σχεδόν των ευρωπαίων αξιωματούχων (αφού πρώτα, βεβαίως είχε απορριφτεί πλειστάκις από την ελληνική κυβέρνηση ως επιθυμητή συνέχεια για τη χώρα), υπάρχει άραγε κάποια άλλη νέα πρόταση των ίδιων ανήσυχων παραγόντων;

Ναι υπάρχει και εμφανίστηκε προχθές!

Πρόκειται για το σενάριο περί δήθεν παράτασης του 3ου μνημονίου, το οποίο ξεμύτισε στο γνωστό protothema.

Για να αποκτήσει στοιχειώδες έρμα αληθείας το σχετικό δημοσίευμα μεταφέρει δήθεν  ανησυχίες για το ομαλό τέλος του 3ου μνημονίου και την έξοδο από τη μνημονιακή εποχή. Κάτι για δύσκολα προαπαιτούμενα, κάτι περί αναγκών των τραπεζών, κάτι περί ανησυχίας για το αν η Ελλάδα θα καταφέρει να συγκεντρώσει το πιστωτικό «μαξιλάρι» που έχει συμφωνήσει  με τους ευρωπαίους πιστωτές της, κάτι μερικοί τεχνικοί όροι, …και ιδού: Όλα έτοιμα! Η Ελλάδα θα χρειαστεί παράταση του 3ου μνημονίου!…

Βεβαίως το ανυπόγραφο δημοσίευμα, για λόγους διατήρησης της ελάχιστης επαφής με την πραγματικότητα κάπου άλλου αναφέρει ότι «πρόκειται για το απαισιόδοξο σενάριο». Αναφορά, που μάλλον ενδυναμώνει την αναξιοπιστία των γραφομένων, παρά την ξεπερνά.

Για την πληρότητα της ενημέρωσης:

– Αξιωματούχος της Ευρωζώνης απέρριψε  την οποιαδήποτε συζήτηση για παράταση του 3ου μνημονίου, σημειώνοντας ότι κάτι τέτοιο δεν βρίσκεται στην ατζέντα καθώς δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. (Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι ο ευρωπαίος αξιωματούχος εξήγησε πως “…μία υποθετική τεχνική επέκταση του προγράμματος θα πρέπει να εγκριθεί ομόφωνα από το Διοικητικό Συμβούλιο του ESM, δηλαδή όλους τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης, κάτι το οποία πρακτικά σημαίνει ότι οι υπουργοί Οικονομικών θα πρέπει να λάβουν έγκριση από τα εθνικά τους κοινοβούλια”. Επικαλέστηκε, δηλαδή, τις ίδιες τεκμηριώσεις που κάνουν και την πιστοληπτική γραμμή και το προϋποτιθέμενο για τη χορήγησή της νέο μνημόνιο, να έχουν τοξικές συνέπειες για την Ελλάδα και γι’ αυτό είναι απορριπτέα).

–  Πηγές του υπουργείου Οικονομικών επισήμαιναν ότι δεν υπάρχει θέμα παράτασης του 3ου μνημονίου, διότι -όπως εξηγούσαν οι πηγές του υπουργείου Οικονομικών-  τέτοιο σενάριο:

  • Δεν έχει ζητηθεί από τους θεσμούς,
  • Δεν έχει ζητηθεί από την κυβέρνηση,
  • Δεν έχει συζητηθεί σε κανένα θεσμικό όργανο,
  • Δεν έχει τεθεί σε συνάντηση στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων,
  • Δεν έχει εκφραστεί δημοσίως από κανέναν Ευρωπαίο αξιωματούχο,
  • Δεν αποτελεί βούληση των κρατών μελών της Ευρωζώνης.

(Ως δημοσιογράφος, αν τυχόν τέτοια ήταν η υποδοχή δημοσιεύματός μου, εγώ θα ντρεπόμουν…)

Όμως, γελοιότητες, ή όχι, η σκιά της αναλήθειας έμεινε και το κακό για την Ελλάδα έγινε!

Θαρρώ πως όλοι μας αντιλαμβανόμαστε ποιοί στην Ελλάδα (και μόνον εδώ) κάνουν αυτό το κακό στη χώρα…!

Προσπαθούν, φυσικά, να σταματήσουν την πορεία εξόδου της Ελλάδας από τη μνημονιακή εποχή, που -εφ’ όσον επαληθευτεί- θα είναι μεγάλη επιτυχία της σημερινής κυβέρνησης.

Κι αυτό το τελευταίο, δηλαδή το ποιό κόμμα ευνοείται από καλές εξελίξεις για τη χώρα μας, είναι που με απασχολεί εμένα κατά το ελάχιστο! Στο κάτω-κάτω στο χέρι των άλλων κομμάτων είναι να αρθρώσουν πειστικό λόγο για τη μετα-μνημονιακή εποχή.

Εκείνο που με εξοργίζει, είναι να πλήττεται η πορεία που ωφελεί όλους τους Έλληνες για λόγους μικροκομματικούς και μικροπολιτικούς και επειδή απολύτως μειοψηφικοί επιχειρηματικοί κύκλοι έχουν εθιστεί να συναρτούν το μέλλον της «μπίζνας» τους από τις μνημονιακές εξαρτήσεις και τις περιοριστικές «οικονομικές πολιτικές Σόιμπλε», που μέσω των μνημονιακών επιτηρήσεων αφαιμάσσουν τα νοικοκυριά και εξασφαλίζουν σπάνιους πόρους υπέρ  επιχειρηματιών με ονοματεπώνυμο.

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)