Αναζητείται νέα διακομματική πολιτική βάση για τη μεταμνημονιακή εποχή – Ασφυκτικές πιέσεις από το Παρίσι

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Οι διαφορές και οι διενέξεις μεταξύ των δύο κομμάτων που συγκροτούν τη σημερινή συμπολίτευση και με την αναλογούσα πλειοψηφία στη Βουλή στηρίζουν  τη σημερινή κυβέρνηση είναι πλέον ορατές και επιβεβαιώνονται με αλλεπάλληλες δημόσιες αποκλίνουσες μεταξύ τους αναφορές των δύο πλευρών, ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΑΝ.ΕΛ..

Πεδία εντοπισμού των διαφορών μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΑΝ.ΕΛ. αναδείχτηκαν αυτές τις μέρες, τόσο η υπόθεση για την ονομασία των Σκοπίων (όπου παρά την εμφανιζόμενη ύφεση στις σχέσεις των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων, ο κ. Καμμένος έχει διαβεβαιώσει τους βουλευτές του ότι δεν θα αποδεχτεί σύνθετη ονομασία που θα συμπεριλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της) και το θέμα των 2 Ελλήνων που κρατούνται στην Τουρκία (που απέδειξε τί είδους αυξημένου λόγου «αναπληρωτής» του κ. Καμμένου είναι ο πρώην πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. και πλέον ομοτράπεζός του στο υπουργικό συμβούλιο).

Άλλωστε αν παραβλέψει κανένας τις επιδερμικότατες προσεγγίσεις των μανιοκαταθλιπτικά αντι-συριζαίων πολιτικών «αναλυτών», η υπουργοποίηση του κ. Φώτη Κουβέλη ως αναπληρωτή του κ. Πάνου Καμμένου, ποτέ δεν μπόρεσε να «χωρέσει» στην ερμηνεία ότι τον υποτίμησε ο Αλέξης Τσίπρας τοποθετώντας τον κ. Κουβέλη κάτω από τον υπουργό Άμυνας και μόνον η άγρα της υπουργικής καρέκλας ήταν το κίνητρο της συγκεκριμένης αλλαγής στο υπουργικό συμβούλιο. Όσοι παρακολουθούν από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις και δεν εξαντλούν την άποψή τους στη ρηχότητα του αντι-συριζισμού ως πολιτικού αυτοσκοπού, γνωρίζουν ότι το πρόσωπο του κ. Κουβέλη, αρέσει-δεν αρέσει, εξ αρχής προοριζόταν για έναν πιο σύνθετο ρόλο από το να «ξοδευτεί» ως ένας ακόμη «νέος υπουργός»…

Παράλληλα, με την επιβεβαίωση ότι μόνο ένα συγκλονιστικό απρόοπτο θα μπορούσε πλέον να ανακόψει την έξοδο της Ελλάδας από την εποχή των  μνημονίων, προσφέρεται εκείνο το «περιβάλλον πολιτικής», στο οποίο επιζητούνται οι ευρύτερες συναινέσεις, αντί της εξωπραγματικής, μονότονης και πολιτικά αδιέξοδης καταστροφολογίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σ’ αυτό το κλίμα στο εσωτερικό της Ελλάδας, ιδιαίτερη επιτάχυνση στις εξελίξεις φαίνεται πως προσδίδει η κινητικότητα στον διεθνή χώρο και ιδίως η κορύφωση της αντιπαλότητας της Δύσης με τον ρωσικό πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτισμικό παράγοντα, στα Βαλκάνια και τη Συρία. Μπορεί η πολλή μελάνη της διεθνούς ειδησεογραφίας στο σημείο αυτό να ξοδεύεται στην υπόθεση του Ρώσου διπλού πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ, αλλά όλες οι διπλωματικές υπηρεσίες ανά την υφήλιο γνωρίζουν ότι το επίδικο ζήτημα είναι οι μετα-πολεμικές ρυθμίσεις στη Συρία, μετά την ήττα των τζιχαντιστών και την επιβίωση του Μπάσαρ αλ Άσαντ, ως «παίκτη» στις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν.

Πώς συνδέεται η Ελλάδα μ’ όλ’ αυτά και γιατί επιζητούνται για την εδώ συνέχεια «σοβαρές συμπολιτεύσεις», εναλλακτικές της «ελαφράς περίπτωσης» Καμμένου, μερίμνη, μάλιστα, της έντονης ανάμιξης του δυτικού παράγοντα;

Όλα συνεκτικώς αρθρώνονται σε 2 σημεία:

– Το πρώτο είναι η δραστηριότερη ενεργοποίηση του γαλλικού παράγοντα στο διεθνές σκηνικό, με δεδομένη την απόφαση Μακρόν να επαναφέρει τη χώρα του στις μεγάλες δυνάμεις του κόσμου, αποτινάσσοντας τον καθοδικό για τη Γαλλία δρόμο στην οποία την έχει οδηγήσει ο υπό γερμανική ηγεμονία άξονας Βερολίνου-Παρισιού στο πλαίσιο της Ε.Ε. και της ευρωζώνης. (Περισσότερα για το μεγάλο αυτό θέμα αυτό σε προσεχή ανάλυσή μου).

Οι πληροφορίες που έχουν περιέλθει σε γνώση μου αναφέρουν πως ο πρόεδρος Μακρόν έχει διαμηνύσει στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι δεν μπορεί πλέον η κυβέρνηση της οποίας ηγείται να εξαντλεί την πολιτική βιωσιμότητά της από πολιτικό παράγοντα, του οποίου η πολιτική αντικειμενικά ευνοεί τη ρωσική πολιτική στα Βαλκάνια (μέσω της ανατροπής της διαφαινόμενης επίλυσης του σκοπιανού ζητήματος, την οποία δεν επιθυμεί η Μόσχα). Επί πλέον, η γαλλική προεδρία έχει διαβεβαιώσει τον κ. Αλέξη Τσίπρα ότι ασκεί την «ασφυκτική επιρροή» της σε πολιτικά πρόσωπα και πολιτικούς χώρους, οι οποίοι θα μπορούσαν να εγγυηθούν την πολιτική σταθερότητα στην Αθήνα, ανεξαρτήτως της στάσης Καμμένου στο σκοπιανό ζήτημα.

(Μάλιστα, περισσότερη πληροφοριακή εμβάθυνση στο σημείο αυτό, αναφέρει ότι βρίσκεται ήδη στα σκαριά ακροδεξιά πολιτική κίνηση, υποκατάστατο της «Χρυσής Αυγής», η «λογική version της», η οποία με αφετηρία την Αθήνα αλλά δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στη Θεσσαλονίκη -λόγω σκοπιανού- είναι έτοιμη να ανακοινώσει τη  ενεργοποίησή της με τις ευλογίες του ρωσικού παράγοντα, για να αποτραπεί λύση στο θέμα της ευρύτερης ελληνο-σκοπιανής διαφοράς, με επίκεντρο το ζήτημα της ονομασίας. Και τέτοιες εξελίξεις, τις οποίες ο «αδύναμος παράγων» Μητσοτάκης δεν μπορεί να αποτρέψει, επιχειρεί να εξουδετερώσει εν τη γενέσει τους, η παρέμβαση του γαλλικού παράγοντα).

– Το δεύτερο σημείο είναι οι υδρογονάνθρακες της Κύπρου και της Ελλάδας, που για την Ουάσιγκτον, το Παρίσι και την Κομισιόν (και με το Βερολίνο προφανώς ανέτοιμο ακόμη -παρά τη νέα κυβέρνηση Μέρκελ- να παρακολουθήσει τις εξελίξεις), θεωρούνται μείζονος σημασίας για την ενεργειακή αυτονομία της δυτικής Ευρώπης από τη ρωσική εξάρτηση. (Ειρήσθω εν παρόδω, οι Η.Π.Α. επίσης επιθυμούν διακαώς την κατά το δυνατόν απεξάρτηση της δυτικής Ευρώπης από τη ρωσική ενεργειακή τροφοδοσία, διότι προτιμούν  να «ρίξουν» τα αποθέματά τους στη «μάχη» ελέγχου  του Ειρηνικού, όπως αποδεικνύει και η αιφνίδια αμερικανική στροφή σε θετική στάση έναντι της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS III), την οποία ως σήμερα οι Η.Π.Α. αρνούνταν να προσυπογράψουν -ενδεχομένως ένα ακόμη θέμα προσεχούς ανάλυσής μου).

Το θέμα της κυπριακής ΑΟΖ και της κήρυξης ελληνικής ΑΟΖ, καθώς και των γεωτρήσεων και της ταχύτερης δυνατής άντλησης υδρογονανθράκων στην Ελλάδα και την Κύπρο, συνιστούν αναπόσπαστο μέρος των ρυθμίσεων της μεταπολεμικής Συρίας, της οποίας τα κυριαρχικά δικαιώματα στην ανατολική Μεσόγειο -αν και πολύ μικρής έκτασης- δεν μπορούν να αγνοηθούν. (Προσφέρουν, όμως, αυτά τα μικρής έκτασης συριακά κυριαρχικά δικαιώματα στη ανατολική Μεσόγειο στη Ρωσία (δια του Άσαντ) να αναμιχθεί στη συζήτηση, με ανάλογο περίπου τρόπο, με τον οποίο διεκδικεί η Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη λόγο διά των Τουρκο-κυπρίων στην κυπριακή ΑΟΖ και τις εκεί γεωτρήσεις. Κι ίσως έτσι απαντάται και το ερώτημα ορισμένων, γιατί συμπίπτουν αυτήν την εποχή τα στρατηγικά συμφέροντα Μόσχας-Άγκυρας στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο).

Κάπως έτσι, διαμορφώνεται η επίδραση των πραγμάτων αυτών στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα.

Για τους λόγους αυτούς, ας είμαστε προετοιμασμένοι εμείς οι Έλληνες πολίτες για εξελίξεις, που σήμερα φαντάζουν πολύ λίγο πιθανές ή ακόμη φαντάζουν και ως προϊόν συνομωσιολογικών  σεναρίων.

Όσοι με γνωρίζουν έχουν συναίσθηση της απέχθειάς μου για τις συνομωσιολογίες!

Πολύ, περισσότερο ξέρουν ότι τίποτα δεν θα δημοσίευα, χωρίς να το έχω πολλαπλώς διασταυρώσει!

Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν στη επικαιρότητα της διένεξης Πολάκη-Άδωνη…

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)