Το Κίνημα Αλλαγής και οι «ίσες αποστάσεις»

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Η διαμάχη (από μεριάς των «σαμαρικών του ΠΑΣΟΚ»), που επιχειρείται να επικαθορίσει την πολιτική ατζέντα του Κινήματος Αλλαγής, επικεντρώνεται, όπως είναι γνωστό, στη συζήτηση περί της πολιτικής «ίσων αποστάσεων» της παράταξης από τη Ν.Δ. όσο και από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Τελευταίο επεισόδιο της διαμάχης αυτής η νέα ανοιχτή αντιπαράθεση του πρώην προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, Β. Βενιζέλου, με την κυρία Φώφη Γεννηματά, σχετικά με την πολιτική συμμαχιών του Κινήματος Αλλαγής, μέσω αναφορών του σε εβδομαδιαία εφημερίδα, γνωστή για τον «αντι-συριζισμό» της ιδιοκτησίας της.

Ωστόσο, εκείνο που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον (αφού, πλέον, οι παρεμβάσεις Βενιζέλου ούτε και τους φανατικότερους υποστηρικτές του δεν φαίνεται να συνεγείρουν), είναι η λίαν όψιμη μετα-συνεδριακή κριτική κατά του πολιτικού φορέα που φιλοδοξεί να καταστεί υποκατάστατο του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ξαφνικά, όλοι όσοι ανέχτηκαν τη συγκρότηση του Κινήματος Αλλαγής με όρους διορισμών και όχι εκλογής ηγετικών οργάνων (και όχι μόνο το ανέχτηκαν αλλά το νομιμοποίησαν συμμετέχοντας στις συμφωνίες κατανομής της εσωκομματικής εξουσίας  μεταξύ των συνιστωσών), τώρα αμφισβητούν το «δικαίωμα» της κυρίας Γεννηματά -σημειωτέον, μόνου εκλεγμένου προσώπου στην ηγεσία- να επιλέγει τις «ίσες αποστάσεις» (είτε συνομολογεί ανοιχτά η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής ότι αυτή είναι η πολιτική της, είτε το αποκρύπτει για λόγους τακτικής).

Μεγάλο ενδιαφέρον, επίσης, έχουν μερικές «πονηρές» αναλύσεις προσώπων οψίμως ενασχολουμένων με το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο ως τώρα σνόμπαραν ανοιχτά ως λαϊκίστικο κατάλοιπο του ιστορικού ΠΑ.ΣΟ.Κ., οι οποίες ζητούν από την κυρία Γεννηματά να ξεκαθαρίσει αν θα πάει με τον Τσίπρα ή με τον Μητσοτάκη, δαιμονοποιώντας φυσικά τυχόν σύμπραξη αριστερών πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα ως δήθεν προϊόν πολιτικής τερατογένεσης. Οι θρασύτεροι εξ αυτών των «πονηρών» αναλυτών, που προσποιούνται πως αγωνιούν με άδολο ενδιαφέρον για την τύχη της παράταξης, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν ενδεχόμενο επαφής ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Κινήματος Αλλαγής, δεν διστάζουν να προσποιηθούν ότι μιλούν, μάλιστα, και εξ ονόματος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας –αν και απολύτως αναρμόδιοι. Συνιστούν προσοχή, διότι μπορεί μεν η σημερινή ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατική  πρακτική να επιβάλλει προοδευτική και αριστερή στροφή, ως ζήτημα υπαρξιακής αναβίωσης του χώρου (που, ει δ’ άλλως, κινδυνεύει με εξαφάνιση σ’ ολόκληρη την Ευρώπη), η συνεργασία δε με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο, όπως λένε αυθαιρετολογώντας οι εν λόγω άσπονδοι αναλυτές-«σύντροφοι» της κυρίας Γεννηματά.

Το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας συμμετέχει εδώ και πολύ καιρό στις συνεδριάσεις του ευρωπαίων σοσιαλιστών μαζί με την κυρία Γεννηματά, αποσιωπάται από τους «αναλυτές» αυτούς. Λες και δεν φέρει το γεγονός αυτό πολιτική ταυτότητα και δεν ορίζει επιθυμητούς πολιτικούς προσανατολισμούς για τα δύο ελληνικά σχήματα που συμπαρευρίσκονται στις συνόδους των ευρωπαίων  σοσιαλιστών και σοσιαλδημοκρατών, φυσικά με δεδομένη την αυτονομία -και πέραν της ιδεολογικοπολιτικής συμπόρευσης- στις τελικές αποφάσεις εκάστου κόμματος, μέλους ή παρατηρητή της ομάδας του Party of European Socialists-PES.

Πώς απαντά σ’ αυτά ως τώρα -με ελαφρώς ενοχικό, είναι η αλήθεια, τρόπο- η κυρία Γεννηματά;

Απαντά  μ’ ένα ευφυολόγημα και μια υπεκφυγή!

– Το ευφυολόγημα είναι μια αποστροφή της προχθεσινής ομιλίας Γεννηματά, σύμφωνα με την οποία «δεν υπάρχει μέτρο που να μετρά την πολιτική απόσταση».

– Η υπεκφυγή είναι ότι ορίζεται ως κεντρικό σημείο της πολιτικής τακτικής του Κινήματος Αλλαγής η ενάσκηση αντιπολίτευσης στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., και ο χαρακτηρισμός της Ν.Δ. ως παραταξιακού «στρατηγικού αντιπάλου». Αν προσέξει κανένας τις διαφορές στάσης έναντι των δύο μεγάλων κομμάτων, θα δει ότι το πρώτο αίρεται υπό προϋποθέσεις (ακόμη και διαρκούσης της σημερινής Βουλής), το δεύτερο όχι.

Απ’ αυτά προκύπτει ότι έχει διανυθεί πολύς δρόμος από τότε που η ίδια πολιτική παράταξη συγκυβερνούσε με τον Αντώνη Σαμαρά, έως σήμερα, που το Κίνημα Αλλαγής επιχειρεί την ανασύσταση του εναπομένοντος ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε ενιαίο σχηματισμό μαζί με τους συνοδοιπόρους του.

Εδώ δεν πρόκειται για πολιτικές απόψεις που θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους σε μια ενιαία παράταξη, επιχειρώντας τη σύγκλιση, διότι εκατέρωθεν οι απόψεις αυτές αντιδιαστέλλονται απολύτως. Εγώ προσωπικά, εδώ και πολύ καιρό και σε ανύποπτο χρόνο έχω διατυπώσει τη γνώμη ότι τα υπολείμματα της παράταξης που με εκπροσώπησε επί δεκαετίες από την πτώση της χούντας και εντεύθεν, λόγο ύπαρξης στα  πολιτικά πράγματα έχει μόνον ως δύναμη αντι-δεξιού πολιτικού προσήμου και καθαρού σοσιαλιστικού (και όχι σοσιαλδημοκρατικού) ιδεολογικού προσανατολισμού. Όμως, εδώ δεν είναι προσωπικές απόψεις αλλά παραταξιακές θέσεις που μια υπεύθυνη ηγεσία οφείλει να διαχειρίζεται με προσοχή, ως υπόθεση συλλογικής εκπροσώπησης.

Με την απελθούσα ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να έχει κατασυκοφαντήσει όσους ψηφοφόρους ως πριν λίγο καιρό επέλεγαν το κίνημα αλλά από το 2015 και μετά έχουν  στραφεί στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., έχει καταστεί εξαιρετικά δύσκολη η προσπάθεια επαναπροσέγγισης τους από το Κίνημα Αλλαγής. Κατασυκοφαντήθηκαν εκείνοι οι ψηφοφόροι συλλήβδην ως δήθεν μαζικά «εξαγορασμένες» ψήφοι, επειδή το μόνο που ενδιέφερε την πριν την κυρία Γεννηματά παραταξιακή ηγεσία, ήταν να καθαγιαστεί η καταστροφικότατη (για τη χώρα και την παράταξη) πρωθυπουργία Σαμαρά και να επιχειρηθεί το πολυπόθητο come back που ήλπιζε ο μοιραίος τέως πρωθυπουργός, στο πλαίσιο του προδήλως βλακώδους σεναρίου της «αριστερής παρένθεσης».

(Και έχει κωμικοτραγικό χαρακτήρα αυτή η εκφερθείσα συκοφαντία μαζικού χαρακτήρα περί «εξαγορασμένης» ψήφου σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών, όταν με απλή παρατήρηση των πραγμάτων διαπιστώνεται ότι κατ’ εξοχήν τήν διακινούν πρόσωπα και συμφέροντα που ευνοηθήκαν προκλητικά ως το 2015, νεοδημοκράτες ή «πασόκοι»!).

Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο, έπειτα από τόση χολή σε βάρος τους (από μεριάς «σκαστών», μάλιστα, περιπτώσεων ατόμων ευνοημένων προκλητικότατα από «σύστημα εξουσίας»  μακροτάτης ως το 2015 διακυβέρνησης), να «επιστρέψουν» στο Κίνημα Αλλαγής δυσαρεστημένοι από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ψηφοφόροι του πάλαι ποτέ ΠΑ.ΣΟ.Κ.!

Όμως, αν δει κανένας πιο κοντά την πολιτική ρίζα διαφοροποίησης του σημερινού Κινήματος Αλλαγής με την προηγούμενη περίοδο τερατογενετικής (και εδώ ο όρος ισχύει απολύτως με καθαρούς πολιτικούς όρους) συγκυβέρνησης με την ακροδεξιά σαμαρική Ν.Δ., θα διαπιστώσει πού ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια.

Διότι:

-έως το 2015 διακηρυγμένη παραταξιακή επιλογή του χώρου ήταν ο στόχος να καταστεί «ρυθμιστής» (ως αναγκαίο κυβερνητικό «συμπλήρωμα» σε μια σύμπραξη φυσικά με τη Ν.Δ.), και

– από το 2015 και μετά, βήμα-βήμα, επιχειρείται να απεμπλακεί η παράταξη από το «βάρος» συμμετοχής σ’ ένα προφανώς ιδεολογικο-πολιτικά ασύμβατο με την ιδεολογία της και την ιστορία της «σχήμα» και να ξαναβρεί -όσο γίνεται και όσο αυτό είναι εφικτό- τη «χαμένη ψυχή» της.

Δηλαδή, ισχυρίζομαι πως πρόκειται για δύο στρατηγικές, που τόσο σε ό,τι αφορά τις τύχες της χώρας  όσο και το παραταξιακό μέλλον, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΟΥΝ!

Τότε -θα ρωτήσει κανένας- γιατί δεν αποχωρούν όσοι ελάχιστοι (ιδίως στο ευρύτερο πλαίσιο του Κινήματος Αλλαγής, και όχι στα «πασοκικά μέτρα») απομένουν να στηρίζουν την πρώην παραταξιακή ηγεσία της συνεργασίας με τον σαμαρισμό; Μα -απαντώ- διότι πολύ ακριβότερα θα διέθετε κανένας αύριο το «πολιτικό σαρκίο» του, εάν και όποτε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης τυχόν αναζητούσε «ψήφους εμπιστοσύνης» που θα του έλειπαν για να γίνει κι αυτός πρωθυπουργός (φυσικά με αμφίβολης πολιτικής ηθικής πρακτικές και πάντα υπό το πρόσχημα διάσωσης της πατρίδας, που σήμερα δεν έχει πια κανένα περιεχόμενο). Ενώ, σήμερα, πού να πάνε όσοι τυχόν θα έφευγαν από το Κίνημα Αλλαγής, και τί ανταλλάγματα -αισθητά μικρότερα- θα εξασφάλιζαν; (Κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οι συγκεκριμένοι καταγγέλλοντες απλούς ψηφοφόρους ως «εξαγορασμένες» ψήφους απλά και μόνο επειδή προτίμησαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α., κάνουν την κατηγορία απολύτως αναξιόπιστη και τελικά γελοία).

Και το επόμενο ερώτημα θα ήταν: Και γιατί τότε η κυρία Γεννηματά δεν τους διαγράφει; Απαντώ: Εικάζω, διότι ακόμη και «μειράκιον πολιτικής» να ήταν η σημερινή επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής  (και δεν είναι! -αμφιβολίες για τις πολιτικές της ικανότητες λογικό να υπάρχουν, …αλλά ως εκεί), θα εγνώριζε ότι τα πολιτικώς «νεκρά» πρόσωπα και σχήματα δεν τα σκοτώνεις,, διότι -αν το έκανες- μόνο έτσι θα μπορούσαν να αναβιώσουν ξαναβγαίνοντας από τα «χρονοντούλαπα»!

Υπ’ αυτήν την οπτική κατανοώ τον παραταξιακό «κεντρισμό» της κυρίας Γεννηματά.

Στο κάτω-κάτω σημαίνον πολιτικό αποτέλεσμα άξιο ουσιαστικής αποτίμησης θα είναι τί θα συμβεί στο τέλος. Και επειδή διαγιγνώσκω ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην επιθυμητή για τη δική μου ματιά αποτροπή και με κάθε μέσο του ενδεχόμενου παλινόρθωσης του «συστήματος» της απελθούσας κυβέρνησης, δεν έχω κανένα λόγο να δυσανασχετώ που η κυρία Γεννηματά αποφεύγει να δηλώσει ρητά ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη Ν.Δ. του κυρίου Κυριάκου Μητσοτάκη και ότι προσφέρεται για προοδευτική συνεργασία υπό όρους με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Δεν έχει σημασία να το πει! Αρκεί να το κάνει!

…Και να το κάνει μεριμνώντας για την παραταξιακή συνοχή, ώστε να προληφθούν φαινόμενα εσωκομματικών αποσταθεροποιήσεων, ίσως για να εξευρεθούν μετεκλογικά μερικές βουλευτικές ψήφοι που θα χρειαζόταν ο «αλαζόνας των δημοσκοπήσεων» Μητσοτάκης για να κάνει μετεκλογικά κυβέρνηση, διασπώντας το Κίνημα Αλλαγής. (Η ελληνική δεξιά διατηρεί μακρά παράδοση αποστασιών, από τη δεκαετία του ’60 και τον Κατσίκη της ΔΗ.ΑΝΑ. του αειμνήστου Στεφανόπουλου, έως τελευταία την ανατροπή της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, για να ανοίξει ο δρόμος στον Αντώνη Σαμαρά. Δεν θα εδίσταζε να το επαναλάβει για να πετύχει την παλινόρθωσή της). …Μόνον που οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις στη σημερινή Ελλάδα δεν δικαιούνται πλέον να μη γνωρίζουν!

Ας δυσανασχετούν, λοιπόν, μόνον όσοι πασχίζουν να σύρουν ό,τι απομένει από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε νέα παρά πολιτική φύσει σύμπραξη με τον ιστορικό ιδεολογικοπολιτικό αντίπαλο για να ξαναφέρουν στην εξουσία τον κύκλο πολιτικών, οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων της περιόδου Σαμαρά, απλά «με αλλαγμένο κοστούμι», και βλέπουν πως αποτυγχάνουν…

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στο blοg του γράφοντος www.molyvi.com)