+Plus

Τι «χρωστάει» ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ για την πλήρωση της ισχύουσας πολιτικής εντολής του

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Όσο πλατειάζει η δημόσια συζήτηση σχετικά με την καθαρή, ή όχι, έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια από τον προσεχή Αύγουστο και μετά, τόσο διευρύνεται η εντύπωση αφασικής προσέγγισης του κομματικού μας συστήματος στις συνθήκες υπό τις οποίες θα κληθεί η χώρα να επιχειρήσει την επιστροφή της στη σταθερή, βιώσιμη και παραγωγική κανονικότητα της οικονομίας μας καθώς και στην ανεξαρτησία λήψης των αποφάσεων που αφορούν σ’ αυτήν και σε μας ως πολίτες.

Εντυπωσιακή απόδειξη της αδιανόητης ελαφρότητας με την οποία έχει τεθεί στην ατζέντα και εξελίσσεται ο δημόσιος διάλογος επί του θέματος είναι ότι εγείρεται ανοιχτά ζήτημα πρόωρων εκλογών στην ολοφάνερα κρισιμότερη στιγμή του 3ου μνημονίου, με όλα τα θέματα προετοιμασίας της μετάβασης στη μετα-μνημονιακή εποχή να είναι επί τάπητος. Δηλαδή, αν τυχόν προκηρύσσονταν σήμερα εκλογές εκ των πραγμάτων θα ανεκόπτετο η πορεία προς την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου, και θα ήταν επιβεβλημένη και αναπόφευκτη η ανάγκη μεταβατικής και ασφαλέστατα «πεντακάθαρης» νέας μνημονιακής δέσμευσης της Ελλάδας. Η απλούστατη και ολοφάνερη αυτή πραγματικότητα εκφεύγει λες της προσοχής όσων ζητούν εκλογές, και είναι αυτό τόσο σαφές, ώστε να προκαλούνται αμφιβολίες σχετικά με τον βαθμό ειλικρίνειας τους σχετικά με το εάν και κατά πόσον πράγματι αντιλαμβάνονται το μέλλον της ελληνικής οικονομίας εκτός μνημονιακών επιτηρήσεων, ή εντός αυτών.

Να σημειωθεί, ακριβώς εδώ, ότι η παρούσα εκλογολογία διαφοροποιείται ουσιαστικά από την παλαιόθεν μακρά «εκ-λογο-διάρροια» του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, κατά το ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το επίμονο αίτημα για εκλογές από την επαύριο κιόλας του τελευταίου εκλογικού αποτελέσματος και της καθαρής ήττας του κόμματός του, εκείνο που -ανεπιτυχώς, φυσικά- επιχείρησε να επιβάλλει ήταν ένα ερώτημα περί της πολιτικής νομιμοποίησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ασκεί διακυβέρνηση. Σήμερα, αντιθέτως, το αίτημα για πρόωρες εκλογές εντοπίζεται στη νομιμοποίησή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του Αλέξη Τσίπρα να διαπραγματευτούν τους όρους μετάβασης στη μετα-μνημονιακή περίοδο και σε καμιά περίπτωση δεν συνιστά προέκταση της ελεγχόμενης πλέον ως μάλλον βλακώδους επιμονής Σαμαρά και Κυριάκου Μητσοτάκη να δικαιώσουν την εκτίμηση περί «αριστερής παρένθεσης» -που τείνει να καταστεί το μεγάλο πολιτικό ανέκδοτο της μνημονιακής εποχής.

Βεβαίως, για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος του Καίσαρι, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στην ανεπίτρεπτη ελαφρότητα της εκλογολογίας σήμερα «τσαλαβουτάνε» και συριζαίοι, με κορυφαία ανοησία που άκουσα προ ημερών από πρώην υπουργό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι μετά τον Αύγουστο, λέει, (και την επιτυχή έξοδο από τα μνημόνια, όπως υπενόησε ο «ποιητής») τυχόν εκλογές δεν θα είναι πια «πρόωρες».

Για να μην παραταθεί η ακατάσχετη ανοητολογία περί πρόωρων εκλογών και του βαθμού καθαρότητας της εξόδου μας απ’ αυτά (όταν το ερώτημα είναι ένα και σαφέστερο παρά ποτέ και συνοψίζεται στο δίλημμα: εντός ή εκτός μνημονίου, μετά την ολοκλήρωση του 3ου), αναφέρω στη συνέχεια τι ακόμη «χρωστάει» ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από τα πολιτικώς υπεσχημένα που περιλαμβάνονται στην πολιτική εντολή που έλαβε στην κάλπη του Σεπτεμβρίου 2015. Και μόνον η ολοκλήρωση των οποίων συνιστά το κριτήριο πλήρωσης της ίδιας εντολής, ώστε για κάθε τι πέραν αυτών να γεννάται θέμα πολιτικής νομιμοποίησης και -συνεπώς- και θέμα προγραμματικής απεύθυνσης των κομμάτων στους πολίτες καθώς και θέμα εκλογών.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., λοιπόν, ακόμη «χρωστάει» 6 σημεία στο πλαίσιο της εντολής του:

  1. Την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου,
  2. Την αποφυγή σύναψης νέου μνημονίου για την επόμενη περίοδο,
  3. Την τελική συμφωνία ρύθμισης του ελληνικού χρέους από μεριάς των ευρωπαίων δανειστών μας (όπως ρητά προβλέπεται στο 3ο μνημόνιο και χωρίς καμιά επί πλέον υποχρέωση της Ελλάδας πέραν της υλοποίησης των προβλεπομένων σ’ αυτό),
  4. Τη διασφάλιση χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας με αντίστοιχους όρους με εκείνους που ισχύουν για όλες τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης, δηλαδή την άρση των capital controls και την συμπερίληψη της Ελλάδας στο πρόγραμμα πιστωτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ ή σε υποκατάστατά του,
  5. Την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές (με επιτόκιο ύψους που θα θωρακίζει την οικονομία μας από νέο κύκλο επισφάλειας σε ό,τι αφορά την μελλοντική αποπληρωμή ληφθησομένων δανείων από το εξωτερικό), και
  6. Την αποκατάσταση των ελληνικών τραπεζών ως βραχίονα χρηματοδότησης και στήριξης της ελληνικής οικονομίας και ανάπτυξης αντί της σημερινής αδιέξοδης και αποδεδειγμένα αποτυχημένης αλληλουχίας ανακεφαλαιοποιήσεων δαπάναις όλων των Ελλήνων.

Τα απαρίθμησα, διότι και από μεριάς ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διαβλέπω εσχάτως τάση «δραπέτευσης» από τις ανειλημμένες  υποχρεώσεις που ανέλαβε στο πλαίσιο της πολιτικής εντολής του. «Δραπέτευσης», διά της προσφυγής στη γενικολογία της ελλειμματικής και άσκοπης συζήτησης περί του βαθμού καθαρότητας της εξόδου από τη μνημονιακή εποχή.

Περιθώρια για άλλες αυταπάτες δεν υπάρχουν από κανένα, στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση.

(Η παρούσα ανάλυση  δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)