Θα πέσει η κυβέρνηση; – Η Ελλάδα, η πολιτική αστάθεια, οι απειλές και οι ύβρεις

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η συζήτηση σχετικά με την πολιτική αστάθεια που παράγεται από την αποχώρηση βουλευτών της συμπολίτευσης δεν είναι ένα παίγνιο εντυπώσεων! Η κυβερνητική πλειοψηφία ΣΥ.ΡΙΖ.Α-ΑΝ.ΕΛ. έχει μέσα σε λίγες μέρες χάσει δύο βουλευτές, με συνέπεια πλέον η δεδηλωμένη να εξαρτάται από 152 μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας. Και αναμφίβολα, οι εξελίξεις προοιωνίζονται ότι ο γύρος πολιτικής κινητικότητας που άνοιξε με την υπογραφή της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ για το σκοπιανό θα έχει συνέχεια. Καθιστώντας πιθανότερη για κάθε σώφρονα παρατηρητή των πολιτικών εξελίξεων την πτώση της κυβέρνησης και την ενεργοποίηση της διαδικασίας του γύρου διερευνητικών εντολών για τον σχηματισμό άλλης κυβέρνησης καθώς και -αν αυτό δεν κατορθωθεί- την προκήρυξη τυχόν πρόωρων εκλογών.

Οι αποχωρήσεις βουλευτών της συμπολίτευσης προκάλεσαν αντιπαραθέσεις, οι οποίες πλέον κάνουν λόγο για αποστασίες και για σενάρια πολιτικής ανωμαλίας. Επαναλαμβάνεται, δηλαδή, ένα πάγιο -θα ‘λεγε κανένας- χαρακτηριστικό της νεώτερης πολιτικής ιστορίας μας, κατά το οποίο τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» (ελληνοτουρκικά, κυπριακό, σκοπιανό) αποτελούν αίτιο ενεργοποίησης διαδικασιών δομικής αναπροσαρμογής του κομματικού σκηνικού, προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Όμως, στην παρούσα περίπτωση, δεν πρόκειται περί σεναριολογίας ευφάνταστων αναλυτών, ό,τι και να γράφουν οι εκατέρωθεν κομματικά ενταγμένες γραφίδες. Ο βουλευτής των ΑΝ.ΕΛ. που αποχώρησε τελευταίος, ο κ. Γιώργος Λαζαρίδης, στην επιστολή ανεξαρτητοποίησής του αναφέρει επί λέξει ότι υπήρξε δέκτης πιέσεων με διάφορες μορφές (απειλές-ύβρεις κ.λπ.), να στηρίξει την πρόταση δυσπιστίας.

Η αναφορά και μόνον αυτή του κ. Λαζαρίδη, ανεξαρτήτως του τί διαμείβεται δημοσίως και σε ποιούς τόνους μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης σχετικά με τα γεγονότα, είναι ένα καινοφανές στοιχείο σε σύγκριση με άλλες ανάλογες περιπτώσεις στη σύγχρονη  πολιτική ιστορία μας. Έως σήμερα, ομολογημένες πολιτικές πιέσεις από μεριάς εκείνων που τις υφίστανται, δεν είχαμε δει! Ο κ. Συμπιλίδης, για παράδειγμα, αποχώρησε και έριξε τη κυβέρνηση Μητσοτάκη ισχυριζόμενος ότι έπραξε κατά συνείδηση. Στο περιστατικό οργανωμένης αμφισβήτησης της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου, η εξέλιξη παρήχθη με τους βουλευτές του τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ. να επισύρουν την απειλή απόσυρσης της εμπιστοσύνης τους προς την κυβέρνηση, διατεινόμενοι ότι δεν δέχτηκαν πιέσεις (πολύ περισσότερο απειλές)  από κανένα και ενήργησαν με κίνητρο την προστασία του εθνικού συμφέροντος, που ετέθη σε κίνδυνο -όπως έλεγαν- από το ενδεχόμενο διενέργειας δημοψηφίσματος.

Και παλιότερα, όμως, ανάλογα κίνητρα για τις αποχωρήσεις τους από τη στήριξη μιας κυβέρνησης, την οποία ως τότε εστήριζαν, επικαλέστηκαν οι εκάστοτε  αποχωρήσαντες βουλευτές. Στην αποστασία του 1965 οι βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που έριξαν την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, διετείνοντο ότι φεύγοντας από το κόμμα με το οποίο είχαν εκλεγεί βουλευτές απέτρεπαν τον κίνδυνο κομμουνιστικής εκτροπής για τη χώρα.

Πώς, λοιπόν, δεν υπάρχουν άλλες συνέπειες (πολιτικές και νομικές) από την διαβεβαίωση του κ. Λαζαρίδη ότι εδέχθη πιέσεις και μάλιστα με σκοπό να υπερψηφίσει την πρόταση δυσπιστίας που είχε καταθέσει η αξιωματική αντιπολίτευση κατά της κυβέρνησης;

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι ενώ ο κ. Λαζαρίδης στην ίδια επιστολή του κάνει λόγο για πράξη κατά συνείδηση να στηρίξει την κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ., σιωπά σχετικά με το γιατί σε λίγες μέρες άλλαξε γνώμη. Αυτό που επιστρατεύει ο κ. Λαζαρίδης στην επιστολή του (δηλαδή ότι άλλαξε γνώμη διότι η κυβέρνηση υπαναχώρησε από την απόφαση να ζητηθεί έγκριση της συμφωνίας για το σκοπιανό από τη Βουλή, οψέποτε έρθει προς κύρωση, με αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφους), απλά δεν ισχύει. Γι’ αυτό άλλωστε, επαναλαμβάνεται από κυβερνητικής πλευράς ό,τι ελέχθη εξ αρχής, ότι δηλαδή το ενδεχόμενο για 180 ψήφους κατά την κύρωση της συμφωνίας για το σκοπιανό, παραμένει ανοιχτό.

Τότε, γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται να διερευνήσει τα περί απειλών, ύβρεων και πιέσεων σε βάρος του κ. Λαζαρίδη; Δεν είναι αυτό αντικείμενο αυτεπάγγελτης διερεύνησης της υπόθεσης από μεριάς της δικαιοσύνης; Και ο ίδιος ο κ. Λαζαρίδης, δεν οφείλει, ακόμη και χωρίς ενεργοποίηση της δικαιοσύνης, εξ ιδίων να ενημερώσει έναν εισαγγελέα  για τις πιέσεις, τις απειλές και τις ύβρεις;

Μπορεί να είναι νοητή δημοκρατία, της οποίας οι εκπρόσωποι των πολιτών ενεργούν υπό κράτος τέτοιων πραγμάτων;

(To κείμενο δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)