O αμετανόητος φιλο-τουρκισμός της Γερμανίας

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Την ώρα που η τουρκική οικονομία πνέει τα λοίσθια (τουλάχιστον ως προτεινόμενο υπόδειγμα του δυτικού καπιταλισμού για τον τρόπο λειτουργίας των αναδυόμενων οικονομιών) ένας γνωστός και ιστορικά επιβεβαιωμένος συμπαραστάτης της χώρας του Ταγίπ Ερντογάν, ξεσπαθώνει για την ανάγκη διάσωσης της καταρρέουσας τουρκικής λίρας!

– Το Βερολίνο δεν κρύβει την ενόχλησή του για τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, στις οποίες μάλιστα αποδίδει το μεγάλο μέρος της αιτιολόγησης για το ξέσπασμα του τουρκικού κραχ, εικόνα που αναδύεται από τη στάση του γερμανικού Τύπου απέναντι στις εξελίξεις.

– Παράλληλα, ανοιχτά ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών, Χάικο Μάας, είναι σαφέστερος και καθόλου δεν κρύβει τον γερμανικό πατερναλισμό που ξεδιπλώνεται ως η πολιτική του Βερολίνου στα χρόνια της παγκόσμιας κρίσης: «Θα ήταν ευκταίο να υπάρξει λύση στην διένεξη μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ», δήλωσε ο κ. Μάας στο Reuters, …διότι έτσι διευκολυνόταν και η επίλυση των οικονομικών προβλημάτων, όπως εξήγησε.

Φυσικά, κατ’ αρχάς, τίποτα το παράδοξο στην ευχή να αποφευχθεί εμβάθυνση της τουρκικής οικονομικής κρίσης! Κι εμείς στην Ελλάδα παρακολουθούμε με προσοχή τις εξελίξεις και την επιδείνωση των ελληνικών spreads ένεκα της τουρκικής οικονομικής περιπέτειας, ενώ στην Ιταλία η επιδείνωση για τον ίδιον λόγο έχει οδηγήσει τις αποδόσεις ομολόγων της χώρας άνω του 3%.

Όμως, η απόδοση από το Βερολίνο των αιτίων της καταρρέουσας τουρκικής οικονομίας κυρίως στις αμερικανικές κυρώσεις προκάλεσε θυμηδία στους διεθνείς χρηματιστηριακούς και νομισματοπιστωτικούς κύκλους. Άλλωστε, κάτι ανάλογο διατείνεται και ο ίδιος ο Ερντογάν, ισχυριζόμενος ότι όλα τα έχει προκαλέσει η «πισώπλατη μαχαιριά» του Τραμπ στην Τουρκία. Άλλα αίτια, δηλαδή, δεν υπάρχουν, και χωρίς τις αμερικανικές κυρώσεις δεν θα είχαμε κατάρρευση της τουρκικής λίρας…

Η μονομερέστατη δήλωση Μάας, που ως επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας υπόκειται στη μυωπική κατανόηση των διεθνών πολιτικών εξελίξεων ως πτυχή των αναγκαιοτήτων της γερμανικής οικονομίας, και όχι ως απόρροια διεθνών συσχετισμών γεωπολιτικών (και φυσικά και οικονομικών) δυνάμεων, συνιστά μνημείο φιλο-τουρκισμού. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε η δύσμοιρη καγκελάριος Μέρκελ, που δεν προλαβαίνει να παρεμβαίνει για να συμμαζεύει  αστοχίες υπουργών της απολύτως ανεπαρκούς κυβέρνησής της, επανήλθε με δηλώσεις σχετικά με τις εξελίξεις στην Τουρκία.

Η καγκελάριος, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Βερολίνο όταν ρωτήθηκε για την οικονομική κατάσταση στην Τουρκία, αναφέρθηκε στο πραγματικό οικονομικό ζήτημα: «Κανείς δεν έχει συμφέρον σε μια αποσταθεροποίηση της οικονομίας στην Τουρκία. Αλλά πρέπει να γίνουν τα πάντα για να διασφαλιστεί η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας», δήλωσε η κυρία Μέρκελ.

«Η Γερμανία θα ήθελε να δει μια οικονομικά ευημερούσα Τουρκία. Αυτό είναι προς το συμφέρον μας», πρόσθεσε η καγκελάριος.

Το θέμα δεν θα είχε άλλη συνέχεια για μας, αν δεν είχαν προηγηθεί δύο άλλα γεγονότα: Το ένα, είναι το ανόητο και αχρείαστο μπλοκάρισμα για λίγες μέρες, της τελευταίας δόσης προς την Ελλάδα από το 3ο μνημόνιο, για τα νάζια ορισμένων δεξιών και ακροδεξιών μελών της Bundestag, υπό την προεδρία του κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Το δεύτερο, είναι η όψιμη στροφή μερίδας του γερμανικού Τύπου τις τελευταίες μέρες σε ανακίνηση του Grexit, σε μια μάλλον σχιζοφρενική συμπεριφορά εκκρεμούς του γερμανικού οικονομικού Τύπου απέναντι στο απολογιστικό ερώτημα αν πέτυχαν τελικά τα μνημόνια, ή όχι.

Όμως, κι αυτά -ιδίως το δεύτερο- θα μπορούσε  να αντιπαρέλθει κάποιος από μας, αν οι απαισιόδοξες όψιμες αναφορές στην ελληνική οικονομία, δεν συνδέονταν από τους Γερμανούς αναλυτές, με …την κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας! Πώς; Με τον εξής αδιανόητο τρόπο: Με δεδομένη τη μεγάλη έκθεση των γερμανικών τραπεζών και της ευρύτερης γερμανικής επιχειρηματικής δραστηριότητας στην τουρκική οικονομία, η ανησυχία είναι έκδηλη στο Βερολίνο. Έτσι, λοιπόν, τυχόν αδυναμία της Ελλάδας λόγω τουρκικής κρίσης να βγει στις αγορές για τη μετα-μνημονιακή χρηματοδότηση αποπληρωμών του ελληνικού χρέους, επαναφέρει το ενδεχόμενο «κουρέματος» διακρατικού χρέους. Και στην άρνηση έναντι τούτου (που ζητεί ομοθύμως εδώ και χρόνια η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα των οικονομολόγων) απλά έχει αυτο-παγιδευτεί το Βερολίνο, προς χάριν του λαϊκισμών Σόιμπλε ότι δήθεν είναι οι Έλληνες που έφεραν την κρίση στην ευρωζώνη και ότι δήθεν οι καθυστερήσεις στις «μεταρρυθμίσεις» ευθύνονται για την πρόδηλη αστοχία στην οικονομική αρχιτεκτονική των μνημονίων και την αθροιστική ύφεση του 25% στο ελληνικό ΑΕΠ κατά την 8ετία της κρίσης.

Έτσι, λοιπόν, αν τυχόν, λόγω της τυχόν οικονομικής κατάρρευσης της Τουρκίας επανενεργοποιηθούν τα σενάρια «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, δεν μπορεί …θα φταίει η Ελλάδα!

Κοιτάζοντας πίσω, θα δει κανένας, ότι ο γερμανικός φιλο-τουρκισμός είναι αμετακίνητη επιλογή του Βερολίνου στη νέα ιστορία. Από τη στάση του γερμανικού παράγοντα στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και τις επαναστάσεις κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας, έως τη γερμανο-τουρκική σύμπραξη στους παγκοσμίους πολέμους, τα γεγονότα μαρτυρούν την αλήθεια.

Βεβαίως, η εμφάνιση και η προαγωγή της ενωμένης Ευρώπης, προσέφερε την ευκαιρία για αναθεώρηση της «οικονομίστικης» γερμανικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας. Όμως η ευκαιρία, απλά χάθηκε! Έτσι, και πάλι εκείνο που κυριαρχεί  στις ελλειπτικές αναλύσεις της γερμανικής διπλωματίας είναι η πρωτοκαθεδρία της παραμέτρου «μια αγορά 80 εκατ. καταναλωτών», έναντι οιουδήποτε άλλου κριτηρίου για άσκηση επιρροής στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Πολιτική τόσο ρηχή, που μόνο νέες περιπέτειες εγκυμονεί.

Μέχρι πριν λίγο καιρό, βεβαίως, οι καταλογισμοί που αποδίδω στη Γερμανία θα ήταν αδικαιολόγητοι! Ανεξάρτητη ισχυρή χώρα είναι και δικαιούται να επιλέγει την πολιτική της. …Μόνον, που τα τελευταία χρόνια το Βερολίνο διατείνεται πως δρα ως η δυνάμει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Πώς αποτολμά τον εγκλωβισμό ολόκληρης της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής σε τόσο λανθασμένες επιλογές; Ή, μήπως, διαφεύγει της προσοχής των ευρωπαίων πολιτών ότι συστηματικά η Γερμανία, αποφεύγει να αποδώσει στην Τουρκία του Ερντογάν τον αντικειμενικά αποσταθεροποιητικό ρόλο της στη Συρία και τη Μέση Ανατολή;

Συχνά διά των παραλείψεων λόγου και έργων οι προθέσεις αποκαλύπτονται πανηγυρικά και τίποτα δεν μπορεί πια να τις φτιασιδώσει.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον κ. Μάας! Κάνοντας, όπως είπαμε στην αρχή, αναφορές ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών στην ανάγκη βελτίωσης των σχέσεων της Τουρκίας με τις χώρες συμμάχους της στο ΝΑΤΟ -ως μέσου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, υπενθυμίζω- ζήτησε την απελευθέρωση Αμερικανών και Γερμανών πολιτών που κρατούνται σε τουρκικές φυλακές, λόγω των απαράδεκτων ερντογανικών απαιτήσεων.

Ξέρετε τί δεν ζήτησε ο κ. Μάας; Την απελευθέρωση των 2 Ελλήνων αξιωματικών που κρατούνται στις τουρκικές φυλακές της Ανδριανούπολης…

(Υγ.: Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν την χαρμόσυνη αναγγελία απελευθέρωσης των 2 Ελληνων αξιωματικών. Κατά τα λοιπά τα αναφερόμενα εδώ ισχύουν απολύτως! Άλλωστε οι δηλώσεις του κ. Μάας έγιναν προ ημερών και σε προφανή άγνοια του Γερμανού υπουργού από τα διαλαμβανόμενα στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις)

(Το παρόν δημοσιεύτηκε και στο blog του γράφοντος www.molyvi.con)