Πολιτικό αδιέξοδο εκτός μνημονίου – Τα 5 μεγάλα ψεύδη…

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Μέσα από τις φωνές και τις μεμψιμοιρίες, τις θριαμβολογίες και τους κομπασμούς, αναδύεται, μέσα από την απόμακρη αντίδραση της μεγάλης -διακόπτουσας ακόμη- πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών, μια ηχηρή απόρριψη των αναφορών του τρέχοντος κομματικού λόγου, για την περίοδο η οποία ξεκινάει με την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου χωρίς υποκατάστασή του από μια νέα δανειακή σύμβαση.

Πρόκειται για πολίτες που δεν διαγκωνίζονται στο σπορ της εντυπωσιακότερης ατάκας στα social media, στο οποίο εξειδικεύονται τα κομματικά στρατεύματα, σε μια απολύτως ατελέσφορη για τα συμφέροντα της χώρας διελκυστίνδα σχετικά με το «τί λάθη έκαναν οι άλλοι», παρασάγγας απέχουσας από το δέον «τί μπορούμε και να κάνουμε» για να βελτιωθεί το συλλογικό μας αύριο.

Και φυσικά, τίποτα από τις εκατέρωθεν ανοησίες δεν αφορά στη ζωή των πολιτών και το δημόσιο συμφέρον, οπωσδήποτε κι αν το αντιλαμβάνεται κανένας και ανεξαρτήτως πολιτικής προτίμησης.

Νομίζω πως χωρίς ρητή και δημόσια αποδέσμευση των κομματικών ηγεσιών από τις αφηγήσεις σκαστών ψεμάτων που οι ίδιες σκάρωσαν σε μια ανέντιμη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας που ιδιοποιούνται, η συνέχεια θα είναι πολύ δύσκολη για όλους, ακόμη κι αν η οικονομία βελτιωθεί αισθητά. Για παράδειγμα, αν η δημόσια διοίκηση συνεχίσει να λειτουργεί με τους ίδιους όρους και τα ανακλαστικά που λειτουργούσε όταν η χώρα βρισκόταν εντός μνημονίου, απλά και μόνον επειδή ο κ. Μητσοτάκης και η κυρία Γεννηματά έχουν προσχωρήσει στη μικρονοϊκή αφήγηση περί 4ου μνημονίου, τα όποια θετικά σημεία της διαδικασίας λήψης αποφάσεων από ελληνικά πλέον κέντρα, και όχι από εκπροσώπους των δανειστών, τάχιστα θα εξαϋλωθούν. Παράλληλα, από την άλλη μεριά, τυχόν κατανόηση της ελληνικής πλέον αυτονομίας στη λήψη των αποφάσεων για τη δημόσια διοίκηση, υπό το μύθευμα ότι δεν υπάρχουν άλλες υποχρεώσεις έναντι των δανειστών που οφείλεται να υπηρετηθούν, εξ ίσου θα καταλήξουμε σε μια νεο-πελατειακή περίοδο του δημοσίου.

Ποιά είναι, όμως, αυτά τα μείζονα ψεύδη, που αποστεώνουν κάθε γόνιμη και παραγωγική σκέψη σχετικά με την πορεία της Ελλάδας από ‘δω και πέρα; Θα χαθεί κι άλλος χρόνος στη σκιαμαχία περί δήθεν 4ου μνημονίου, μόνον και για να μην κατεξευτελιστούν ο πρόεδρος της Ν.Δ. και η επικεφαλής του ΚΙΝΑΛ; Θα ξοδευτούν ακόμη περισσότερα στην έωλη αναφορά Τσίπρα, στο χθεσινό μόλις διάγγελμά του, ότι η λιτότητα δήθεν ετελείωσε;

Έχω την εντύπωση πως το κακό ξεκινάει από τα 5 κορυφαία ψέματα της περιόδου που ζούμε. Τα απαριθμώ:

1. Το μνημόνιο δεν τελείωσε και συνεχίζεται,

2. Με την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου και τη μη υποκατάστασή του από ένα επόμενο, νέο, αποκαθίσταται επαρκώς η θεσμική, δημοκρατική και δημοσιονομική κυριαρχία της Ελλάδας στο πλαίσιο της Ε.Ε.,

3. Τα μνημόνια ξεκίνησαν το 2015, και εν πάση περιπτώσει εκείνα που προηγήθηκαν, θα τα είχαν λύσει όλα αν δεν είχε γίνει κυβέρνηση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.,

4. Η διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν επέφερε κόστος στην αναδιαπραγμάτευση μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου 2018, η οποία κατέληξε στο 3ο μνημόνιο, και

5. Ο κατήφορος στον δημόσιο βίο μας, που καλώς ή κακώς εγκαινιάστηκε διαρκούσης της διακυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, είναι ευθύνη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (και όχι του χρυσαυγητισμού, κατά βασικό και αναμφίβολο τρόπο).

Tην ίδια ώρα, παρατείνεται ο βλακωδέστατος δήθεν διάλογος (που μόνο σε πολιτική επικοινωνία αντιστοιχεί) σχετικά με το κόστος ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Λες και προηγήθηκε ποτέ ή θα ήταν καθ’ οιονδήποτε τρόπο χρήσιμος ένας ανάλογος διάλογος σχετικά με το κόστος Σαμαρά. Στον διάλογο συμμετέχουν όλα τα κόμματα -έκαστος κι ένα ποσό δικό του λέει- σχετικά με τα χαμένα δισ., που κατά δήλωση ακόμη και εκείνων εκτός Ελλάδας που τον επανέφεραν, δεν πρόκειται για ποσά που μπορούν με κάποιον αξιόπιστο τρόπο να επιβεβαιωθούν. Και ο διάλογος των κενολογίας συνεχίζεται ορμητικός -τη ευγενεί συμμετοχή των ίδιων των κομματικών ηγεσιών αυτοπροσώπως- την ώρα που ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ δεν έχει σκεφτεί να ζητήσει από μια επιτροπή της Βουλής -για παράδειγμα- να εκτιμήσει τη ζημία για την Ελλάδα από το ομολογημένο σφάλμα του ΔΝΤ στον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή. Και όχι για να τα ζητήσουμε πίσω, απλά για να ξέρουμε την πραγματικότητα… (Σημ.: Αν κανένας αποδεχόταν την ηλιθιοδέστατη μέθοδο υπολογισμών των γιγάντων Βίζερ και Ρέγκλινγκ καθ’ υπολογισμό των εκτιμώμενων αποκλίσεων από τις προβλέψεις του ΔΝΤ για την ύφεση σε σύγκριση με την πραγματικότητα, το κόστος αυτού του σφάλματος θα ξεπερνούσε τα 400 δισ. ευρώ!)

Προϋπόθεση, λοιπόν, για αποκατάσταση της κυριαρχίας της Ελλάδας από την 8ετία που περάσαμε, ασφαλέστατα δεν είναι η συζήτηση σχετικά με το ποιός θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, και ποιός θα τις χάσει. Κομματικοί στρατοί, όπως είπα, διεξάγουν τον -ο Θεός να τον κάνει- αυτόν διάλογο, μακριά από τους πολίτες, αν και δήθεν για λογαριασμό τους.

Για να αποκατασταθεί η βλάβη σε βάρος της Ελλάδα, αντίθετα, η εποχή των ψευδών  πρέπει να τελειώνει εδώ και τώρα! Χωρίς αναβολές! Και ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι  να αποφευχθεί εκλογικό αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές, όποτε και γίνουν, που θα δικαιώνει είτε τη μία είτε την άλλη πλευρά.

Ως τότε, εμείς οι πολίτες,  ας αποστρέψουμε τη ματιά μας από τις βλακείες που απειλούν να καταστούν η βάση του μέλλοντός μας. Προτάσεις και προγραμματικές αναφορές για τη συνέχεια περιμένουμε. Κι απ’ οποιαδήποτε πλευρά κι αν ακούμε κενολογίες περί «αφυπνίσεων» και άλλα τοιαύτα, ας τις τιμωρήσουμε!

Αυτό είναι το όπλο μας και μ’ αυτό θα πορευτούμε…

(Το παρόν δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)