Η μεγαλύτερη γκάφα του Κυριάκου Μητσοτάκη

Ακριβότερο το ως τώρα πακέτο εξαγγελιών Μητσοτάκη

από ό,τι καταγγέλλει ο ίδιος ως «παροχολογία» Τσίπρα

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Μια λέξη που επηρεάζει σημαντικά τις πολιτικές εξελίξεις τις τελευταίες μέρες είναι η λέξη «παροχολογία». Πρόκειται, ως όρος, για τη νεολογιστική αποκλητική σύνοψη της μείζονος αντιπολίτευσης (αλλά και της ελάσσονος του ΚΙΝΑΛ), να ορίσουν με κάποιον απαξιωτικό τρόπο τις οριακές (και προδήλως ανεπαρκείς ως τώρα) βελτιώσεις στην εισοδηματική κατάσταση των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, που επιχειρεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στα πρώτα δειλά βήματα εξόδου της χώρας από το δημοσιονομικό και κοινωνικό σκότος της τελευταίας 8ετίας.

(…Φυσικά, Μητσοτάκης και Γεννηματά επιδιώκουν έτσι να παρεμβάλλουν εμπόδια σε κάθε κίνηση σηματοδότησης από μεριάς της κυβέρνησης ότι η χώρα είναι σε βηματισμό απεμπλοκής -αργής και δειλής, αλλά πάντως απεμπλοκής- ποινικοποιώντας πολιτικά κάθε εισοδηματική στήριξη προς οιανδήποτε πλευρά, κατανοώντας ότι αυτό θα προσκόμιζε όφελος για τους κυβερνώντες. Εν μέρει, όμως, αυτή η στάση ΝΔ και ΚΙΝΑΛ είναι και απόρροια της αυτο-παγίδευσης των δυο κομμάτων στις βλακώδεις απόψεις περί 4ου μνημονίου, που λες και τα έχουν εγκλωβίσει σε μια αυτο-απαγόρευση αναζήτησης θέσεων για τη μετα-μνημονιακή εποχή, αφού με δήθεν 4ο μνημόνιο και τέτοια «καταστροφή που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ», πως να μιλήσεις τώρα για αποκατάσταση;)

Όμως, με τέτοια στάση από την αντιπολίτευση, οι -ως τώρα μόνο σκέψεις της κυβέρνησης- για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς, μειώσεις στις ασφαλιστικές εισφορές και κάποιες άλλες μικρές ενισχύσεις σε νοικοκυριά που έχουν απόλυτη ανάγκη στήριξης, εντέχνως μεταβάλλονται όλα σε «παροχές», αντιλαμβανόμενες ως επικίνδυνα και αχρείαστα μέτρα δημοσιονομικής εξισορρόπησης, υπέρ όποιων αποδεδειγμένα κυρίως εκείνοι «πλήρωσαν το μάρμαρο» της κρίσης και της «διάσωσης». Κάτι, δηλαδή, σαν μια μη αναγκαία δημοσιονομική σπατάλη, υπό τον ανομολόγητο αλλά και ανοιχτά δηλούμενο καταγγελτικώς από την αντιπολίτευση ως απώτερο πολιτικό σκοπό του ΣΥΡΙΖΑ όχι να αξιοποιήσει υπέρ των πολιτών ό,τι και όσα κατάφερε, αλλά μόνο «να εξαγοράσει ψηφουλάκια», επειδή την επόμενη περίοδο κάποια στιγμή θα ανοίξουν οι κάλπες λόγω συμπλήρωσης του εκλογικού κύκλου της 4ετίας.

Η «παροχολογία», μάλιστα, που αποδίδεται από τον κ. Μητσοτάκη στον ΣΥΡΙΖΑ ως κάποιος πολιτικά ανήθικος σκοπός, διανθίζεται από δήθεν ανησυχίες (που μόνο στον εγχώριο πολιτικό βίο ανιχνεύονται) ότι με αυτές τυχόν τις παροχές, ανησυχούν οι αγορές και κινδυνεύει να παραταθεί η παραμονή της Ελλάδας εκτός ιδιωτικής εξωτερικής χρηματοδότησης (όπως προβλέπει το συμφωνημένο με τους δανειστές μετα-μνημονιακό σχέδιο για τη χώρα). Γιατί κινδυνεύει; Διότι δήθεν οι δυνητικοί έξωθεν ιδιώτες-χρηματοδότες της Ελλάδας φοβούνται τη δημοσιονομική εκτροπή από τις παροχές Τσίπρα!

Αντιπαρέρχομαι για τις ανάγκες της παρούσας ανάλυσης, το πολιτικά εγκληματικό στοιχείο να κινδυνολογεί κανένας, ο οποιοσδήποτε, επί σκοπώ να ακυρωθούν εισοδηματικές ανακουφίσεις σε νοικοκυριά που υποφέρουν εδώ και χρόνια. Και, μάλιστα, το υπογραμμίζω και πάλι, ανακουφίσεις οριακές και παντελώς ανεπαρκείς για ουσιαστικές αποκαταστάσεις ζημιών εκατομμυρίων οικογενειών, όπως θα όφειλε ο ΣΥΡΙΖΑ! Τέτοια πολιτική χοντροκοπιά, μόνο στην κάλπη και με μαύρισμα προσήκει να την υποδεχτεί κανένας!

Η στάση αυτή, ωσαύτως, πολιτικά ανεπίτρεπτη ως προδήλως συγκρουόμενη με τα συμφέροντα της Ελλάδας καθ’ εαυτά, επιχειρεί μ’ άλλα λόγια να παρασύρει ξανά τη χώρα σε ασφυκτική παγίδευση αποχής από εξωτερικό δανεισμό, λόγω του ύψους των επιτοκίων χορήγησης. Να, τα spreads απογειώθηκαν, φωνάζουν οι διακινητές αυτής της πολιτικής ανεντιμότητας! Ο Τσίπρας εφαρμόζει πολιτική του «λεφτά υπάρχουν», και σπρώχνει τα επιτόκια ψηλά, συμπληρώνουν! Πρόκειται για απόδειξη ότι η κυβέρνηση απέτυχε, υποτονθορύζουν οι θρασύτεροι! Τέλος, οι πωρωμένοι καταστροφολόγοι τολμούν να κάνουν λόγο ακόμη και για επιστροφή του Grexit!

Όλ’ αυτά, επειδή όντως από την επιτυχή ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου και εντεύθεν τα επιτόκια του δεκαετούς ομολόγου για την Ελλάδα ανέβηκαν από το οριακά κάτω του 4% στην περιοχή του 4,5%. Με αποσιώπηση, όμως, που εδώ ισοδυναμεί με εγκληματική ψευδολογία -ως ευθέως πλήττουσα το καλώς νοούμενο ελληνικό δημόσιο συμφέρον- ότι κατά γενική ομολογία αγορών, αναλυτών, οίκων αξιολόγησης, οικονομολόγων, θεσμικών οργάνων και του διεθνούς Τύπου η αύξηση αυτή δεν είναι απόρροια εσωτερικών προβλημάτων της Ελλάδας! Αντίθετα, τα ελληνικά στοιχεία αξιολογούνται θετικά ακόμη και με αναβαθμίσεις της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας, την ώρα που η τάση ανόδου των επιτοκίων αποδίδεται στη γενική αποσταθεροποίηση λόγω του πολέμου των δασμών, στη δομική τουρκική οικονομική κρίση, στην ανασφάλεια για τα δημοσιονομικά της Ιταλίας υπό ακροδεξιά λαϊκίστικη κυβέρνηση και στην επανυπόταξη της Αργεντινής υπό το καθεστώς επιτροπείας του ΔΝΤ.

Και είναι τόσο ανόητοι όσοι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης λένε τέτοια πράγματα, ώστε όταν κάποιοι τους υπενθυμίζουν ότι δεν είναι εδώ το πρόβλημα, αυτοί το απορρίπτουν: Είναι μακριά η Αργεντινή, λένε! …Τώρα είναι μακριά! Όταν η Βενεζουέλα ταρασσόταν από την πολιτική αναταραχή, η Ελλάδα συσχετιζόταν ευθέως με το κλονιζόμενο λατινοαμερικανικό κράτος …λόγω ΣΥΡΙΖΑ! Και είναι και άσχετοι! Διότι όταν επικαλούνται το «είναι μακριά η Αργεντινή», για να στηρίξουν τις ατεκμηρίωτες και πολιτικά ανέντιμες θέσεις υπονόμευσης των ελληνικών συμφερόντων στο μέτωπο των επιτοκίων εξωτερικού δανεισμού της Ελλάδας, είτε σκοπίμως αποκρύπτουν είτε αγνοούν ότι σε επάλληλα fund απευθύνονται οι δύο χώρες, ως ενδεχόμενοι  επενδυτικοί στόχοι.

Όμως, εδώ καταλήγουμε σε τραγέλαφο! Διότι από μια πρώτη αποτίμηση κόστους της καταγγελλόμενης ως «παροχολογίας» Τσίπρα και συγκρίνοντάς την με το κόστος των ως τώρα  εξαγγελιών Μητσοτάκη για φοροελαφρύνσεις, μειώσεις εισφορών και διάφορων άλλων παροχών (όταν θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας όπως ο ίδιος διακηρύσσει υπό την αλαζονεία των δημοσκοπήσεων) αποκαλύπτεται ότι ο Μητσοτάκης «παροχολογεί» περισσότερο από το Τσίπρα!!!

Ναι! Καλά ακούσατε! Το δημοσιονομικό κόστος όσων ως τώρα έχει υποσχεθεί ο κ. Μητσοτάκης είναι μεγαλύτερο από τα δημοσιονομικό κόστος όσων με μισόλογα και διστακτικά υπόσχεται ο Τσίπρας! Αν μάλιστα, στις ως τώρα υποσχέσεις Μητσοτάκη προστεθούν και κάποιες τελευταίες αναφορές του με μισόλογα σε φορολογικό συντελεστή κάτω του 10% για εισοδήματα ως τις 9.000 ευρώ ετησίως και μειώσεις εισφορών εργοδοτών, πέραν των φοροαπαλλαγών προς τους ίδιους, τότε το πακέτο Μητσοτάκη είναι κατά περίπου 2 δισ. ευρώ ακριβότερο!

Καλώς να δοθούν, αν είναι να τα δώσει, ο κ. Μητσοτάκης και να συζητήσουμε μόνο το κριτήριο κοινωνικής δικαιοσύνης και αναπτυξιακής σκοπιμότητας για την απόδωσή τους! Όμως, δεν μπορεί του Τσίπρα να είναι «παραχολογία» και του Μητσοτάκη «οικονομικό πρόγραμμα». Τόση πια υποτίμηση στη νοημοσύνη των Ελλήνων!

Καταλήγοντας: Αυτή τη στιγμή δεν έχει ξεκαθαρίσει απολύτως το σύνολο των εξαγγελιών των δύο! Χθες αναφέρθηκε στο θέμα ο Τσίπρας και το άλλο σαββατοκύριακο το ίδιο θα πράξει και ο Μητσοτάκης!  Κρατείται, όμως, ως απαράβατη συνθήκη για ό,τι υποσχεθεί ο κ. Μητσοτάκης ότι θα είναι δημοσιονομικά μικρότερη η επιβάρυνση από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απ’ όσο η επιβάρυνση από τον πρωθυπουργό!

Αλλιώς, είτε οι αγορές ανησυχούν για όσα υπόσχεται ο κ. Μητσοτάκης και όχι για όσα «παροχολογεί» ο κ. Τσίπρας και αυτό είναι το αίτιο που ανεβαίνουν τα spreads, είτε -δηλαδή, αν τυχόν ο κ. Μητσοτάκης αποδειχτεί ακριβότερος- θα πρόκειται για κατεξευτελισμό κάθε έννοιας αξιοπιστίας του σημερινού αρχηγού της ΝΔ.

(To παρόν δημοσιεύτηκε και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)