Η ακύρωση μείωσης των συντάξεων και άλλες ιστορίες

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Ορυμαγδός αναφορών εδώ και εβδομάδες σχετικά με τη συναίνεση των ευρωπαίων δανειστών της Ελλάδας στην προοπτική οριστικής ακύρωσης των πρόσθετων  περικοπών στις συντάξεις. Και -σκεφτείτε- όλ’ αυτά σε ένα θέμα που έχει εξασφαλίσει τη θετική στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαίων δανειστών μας! …Φανταστείτε να διαφωνούσαν τί θα γινόταν!…

Όπως και να ‘ναι, το σκηνικό θα ξεκαθαρίσει οριστικά μέχρι την κατάθεση του τελικού προϋπολογισμού ως σχεδίου νόμου προς υπερψήφιση από τη Βουλή, για  να εγκριθεί και να αρχίσει η εφαρμογή του από 1/3/2019 (γιατί τότε ξεκινάει η εκτέλεση του εκάστοτε εγκεκριμένου από τη Βουλή κρατικού προϋπολογισμού και όχι από τη 1η Ιανουαρίου κάθε έτους). Γι’ αυτό, τουλάχιστον η κυβερνητική παράταξη, η οποία είναι πολιτικά σαφές ότι αναμφίβολα θα επιθυμούσε την ακύρωση πρόσθετων περικοπών στις συντάξεις την επόμενη χρονιά, καλό είναι να σταματήσει τις αχρείαστες διαρροές ότι «τα καλά νέα μπορεί να έρθουν και νωρίτερα» και άλλα τοιαύτα, και να αφήσουν στην ησυχία τους ευρωπαϊκούς ρυθμούς να ωριμάσουν και οι τελικές χαρμόσυνες ανακοινώσεις ότι οι συνταξιούχοι δεν θα υποβληθούν σε πρόσθετη εισοδηματική ταλαιπωρία να ανακοινωθούν στην ώρα τους –αν έρθουν.

(Επίσης, ανάμεσα στα επιχειρήματα φιλοκυβερνητικών αναλυτών -και για να εξηγηθεί η κυβερνητική βιασύνη- ακούστηκε ακόμη ότι όλες οι αποφάσεις για την ακύρωση των περικοπών στις συντάξεις, ή όχι, θα πρέπει να ληφθούν ως τα τέλη Δεκεμβρίου 2018, διότι -όπως είπαν οι αναλυτές αυτοί- στις συντάξεις που θα καταβληθούν στα τέλη του ίδιου μήνα, είτε θα πρέπει να περιλαμβάνονται οι πρόσθετες περικοπές, είτε όχι! Πρόκειται για ανοησίες! Διότι, όπως εξηγήθηκε πιο πάνω, ακριβώς επειδή η εκτέλεση του εγκεκριμένου κρατικού προϋπολογισμού αρχίζει από 1/3 και όχι από την πρωτοχρονιά κάθε έτους, την όποια αλλαγή επί τα χείρω ή τη διατήρηση στα ίδια θα δουν οι συνταξιούχοι στις καταβολές που θα γίνουν στους λογαριασμούς τους τον Μάρτιο του 2019. Μ’ άλλα λόγια, ακόμη κι αν έχει ψηφιστεί προϋπολογισμός που θα επιβάλλει τελικά το μέτρο, η εφαρμογή του θα γίνει τότε, τον Μάρτιο, και οι τυχόν πρόσθετες επιβαρύνσεις για το πρώτο δίμηνο του 2019 δεν θα φανούν τους δύο πρώτους μήνες του 2019 και θα καταλογιστούν αργότερα -συνήθως τέτοιες περιπτώσεις ετεροχρονισμένων επιβαρύνσεων ρυθμίζονται με τμηματικές επιβαρύνσεις τους μήνες που έπονται. Ας αφήσουν, λοιπόν, τέτοιες αχρείαστες και άστοχες διαρροές οι κυβερνητικοί παράγοντες, διότι εκείνοι μπορεί βέβαια να επείγονται για την ταχεία οριστική ανακοίνωση της ακύρωσης του μέτρου για να ωφεληθούν δημοσκοπικά, όμως αυτό που εδώ μετράει δεν είναι τα οφέλη της -οποιασδήποτε- κομματικής παράταξης, αλλά να διασφαλιστεί ότι οι συνταξιούχοι δεν θα επιβαρυνθούν περισσότερο).

Πάντως, το θέμα των συντάξεων κυριάρχησε, όπως είπα, διότι, για παράδειγμα, ακόμη και οι διαρροές του Αθηναϊκού Πρακτορείου που ενεφάνιζαν το θέμα ως θετικά λήξαν, παρ’ ό,τι τελικά μάλλον επιβεβαιώνονται, είναι σαφές ότι έτυχαν πολύ δυσκοίλιας υποδοχής από την αντιπολίτευση! Φανταστείτε τί θα γίνει όταν θα ακουστούν οι τελικές ανακοινώσεις και -αν είναι θετική η έκβαση- πόση απογοήτευση θα αποπνέουν οι αναφορές της αντιπολίτευσης για τη διάσωση μικρού μέρους του εισοδήματος των συνταξιούχων, για την οποία υπό λογικές συνθήκες θα έπρεπε να επιχαίρουν.

Ωστόσο, το θέμα ακύρωσης των πρόσθετων περικοπών στις συντάξεις, έτσι όπως τέθηκε και κυριάρχησε στον δημόσιο διάλογο με τις εκατέρωθεν παρεμβάσεις των κομμάτων, συνέβαλε να έρθει στην επιφάνεια μια άλλη πτυχή του ασφαλιστικού, ιδιαίτερα αποκαλυπτική! Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις προεκλογικές δεσμεύσεις των κομμάτων, οι οποίες μετά την έκβαση της κάλπης θεωρητικά θα πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή.

Ας δούμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται!

Τις τελευταίες εβδομάδες και σχεδόν σε παράλληλη χρονικά εξέλιξη (αλλά φαινομενικά ασύμπτωτα), τόσο από μεριάς Μητσοτάκη όσο και από μεριάς Γεννηματά, ετέθη το θέμα της απαίτησης να καταργηθεί το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου, για την κυβερνητική περίοδο μετά τις επόμενες κάλπες. Ο μεν κ. Μητσοτάκης το έθεσε στη ΔΕΘ  ως τμήμα της οικονομικής πολιτικής του. Η δε κυρία Γεννηματά, όμως, το συνέδεσε ως απαράβατο όρο μετεκλογικής σύμπραξης για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, στο πλαίσιο της όψιμης (και κάθε άλλο παρά ρεαλιστικής) πρότασής της για τρικομματική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΚΙΝΑΛ (που ήδη απορρίφτηκε, όπως είναι φυσικό, άνευ επαίνων από τα δύο άλλα κόμματα).

Εδώ, όμως αναφύεται ένας μεγάλος κίνδυνος για την ίδια τη συμπεφωνημένη πορεία της ελληνικής οικονομίας εκτός μνημονίων

Εάν τυχόν επέμεναν Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ. για υλοποίηση της απαίτησής τους να ακυρωθεί το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου συνολικά, αυτό θα οδηγούσε εξ αντικειμένου σε επαναδιαπραγμάτευση για τη μετα-μνημονιακή σχέση της Ελλάδας με τους ευρωπαίους δανειστές της. Και οι συνέπειες θα ήταν ολέθριες για τη μετα-μνημονιακή σταθερότητα της ελληνικής οικονομίας, χωρίς να αποκλείεται και ένα νέο μνημόνιο -αυτό θα ήταν το 4ο και όχι βέβαια αυτό που αναφέρουν οι ανοησίες Μητσοτάκη.

Θέλω να πιστεύω ότι κανένα ελληνικό κόμμα δεν βυσσοδομεί για την επιστροφή της Ελλάδας σε καθεστώς μνημονιακής δέσμευσης. Και γι’ αυτό με καλή διάθεση αποδίδω την απαίτηση Μητσοτάκη-Γεννηματά για άμεση και συνολική κατάργηση του ασφαλιστικού Κατρούγκαλου (ιδίως τιθέμενου τούτου και ως όρου για μετεκλογικές συμπράξεις κυβερνητικής συνεργασίας) σε σφάλμα πολιτικής, και όχι σε πρόθεση.

Όλ’ αυτά, δεν διέλαθαν της προσοχής των ευρωπαίων, που παρακολουθούν την αντιπολίτευση στην Ελλάδα και πέφτουν από δυσάρεστη έκπληξη σε δυσάρεστη έκπληξη. Έτσι, στο τελευταίο eurogroup, εκτός από το πρώτο σαφές θετικό νεύμα προς την Αθήνα για την ακύρωση των πρόσθετων περικοπών στις συντάξεις, ο κ. Σεντένο υπογράμμισε και κάτι ακόμη! Είπε συγκεκριμένα ότι το ασφαλιστικό στην Ελλάδα έχει ρυθμιστεί και δεν πρόκειται να ξανασυζητηθεί!

Ποιός είναι ο αποδέκτης αυτού του μηνύματος παρέλκει να πω!

Σημειώνω, όμως, τη σύμπτωση ταύτισης της στάσης Μητσοτάκη και Γεννηματά επ’ αυτού! Κι αυτό επειδή πολύ συχνά οι συμπτώσεις τυχαίνει να είναι ενδείξεις αληθείας!

Διότι άλλο φυσικά είναι να θέτεις ως στόχο διεκδίκησης και σε συνεννόηση με τους ευρωπαίους δανειστές αλλαγές στο συμφωνημένο μετα-μνημονιακό σκηνικό (π.χ. μείωση πρωτογενών ελλειμμάτων, τροποποίηση του ασφαλιστικού, περαιτέρω απομειώσεις του χρέους κ.λπ.) και άλλο να συναρτάς απολύτως τη μετεκλογική πολιτική σταθερότητα με προαναγγελίες μονομερών κινήσεων, που θα κλόνιζαν την μετα-μνημονιακή αυτονομία της Ελλάδας.

Φυσικά επί της ουσίας εικάζω πως πρόκειται για μια ακόμη αντιπολιτευτική αστοχία, από την πληθώρα ανάλογων ατυχέστατων επιλογών, κυρίως του κ. Μητσοτάκη, αλλά και της κυρίας Γεννηματά. Διότι πιθανότερο θεωρώ ότι όλη αυτή η όψιμη συζήτηση δεν άνοιξε για κάποιον ουσιαστικό λόγο, αλλά μόνο διότι Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ. προσπαθούν να εξασφαλίσουν κάποιο επικοινωνιακό αντίβαρο έναντι της διαφαινόμενης κυβερνητικής επιτυχίας να ακυρωθούν οι περικοπές στις συντάξεις. Γιατί τη στιγμή κατά την οποία η κυβέρνηση θα επιχαίρει -και δικαίως- για τη διάσωση μέρους του εισοδήματος των συνταξιούχων από νέες περικοπές, η αντιπολίτευση θα την εγκαλεί ότι δεν συμπράττει στη δέσμευση κατάργησης του ισχύοντος ασφαλιστικού (για τον άδικο άλλωστε χαρακτήρα του οποίου, ουδείς αμφιβάλλει).

Μόνο που το εισόδημα ιδιαίτερα ταλαιπωρημένων από τη μακρά κρίση πολιτών, όπως οι συνταξιούχοι, δεν προσφέρεται ως θέμα για την ενάσκηση αντιπολίτευσης με τόσο φθηνά μικροπολιτικά κίνητρα! Σ’ αυτά τα θέματα χρειάζεται και κάποια παραταξιακή μεγαλοψυχία, αντί του αθεράπευτου άγονου κομματισμού που επιδεικνύουν Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ..  Και όποια κόμματα δεν επιδεικνύουν τέτοια μεγαλοψυχία, τιμωρούνται στην κάλπη!

(Το παρόν δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)