+Plus

Τί συμβαίνει με τις τράπεζες; (Μέρος B΄)

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Σε κάθε περίπτωση, την ευθύνη για την εγγενώς στραγγαλιστική μεταχείριση του ελληνικού banking αποδίδω σε 2 μεγάλες αστοχίες:

  1. Το PSI («κούρεμα» ελληνικών ομολόγων που διακρατούσαν τότε οι ελληνικές τράπεζες). Αν ενδιαφέρεται κανένας για λεπτομέρειες ας δει στο blog μου παλιότερες αναλύσεις μου, π.χ.

α.http://www.molyvi.com/424087502/4186332/posting/%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%AD%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA-%CE%B5%CF%85%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85, ή

β.http://www.molyvi.com/424087502/5068324/posting/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-4%CE%B2, και

  1. τα stress tests, τα οποία βεβαίωσαν κεφαλαιακές επάρκειες, χωρίς στον όρο «επάρκεια» να συμπεριλαμβάνεται μέριμνα για την ενάσκηση της θεμελιώδους -όπως είπα- τραπεζικής εταιρικής δραστηριότητας, δηλαδή δανειακών χορηγήσεων. Αν υποψιαστώ πως στα stress tests για τις ελληνικές απλώς ίσχυσαν τα κριτήρια που ίσχυσαν για όλες τις άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες, τότε πρόκειται για σοβαρό μεθοδολογικό και πρακτικό σφάλμα της ΕΚΤ, ενώ είναι γνωστό ότι:

– οι ελληνικές τράπεζες «διασώθηκαν» με εγγραφή των κεφαλαίων «διάσωσης» στο δημόσιο χρέος, άρα και η πρόσβαση των ελληνικών τραπεζών στις διεθνείς αγορές χρήματος θα αντιμετώπιζαν τους ίδιους περιορισμούς εξασφάλισης εξωτερικών χρηματοδοτήσεων με εκείνους που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή ελάχιστη πρόσβαση σε διαθέσιμα κεφάλαια),

– οι ελληνικές τράπεζες μόλις προ ημερών από τους περιορισμούς των capital controls για αναλήψεις, δηλαδή είναι τραπεζικό σύστημα που δρα σε ιδιαίτερες συνθήκες. (Μάλιστα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ότι ο παρών κλυδωνισμός των ελληνικών τραπεζών συμπίπτει με την ιταλική κρίση ομολόγων, που είναι απρόβλεπτο γεγονός, αλλά και με τις κερδοσκοπικές πιέσεις  στις τιμές των τραπεζικών μετοχών στο ελληνικό χρηματιστήριο, που δεν είναι απρόβλεπτο, αλλά προσχεδιασμένο, περιστατικό), και

– οι ελληνικές τράπεζες λόγω των κανονισμών της ΕΚΤ δεν έχουν πρόσβαση στο εναπομένον QE (πρόγραμμα ρευστότητας).

Απορώ, λοιπόν, πως εφαρμόστηκαν στην ελληνικές τράπεζες ίδια κριτήρια για τα stress tests που εφαρμόστηκαν σ’ όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες είχαν πρόσβαση σε εξωτερικό δανεισμό με χαμηλά επιτόκια, οι χρηματοδοτήσεις τους είναι ασύνδετες με την πορεία της οικονομίας αλλά και του εξωτερικού χρέους της χώρας-μέλους στην οποία δραστηριοποιούνται εταιρικά, δεν είχαν περιορισμούς capital controls στις κινήσεις κεφαλαίων τους και διέθεταν την ίδια ώρα πρόσβαση στο QE της ΕΚΤ! Μπορούν, λέτε, να είναι συγκρίσιμα τραπεζικά συστήματα με τέτοιες διαφορές μεταξύ τους;

(Αντιπαρέρχομαι τους «εξυπνακισμούς» μανιοκαταθλιπτικά αντι-συριζαϊκών φωνών, που ήδη ακούω στ’ αυτιά μου, ως δήθεν απάντηση σ’ όσα είπα ως εδώ, ότι για τα capital controls ευθύνεται ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και άλλα τοιαύτα… Και τα αντιπαρέρχομαι αυτά, αφ’ ενός μεν διότι εδώ δεν αναζητώ πολιτικές ευθύνες (που δεν απέδωσα εδώ, για παράδειγμα, αναφερόμενος πιο πάνω στο PSI) αλλά αναζητώ τα αίτια της εξελισσόμενης σημερινής ελληνικής τραπεζικής περιδίνησης,. Αφ’ ετέρου δε τα αντιπαρέρχομαι, διότι παραμένουν εν πολλοίς υπό εξέταση για τα μέλλον, τα κίνητρα και οι πράξεις της ΕΚΤ  να επιβάλλει capital controls 2-3 μέρες πριν το δημοψήφισμα του 2015. Και επειδή το θέμα ασφαλώς δεν έχει κλείσει ούτε πρόκειται να λήξει άνευ άλλου, αναμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τη μελλοντική κρίση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου -γιατί εκεί θα κριθεί η υπόθεση- σχετικά με το πως, γιατί και πότε επιβλήθηκαν τα capital controls EKT, και ποιες ήταν οι συνέπειες τους!)

Κατόπιν αυτών, να πούμε ότι μόνη πηγή ειδικής χρηματοδότησης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος που εξακολουθεί  να υφίσταται είναι το λεγόμενο ELA. Όμως αυτό, έχει ήδη τελειώσει για την Τράπεζα Πειραιώς και την Εθνική Τράπεζα προς την ΕΚΤ και αναμένεται ως το τέλος του 2018 να έχει τελειώσει και τις άλλες δύο συστημικές τράπεζες.

Για  να κλείσουμε, όμως, αυτόν τον γύρο των αναφορών στις ελληνικές τράπεζες και στα προβλήματα που σήμερα ξεσπούν μια υπογράμμιση! Οι ελληνικές τράπεζες (και η ελληνική οικονομία) έχουν εξαιρεθεί με απόφαση της ΕΚΤ από το (όποιο εναπομένον) πρόγραμμα ρευστότητας Ντράγκι (QE), με το επιχείρημα ότι δεν έχει (η Ελλάδα) πρόσβαση στις αγορές, κατά την αξιολόγηση των κρατικών ελληνικών ομολόγων από τους οίκους αξιολόγησης και τα επιτόκια εξωτερικού δανεισμού. Μ’ άλλα λόγια, χώρα-μέλος της ευρωζώνης με εξασφαλισμένες μετα-μνημονιακά επί 2ετία τις ανάγκες της για εξωτερικό δανεισμό (Ελλάδα) εκρίθη -και ανεξαρτήτως αξιολογήσεων οίκων που αποφαίνονται για το μακροπρόθεσμο της πιστοληπτικής ικανότητας κάθε χώρας- ότι δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί στο εξ ορισμού προσωρινό πρόγραμμα QE της ΕΚΤ, ενώ την ίδια ώρα άλλες χώρες-μέλη, με υψηλά πλέον τρεχόντως επιτόκια εξωτερικού δανεισμού (Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία), έχει κρίνει η ΕΚΤ ότι εκπληρώνουν τις προϋποθέσεις συμπερίληψής τους στο QE! Γι’ αυτό σας λέω κάποια στιγμή μελλοντικά θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η κρίση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (όπου σίγουρα θα γίνουν προσφυγές, από ιδιώτες ή το ελληνικό κράτος), για ορισμένες αποφάσεις της ΕΚΤ σχετικά με την Ελλάδα (QE, capital controls κ.λπ.)…

(Ολοκληρώνεται σε τρία μέρη)

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)