Τα σκάνδαλα, το ΚΚΕ και ο Σημίτης… (Mέρος Β΄)

(Σε κορύφωση η πολιτική συζήτηση για την ύστερη μεταπολίτευση)
Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

H κατά την περίοδο Σημίτη μεταστροφή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από προοδευτικός πολιτικός οργανισμός μαζών σε εξάρτημα κορυφής ενός συστήματος στενά σχετιζόμενου με ταξικές και κοινωνικές δυνάμεις αντίρροπων πολιτικών προταγμάτων έναντι της παραταξιακής παρακαταθήκης, συνοψίστηκε με τον όρο «εκσυγχρονισμός». Δηλαδή, με μια ομολογημένη υπεκφυγή, αντί για έναν καθαρό ιδεολογικό αυτο-προσδιορισμό, για να διαμορφωθούν σιγά-σιγά (όπως προσπάθησα να εξηγήσω στο Α΄ μέρος) οι συνθήκες ώστε να φαλκιδευτεί το περιεχόμενο της σαφέστατης λαϊκής εντολής προς τον κ. Κώστα Σημίτη στις εκλογές του 1996: Να διατηρήσει αμετάβλητη την πορεία της χώρας στους άξονες που είχε επιβάλλει το ΠΑ.ΣΟ.Κ.! Πορεία, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί και εμπεδωθεί πολιτικά στην περίοδο 1981-1989, επαναβεβαιώθηκε με το συγκλονιστικό εκλογικό come back του Ανδρέα Παπανδρέου στις εκλογές του 1993 και αφού η ενδιάμεση κυβερνητική περίοδος του Μητσοτακισμού (1989-1993) είχε αποτύχει παταγωδώς να ανατρέψει ό,τι είχε δομήσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατά την ιστορική περίοδο για την ελληνική προοδευτική παράταξη ηγεμονίας του ιδρυτή του.

(Τα νούμερα των εκλογών του 1993, είναι συγκλονιστικά, επειδή ακριβώς αποκαλύπτουν τη λαϊκή βούληση. Όποια οφέλη είχε καταφέρει να κερδίσει ο μητσοτακισμός με τη σκευωρία κατά του Ανδρέα Παπανδρέου, εξανεμίζονται και επιστρέφουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ..

– Στις εκλογές του 1990 ο Κ. Μητσοτάκης έλαβε 46,89%, ενώ στις εκλογές του 1993 έλαβε 39.30%.

– Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές του 1990 έλαβε 38,61%, ενώ στις εκλογές του 1993 έλαβε 46,88%.

Πρόκειται για τη σχεδόν απόλυτη αριθμητική επιβεβαίωση πλήρους αντιστροφής ποσοστών επί %, ότι όσοι έφυγαν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1990 παραπλανημένοι από τη σκευωρία, επιστρέφουν το 1993 στο σύνολό τους στο Κίνημα.

– Μεγάλο ενδιαφέρον επίσης έχει ότι ο τότε ενιαίος Συνασπισμός (Κ.Κ.Ε. + Κ.Κ.Ε. εσ.), στις εκλογές του 1990 έλαβε 10,28% και στις εκλογές του 1993 (με διάσπαση πια σε Κ.Κ.Ε. + Συνασπισμό «διάδοχο» του Κ.Κ.Ε. εσ.), αθροιστικά έλαβε 7,48%, με τον υπό την κυρία Δαμανάκη Συνασπισμό να μην καταφέρνει καν να μπει στη Βουλή. Πρόκειται για αποτελέσματα που συνιστούν σαφή απόρριψη της πολιτικής της «άλλης» αριστεράς, με συνέπεια έκτοτε να τεθεί ο χώρος σε 20ετή και βαθιά κρίση, που διήρκεσε μέχρι την ενδυνάμωση του σημερινού ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις εκλογές του 2012.

Τα νούμερα αυτά (που αντανακλούν κάλπες και όχι ερωτώμενους σε «δείγματα» δημοσκοπήσεων), έχουν μεγάλη σημασία (και γι’ αυτό τα ανακαλώ) ώστε να διαφανεί από ποιό πολιτικό προηγούμενο και με ποιό πολιτικό περιεχόμενο προήλθε και ορίζεται η εκλογική νίκη του Κώστα Σημίτη στις εκλογές του 1996.

(Σ’ εκείνες τις εκλογές ο νέος πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -θα αναφερθώ πιο κάτω στη διαδικασία εσωκομματικής εκλογής του- έλαβε 41,49%, ο Μιλτιάδης Έβερτ (που εν τω μεταξύ είχε διαδεχτεί τον Κ. Μητσοτάκη) έλαβε 38,12%, το Κ.Κ.Ε. έλαβε 5,61%, ο Συνασπισμός (πλέον υπό τον Κ. Κωνσταντόπουλο) έλαβε 5,12% και το ΔΗ.Κ.ΚΙ. (υπό τον Δ. Τσοβόλα) έλαβε 4,43%.

Αθροίζοντας, δηλαδή, τα ποσοστά ΠΑ.ΣΟ.Κ. + ΔΗ.Κ.ΚΙ. βρισκόμαστε μπροστά σε μια ολοκάθαρη απαίτηση του λαϊκού παράγοντα να μείνει η Ελλάδα στον δρόμο που το Κίνημα υπό τον ιδρυτή του την είχε οδηγήσει και να μην παρεκκλίνει καθόλου απ’ αυτόν).

Αυτή τη σαφή λαϊκή εντολή ανέλαβε να τιμήσει ο Κώστας Σημίτη και σήμερα είμαστε πια σε θέση γνωρίζοντας τη συνέχεια να συμπεραίνουμε  ότι την παραβίασε αλλεπαλλήλως και μεταστρέφοντας απολύτως το περιεχόμενό της.

Ωστόσο, το πιο συμβολικό ίσως και λίαν προειδοποιητικό σημείο του τί θα έπραττε ο κ. Σημίτης και γιατί τον υποστήριξαν τόσο μανιασμένα όσοι κύκλοι (πολιτικοί, οικονομικοί, επιχειρηματικοί, μιντιακοί κ.λπ., ένα «σύστημα» δυνάμει εξουσίας δηλαδή), λίγα χρόνια νωρίτερα είχαν σταυρώσει τον Ανδρέα Παπανδρέου, είναι το πώς «πήρε το Κίνημα» ο Κ. Σημίτης!

Όσοι έχουν ζήσει τα γεγονότα γνωρίζουν πόσο «από τα πάνω» και ερήμην του λαϊκού παράγοντα καθορίστηκε η διαδοχή! Σε εντυπωσιακότατη αντιστροφή σε σύγκριση με την πορεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. 1974-1993, όπου -επαναλαμβάνω, όσοι τα έχουμε ζήσει αντιλαμβανόμαστε απολύτως τη διαφορά- το λαϊκό στοιχείο και η αμεσότητα επηρεασμού της άποψής του επικαθόριζε συνεχώς και καταλυτικά την πραγματικότητα και τις επιλογές του Κινήματος.

(Την ημέρα της εκλογής βρισκόμουν στο πολιτικό γραφείο ενός από τους 2 -εκείνη την εποχή- στενότερους συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου -η Δήμητρα Κ. θα θυμάται ασφαλώς τους διαλόγους! Αυτός με ρώτησε τί προβλέπω. Του απάντησα ότι στον α΄ γύρο οι 3 βασικοί υποψήφιοι -Τσοχατζόπουλος, Σημίτης και Αρσένης- θα εξασφάλιζαν από καμιά 50αριά υποστηρικτές-βουλευτές και όσοι απέμεναν θα πήγαιναν στον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο. Πριν ακόμη γίνουν γνωστά τα αποτελέσματα, εξήγησα στον συνομιλητή μου διεξοδικά ότι με τέτοιους συσχετισμούς δυνάμεων δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας για τυχόν εκλογή Σημίτη (οι γνώστες των πραγμάτων εξ αρχής υποπτευόμασταν σε τί πολιτικές εξελίξεις απέβλεπε ο μετέπειτα πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και απευχόμασταν την επικράτησή του). Γιατί δεν θα εκλεγόταν ο Σημίτης; Διότι οι 3 υπόλοιποι υποψήφιοι -Τσοχατζόπουλος, Αρσένης, Χαραλαμπόπουλος- όποιος εξ αυτών κι αν πέρναγε στον β΄ γύρο, θα υποστήριζαν όποιον θα ήταν αντίπαλος του Κ. Σημίτη. Μάλιστα, πιθανότερο θεωρήθηκε ότι ο Κ. Σημίτης δεν θα περνούσε καν στον β΄ γύρο…

Όταν ανακοινώθηκε ότι πέρασαν στον β΄ γύρο οι Σημίτης και Τσοχατζόπουλος (από 53 υποστηρικτές-βουλευτές ο καθένας τους, 50 ο Αρσένης και 11 ο Χαραλαμπόπουλος, αν θυμάμαι καλά τα νούμερα), η εκλογή του Τσοχατζόπουλου θεωρήθηκε βέβαια…. όμως, λίγο αργότερα, το πρόσωπο στο πολιτικό γραφείο του οποίου βρισκόμουν, και ενώ αναμενόταν η ψηφοφορία για τον β΄ γύρο (η οποία καθυστερούσε), με πήρε παράμερα και με πληροφόρησε ότι βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη μια τεράστια επιχείρηση πειθούς προς τους βουλευτές-εκλέκτορες να προτιμήσουν τον Κ. Σημίτη. Δέκα λεπτά αργότερα, στο γραφείο του ίδιου (ήμουν παρών) δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η πληροφορία που μας δόθηκε ήταν σαφής: Από την ψηφοφορία (που βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη) θα εκλεγόταν ο Κώστας Σημίτης. Λίγο αργότερα, ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα: Σημίτης 86 ψήφοι, Τσοχατζόπουλος 75 ψήφοι).

(συνεχίζεται)

(Το παρόν δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος  www.molyvi.com)