Τα σκάνδαλα, το ΚΚΕ και ο Σημίτης… (Mέρος Z΄ – τελευταίο)

(Σε κορύφωση η πολιτική συζήτηση για την ύστερη μεταπολίτευση)

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Κλείνοντας τούτη τη μακρά αναφορά στη δημόσια συζήτηση σχετικά με τον Κ. Σημίτη, που ήρθε την επιφάνεια με επισπεύδουσα πρόθεση του κυβερνώντος ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εξ αφορμής της υπόθεσης Παπαντωνίου, νομίζω πως όλα όσα ανέφερα ως εδώ θα ήταν ατελή, χωρίς αναφορά στη στάση της «παλιάς αριστεράς» απέναντι στον «σημιτισμό», τον «εκσυγχρονισμό» και τη μετα-παπανδρεϊκή περίοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Ήδη ανέφερα (στο E΄ μέρος τούτης της σειράς αναλύσεων) ότι η προσπάθεια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να «ξεπετάξει» μια κριτική προσέγγιση στο διακυβέρνηση του «σημιτισμού» (μια συζήτηση που ποτέ δεν έχει γίνει στα σοβαρά), με «χονδρές» χρεώσεις σε μια γενική ατζέντα περί διαφθοράς, μπορεί να βολεύει  το κυβερνών κόμμα σε μια δυνάμει προεκλογική τακτική του, δεν συμβάλλει όμως στο να γίνει αντιληπτό στους πολίτες τί ακριβώς συνέβη στη διακυβέρνηση 1996-2004. Την περίοδο, δηλαδή, που είναι η πρώτη απόπειρα της ύστερης μεταπολίτευσης να αποπειραθεί τον απογαλακτισμό της από τις κυρίαρχη ηγετική φυσιογνωμία του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

(Και είναι γι’ αυτό διπλά κρίσιμη η περίοδος Σημίτη για την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας ως και σήμερα, αφού στο όνομα αυτού του απογαλακτισμού -αν και ανομολόγητα- εδραιώνεται και πολιτικά νομιμοποιείται μια πολιτικά συντηρητική αφήγηση για την περίοδο Ανδρέα Παπανδρέου και κυριαρχεί στον δημόσιο βίο μας η πολιτική δεξιά. Μια αφήγηση, που όχι μόνο διαστρέφει εν τοις πράγμασι το αναντίρρητα θετικό έργο του ιδρυτή του Κινήματος προς όφελος της Ελλάδας και των πολιτών της, αλλά φθάνει και ως τα σημερινά, με όχημα τα ψεύδη ότι δήθεν η χώρα μας περίπου καταστράφηκε κατά την περίοδο 1981-1989 -οπότε και η σκευωρία του μητσοτακισμού κάνει δυνατή την μείωση της επιρροής του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Είναι ο «σημιτισμός», δηλαδή, που θέτει τις βάσεις για μια απολύτως έωλη και εδραζόμενη επί σκαστών ψεμάτων αξιολόγηση της περιόδου διακυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Μια προσέγγιση, όπως είπα, που φτάνει ως τις μέρες μας ως ένα αφηγητικό εφόδιο ακροδεξιάς πλέον πολιτικής κοπής, στο οποίο συστηματικά απέχει να προσφέρει τον οφειλόμενο αντίλογο η ηγεσία των σημερινών υπολειμμάτων του Κινήματος).

Η περίοδος Σημίτη, πάντως, σε πρώτη φάση όχι μόνο έγινε ανεκτή από τον πολιτικό προπάτορα του σημερινού ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (τον Συνασπισμό), αλλά ακολούθως περίσσεψαν οι θετικές αναφορές σ’ αυτή και σε αντίστιξη με τα παλιότερα λεχθέντα του Κ.Κ.Ε. εσ. και του Συνασπισμού για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η παρούσα, όψιμη για το σήμερα κυβερνών κόμμα, κολακευτική αναφορά στην περίοδο διακυβέρνησης 1981-’89, εκ των πραγμάτων αντίκειται στο τί έλεγε τότε ο Συνασπισμός. Γι’ αυτό και οι θετικές αναφορές Τσίπρα και άλλων κυβερνητικών στελεχών σήμερα, μπορεί από τη μία πλευρά να αποκαθιστούν εκ των πραγμάτων σε κάποιο βαθμό την άποψη του ενός μέρους της «παλιάς αριστεράς» απέναντι στον ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το πολιτικό έργο του, θα αντιμετωπίζεται, όμως, από την άλλη με επιφύλαξη, ως υποκείμενη ενδεχομένως σε σκοπιμότητες της εποχής.

Και για τον πολιτικό προπάτορα του σημερινού ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τα ζητήματα αυτά είναι γενικώς γνωστά! Και ήδη από μεριάς που έχουν εκτεθεί οι επιφυλάξεις που διατηρώ. Εκεί που επικρατεί, όμως  μια «παράδοξη ασάφεια», είναι από το άλλο μέρος της «παλιάς αριστεράς», το Κ.Κ.Ε.!  Και η «σιωπή» αυτή του Κ.Κ.Ε. υπάρχει, παρ’ ό,τι είναι επίσης γνωστό ότι το κόμμα συμμετείχε ενεργότατα στους πολιτικούς χειρισμούς της προσπάθειας να διαλυθεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της περιόδου 1974-’89 και να διεκδικήσει η παραδοσιακή αριστερά μέρος του, με την ανταπόκριση στη σκευωρία του «μητσοτακισμού» κατά του Ανδρέα Παπανδρέου. (Για την ιστορία οφείλω να υπογραμμίσω ότι η πρώτη και μόνη ως σήμερα φορά που του Κ.Κ.Ε. μετά τη νομιμοποίησή του έχει λάβει μέρος σε κυβέρνηση, είναι αυτή για την παραπομπή του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ειδικό δικαστήριο. Εικάζω, λοιπόν, βασίμως ότι η στόχευση τότε κατά του ιδρυτή του Κινήματος αποτελεί τη μείζονα πολιτική «στιγμή» του Κ.Κ.Ε. κατά της διαφθοράς σε δημόσιες υποθέσεις, πέραν βεβαίως της γενικής αναφοράς του στην αιτιώδη συστημική συνάφεια του καπιταλισμού με την εξαχρείωση στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων).

Σε σχόλιό του το Κ.Κ.Ε. προ ημερών εξ αφορμής της υπόθεσης Παπαντωνίου, αισθάνθηκε την ανάγκη να αναμιχθεί στη συζήτηση ποιοτικής αξιολόγησης του «σημιτισμού»! Η αναφορά του Κ.Κ.Ε., διά στόματος Κουτσούμπα, είναι: «Νομίζουμε ότι πρέπει κάθε υπόθεση που έρχεται στη δικαιοσύνη να ερευνάται σε βάθος και να καταλήγει η δικαιοσύνη για τις συγκεκριμένες ποινικές ευθύνες. Βεβαίως, τα πολιτικά πρόσωπα, έχουν κυρίως πολιτικές ευθύνες. Θα θέλαμε όμως να εκφράσουμε ταυτόχρονα και μια επιφύλαξη, διότι πάντα στέλνεται στα δικαστήρια ή στη φυλακή ένα μεμονωμένο άτομο, όπου επικεντρώνονται εκεί όλα τα φώτα της δημοσιότητας και των μέσων ενημέρωσης, αλλά στην ουσία η διαφθορά, η σαπίλα, ο χρηματισμός του πολιτικού συστήματος καλά κρατεί χρόνια τώρα και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη σημερινή κυβέρνηση».

4 παρατηρήσεις για την αναφορά αυτήν του Κ.Κ.Ε.:

1. «Τα πολιτικά πρόσωπα έχουν κυρίως πολιτικές ευθύνες», λέει το κόμμα. Το σχόλιο αυτό υποδηλώνει ότι η προφυλάκιση του υπουργού Άμυνας για ενδεχόμενα ποινικά αδικήματα είναι πιθανόν προϊόν πολιτικής σκοπιμότητας από μεριάς της σημερινής κυβέρνησης και όχι απόρροια τυχόν πολιτικής διαφθοράς υπό διερεύνηση. Η απόσταση του Κ.Κ.Ε. από τη θέση της Ν.Δ. και του ΚΙΝ.ΑΛ. ότι πρόκειται για «πολιτική δίωξη» είναι πολύ μικρή! Κι αυτό σημειώνεται!

2. «…ο χρηματισμός του πολιτικού συστήματος καλά κρατεί χρόνια τώρα…», υπογραμμίζει το Κ.Κ.Ε.. Ασάφεια ασυγχώρητη από μεριάς του, σε συνδυασμό με την αναφορά περί «πολιτικών ευθυνών», ότι παραμένει αδιευκρίνιστο εάν το κόμμα  θεωρεί αυτόν τον ενδημικού τύπου χρηματισμό, όπως τον παρουσιάζει,  υπόθεση ποινικού ενδιαφέροντος, ή όχι! Διότι εάν μεν πρόκειται για πολιτικές αστοχίες, τότε πολύς λόγος για το τίποτα. Εάν, όμως, υπάρχει η ποινική πτυχή, τότε με γενικές προσφυγές στον «άθλιο» καπιταλισμό, δεν τοποθετείσαι πολιτικά σε υπαρκτό θέμα μεγάλης σημασίας ευθέως αφορών το δημόσιο συμφέρον και με ενδεχόμενη μεγάλη βλάβης σε βάρος του, αλλά απλά υπεκφεύγεις.

3.  «…(ο χρηματισμός του πολιτικού συστήματος) καλά κρατεί χρόνια τώρα και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη σημερινή κυβέρνηση…», λέει ακόμη το Κ.Κ.Ε..

Σε ό,τι μεν αφορά τις κυβερνήσεις Ν.Δ. και του «σημιτικού» ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εντεύθεν οι ενδείξεις υπάρχουν και δεν μπορούν να αγνοηθούν! Και «διασταυρώνονται», άλλωστε, αυτές οι ενδείξεις με τη διεθνή διάσταση που φαίνεται να είχε προσκτηθεί σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις (εξοπλισμοί, Novartis κ.λπ.), ενώ στα θέματα δανεισμού κομμάτων και εκτεταμένης διαπλοκής στα μέσα ενημέρωσης, υπάρχουν πολλά στοιχεία. Στη διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όμως, τουλάχιστον ως τώρα, δεν μπορεί να σταθεί η γενίκευση που επιχειρεί του Κ.Κ.Ε., η οποία πολιτικά βρίσκεται κι εδώ πολύ κοντά με τις γενικές αναφορές Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ..

4. Όμως, η κύρια πολιτική αβελτηρία που αναδύεται από τις αναφορές αυτές του Κ.Κ.Ε. -και σε συνάρτηση με το θέμα αξιολόγησης της περιόδου Κ. Σημίτη, που είναι και το αντικείμενο αυτής της σειράς αναλύσεων- είναι η κατάταξη του «σημιτισμού» σε μια πολιτική σειρά ομοίων πραγμάτων, καλώς ή κακώς αποτιμούμενων δεν έχει εδώ σημασία! Είναι, δηλαδή, η περίοδος διακυβέρνησης Σημίτη, κατά το Κ.Κ.Ε. «κάτι μια απ’ τα ίδια», όπως οι επόμενες κυβερνήσεις ως τις μέρες μας. Δεν βλέπει καμιά διαφορά, ούτε κάποια ιδιαίτερη ένταση στα φαινόμενα διαφθοράς και εξαχρίωσης στη διαχείριση δημόσιων υποθέσεων κατά την περίοδο του «σημιτισμού».  Κι αυτό, τελικά, σημειώνεται περισσότερο απ’ όλα!

(2 υστερόγραφα για επίλογο σ’ αυτές τις αναλύσεις:

– Υγ1: Μερικοί φίλοι που διάβασαν προηγούμενα μέρη, διαμαρτύρονται ότι όσα ανέφερα περί ορθής δημοκρατικής πρακτικής το 1996 για εκλογή του διαδόχου του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το Κίνημα και όχι από την κοινοβουλευτική ομάδα, αντίκεινται στην άποψη του ίδιου του ιδρυτή. Είναι γεγονός ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου στην επιστολή παραίτησής του προσκάλεσε την Κ.Ο. να εκλέξει πρωθυπουργό. Μόνο που στην ίδια επιστολή  ο ιδρυτής πριν απ’ αυτό ζήτησε να ορίσει η Κεντρική Επιτροπή τους πολιτικούς όρους συντεταγμένης πορείας προς τη διαδοχή! Αν αυτή η επιθυμία του ιδρυτή έγινε σεβαστή, είναι στη κρίση όλων αλλά πριν και πάνω απ’ όλα της ίδιας της Ιστορίας.

– Υγ.2: Η προσπάθεια σ’ αυτές τις αναλύσεις να προσεγγιστεί η δεξιά πολιτική στροφή που επικαθόρισε κατά τη γνώμη μου βλαπτικά τα συμφέροντα της Ελλάδας, από το 1996 και μετά, φυσικά, δεν είναι πλήρης, ούτε και επαρκής. Απλή συμβολή είναι σε μια συζήτηση που πρέπει κάποτε να γίνει, μακριά από τον ως σήμερα εγκλωβισμό σε ύμνους σκοπιμοτήτων του μιντιακού συστήματος που εξετράφη στο πλευρό Σημίτη -και τον εξέθρεψε παράλληλα από μεριάς του)

(Η παρούσα σειρά αναλύσεων δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)