Το ΚΙΝΑΛ και η προσχώρηση στον νεο-φιλελευθερισμό

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Προχθές (20/11/2018) η κυρία Γεννηματά παρουσίασε σε ειδική εκδήλωση τις προτάσεις που κατέθεσε, ως σχέδιο νόμου, το ΚΙΝΑΛ για να ξεπεράσει οριστικά η Ελλάδα την κρίση και να μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Προφανώς, πρόκειται για την εναλλακτική πρόταση οικονομικής πολιτικής, με την ευκαιρία κατάθεσης του προϋπολογισμού της κυβέρνησης στη Βουλή. Προϋπολογισμού, που εξακολουθεί να φέρει βαρύ το ίχνος σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, παρ’ ότι είναι ο πρώτος προϋπολογισμός  μετά τα μνημόνια.

Διάβασα τις προτάσεις Γεννηματά προσεκτικά!

Ούτε μία απ αυτές δεν θα μπορούσε, ακόμη και με πολύ ευρύ πνεύμα, να θεωρηθεί παρέμβαση ανακατανομής του πλούτου υπέρ των ασθενέστερων!

Η πρόταση είναι σειρά μέτρων ενίσχυσης των επιχειρήσεων, με την προτεινόμενη κοινωνική πολιτική καθ’ ολοκληρία να εξαντλείται σε επιδοματικές λύσεις προστασίας των αδυνάμων.

Μόνη δίοδος για τη βελτίωση του εισοδήματος των αδυνάμων, πρώτα να ενισχυθούν οι επιχειρήσεις και κατόπιν, αν επανεπενδυθούν τα αυξημένα κέρδη τους (για τα οποία, σημειωτέον, σε κανένα σημείο η πρόταση Γεννηματά δεν αναφέρεται σε κάποια δεσμευτική υποχρέωση επανεπένδυσης αυτών των αυξημένων κερδών) θα απομείνουν υπολείμματα για τους φτωχότερους, και μόνο μέσω της προσδοκώμενης αύξησης της απασχόλησης.

Ναι, μέρος της μεσαίας τάξης θα ωφελούνταν από την οικονομική πολιτική Γεννηματά, κυρίως με τις προτεινόμενες μειώσεις σε εισφορές και φορολογία. Όμως, οι φτωχότεροι (και πέραν των επιδομάτων, δηλαδή με πολιτικές επανένταξής τους στην παραγωγική και κοινωνική διαδικασία), παραμένουν στα αζήτητα του ενδιαφέροντος του ΚΙΝΑΛ.

Πλήρης συνενοχή στη λογική της ευρωπαϊκής συντήρησης και των υπολειμμάτων του «σοϊμπλισμού», που ποινικοποιούν πολιτικά κάθε απόπειρα ενίσχυσης του εισοδήματος των αδυνάμων και στήριξης του κοινωνικού κράτους, με παρεμβάσεις επενδυτικού βάθους. Και σαφής προσχώρηση στη λογική των κοινωνιών με «υπαρκτούς» και «ανύπαρκτους» πολίτες, με τους πρώτους παρόντες στις εξελίξεις και τους δεύτερους αφανείς κάτω το εξευτελιστικό επιδοματικό δίχτυ (κλασσικό στοιχείο του νεο-φιλελευθερισμού, που μόνο τις ενοχές των πρώην σοσιαλδημοκρατών και νυν «καρα-δεξιών» συστημικών δυνάμεων έρχεται να καλύψει), που προσβάλλει  βάναυσα το πνεύμα και το γράμμα των θεμελιωδών ευρωπαϊκών αρχών κοινωνικής αλληλεγγύης και εξασφάλισης ισχυρού κοινωνικού κράτους για τους αδύναμους.

Η πρόταση οικονομικής πολιτικής του ΚΙΝΑΛ, ερμηνεύει απολύτως και με ξεκάθαρους πολιτικούς όρους (και όχι με προσφυγές σε επικοινωνιακού τύπου αντιπερισπασμούς και υπό το καθεστώς του συμπλέγματος ανωτερότητας του ΚΙΝΑΛ), γιατί δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η ηγεσία Γεννηματά.

Η προσχώρηση στη «σούπα» μιας οικονομίας που δήθεν δεν προσδιορίζεται από ταξικές αναφορές -και μάλιστα, κατά κύρια συνάρτηση με τις προτάσεις της ως προς τον τρόπο κατανομής του πλούτου μεταξύ των κοινωνικών τάξεων προσδιορίζεται ιστορικά και η πολιτική ταυτότητα κάθε πολιτικής παράταξης, ως αριστεράς ή δεξιάς, ως προοδευτικής ή συντηρητικής- είναι η τελική εγκατάσταση του ΚΙΝΑΛ στον χώρο του νεο-φιλελευθερισμού. Που φυσικά δεν μπορεί να είναι αριστερά, ουδέ καν κέντρο, αλλά καθαρή πολιτική δεξιά!

Με μπαλιές στην πολιτική εξέδρα (όπως η υπόθεση Σημίτη, με την αηθέστατη προσπάθεια να συγκριθεί η σκευωρία του 1989 κατά του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τα σημερινά), δεν επαναπροσεγγίζονται κοινωνικές ομάδες, που έχουν χαθεί. Με τέτοιες πολιτικές, άντε το πολύ-πολύ να συσπειρωθεί η μικρή δύναμη που έχει απομείνει, για να διασωθεί για λίγο καιρό μια αποτυχημένη ηγεσία.

Αλλαγή πολιτικής χρειάζεται για να ανακτηθούν απολεσθέντες κοινωνικοί χώροι και όχι αλληλο-κολακίες βαρονιών, που έκαναν την παράταξη κεντρο-αριστερό κωμειδύλλιο!