+Plus

Τι σημαίνει «ευρωπαϊκός στρατός» | Η «αρχή του τέλους» για το ΝΑΤΟ και η Ελλάδα… (Μέρος Γ΄ – τελευταίο)

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Η Ελλάδα από την αρχή ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση για το ΝΑΤΟ! Ποτέ δεν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της εν όπλοις ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης (άλλωστε αυτό το μένος εκτονώθηκε δραματικά σε μας με τον εμφύλιο, σαν εσωτερική περισσότερο υπόθεση). Και τούτο, παρ’ ό,τι περιβαλλόταν από χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας -αν και σύντομα η ενιαία Γιουγκοσλαβία συγκρούστηκε με τη Μόσχα.

Στη χώρα μας η αίσθηση μιας αέναης επαπειλούμενης κομμουνιστικής επίθεσης (τεχνητή ή πραγματική, δεν είναι εδώ αυτό το θέμα μας), περισσότερο εσωτερικός μύθος της εγχώριας ευρω-αμερικάνικης επαρχιώτικης δεξιάς ήταν, παρά αλήθεια.

Η μεγάλη ιδιορρυθμία της ελληνικής περίπτωσης για το ΝΑΤΟ ήταν -και εν πολλοίς παραμένει- ότι μείζων αντίπαλος της χώρας μας, δεν ήταν οι κομμουνιστές, αλλά μια άλλη χώρα της Δύσης -αν και βαθύτατα ανατολίτικη και ασιατική. Το παράδοξο, δηλαδή, που είχε να αντιμετωπίσει εδώ η Συμμαχία ήταν ότι έπρεπε να διαχειριστεί τόσο ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις από δύο χώρες-μέλη της, διατεταγμένες, όμως, ή μία εναντίον της άλλης, και άρα δυνάμεις απρόσφορες για τον ίδιο τον σκοπό για τον οποίο έχει εξ ίδρυσης είχε συγκροτηθεί το ΝΑΤΟ.

Η ανάμιξη του ΝΑΤΟϊκού παράγοντα στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, επομένως, εστράφη σε άλλα πεδία και όχι στη διά των όπλων αντιπαλότητα με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Ποιοί ήταν αυτοί οι στόχοι; Μα, φυσικά, η προαγωγή των ευρύτερων δυτικών συμφερόντων (υπό την επικυριαρχία των Η.Π.Α., θυμίζω) στην ανατολική Μεσόγειο.

Σήμερα γνωρίζουμε (καθ’ ομολογία των ίδιων των Η.Π.Α., μάλιστα)  ότι αμερικανικές και ΝΑΤΟϊκές προτεραιότητες δρομολόγησαν και ανέχτηκαν την 7ετία των συνταγματαρχών. Της οποίας κατάληξη ήταν η κυπριακή τραγωδία.

Σήμερα, επίσης, κατανοούμε ότι αν υπάρχει μια κρίσιμη διαχωριστική γραμμή της δύσης με τον πέραν αυτής κόσμο, αυτή βρίσκεται στην ανατολική μεσογειακή λεκάνη και εντός των ορίων της δεν συμπεριλαμβάνεται η Τουρκία. Όχι λόγω της εμπλοκής της στο συριακό δράμα, αλλά -και κατά κύριο λόγο- ένεκα της «φυσικής, θά ‘λεγε κανένας τουρκικής «στροφής» προς την ασιατική ταυτότητα, η οποία εκπροσωπεί τις πραγματικές ιστορικές και πολιτισμικές πραγματικότητες των Τούρκων, αλλά και προσδιορίζει το σημερινό υπαρκτό γεω-οικονομικό συμφέρον τους, με δεδομένες τις δυτικές φραγές που ορθώνονται -αν και με χαρακτηριστική καθυστέρηση- από μεριάς της Ε.Ε..

Άλλωστε, ίσως η ιστορία να έχει πλέον αρκετά ωριμάσει, για να μην διατηρεί άλλο ανοιχτή την πάγια πίεση (και τελικά, επί αιώνες τώρα, επιβουλή τις περισσότερες φορές) ασιατικών κυμάτων προς την Ευρώπη, ιδίως όσο η πίεση αυτή εντείνεται σήμερα καταλυτικά από το προσφυγικό. (Και το γράφω, με πλήρη συναίσθηση της ποιοτικής διαφοράς των κυμάτων αυτών από την αποικιοκρατία, που εντοπίζω στο σημείο ότι τα ασιατικά κύματα περισσότερο «φυσικές κινήσεις πληθυσμών» ήταν, ενώ η αποικιοκρατία καθαρή οργανωμένη εισβολή από ηγεσίες με ανομολόγητα κίνητρα λεηλασίας πόρων…)

Με τις παραπάνω επισημάνσεις, νομίζω, γίνεται σαφές, ότι αν προχωρήσει στα σοβαρά ένας «ευρωπαϊκός στρατός» (ως στοιχείο μιας ευρωπαϊκής χειραφέτησης έναντι της αμερικανικής ηγεμονίας, όπως εξήγησα στα προηγούμενα), η περίπτωση της Ελλάδας θα καταστεί πιθανότατα μέρος μιας σοβαρής διαφοράς μεταξύ Η.Π.Α. και Ε.Ε., σχετικά με το ποιός θα έχει τον πρώτο λόγο στη χώρα μας. Οι Αμερικανοί, που για πρώτη φορά από την ανάμιξή τους στις ευρωπαϊκές υποθέσεις από το τέλος του   Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά,τα συμφέροντά τους συμπίπτουν και δεν αντίκεινται με τα ελληνικά, θα διεκδικήσουν σοβαρό λόγο. Οι ευρωπαίοι, από την  άλλη, με την Ελλάδα μία από τις κύριες διόδους εκδήλωσης του προσφυγικού προς την Ε.Ε., αλλά και έχοντας -κατά την αντίληψή τους- σηκώσει το μέγα μέρος του κόστους της ελληνικής δημοσιονομικής «διάσωσης», δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν καίρια «ευρωπαϊκά εδάφη», που «ανακαλύπτουν» τώρα -έστω και μεγάλη καθυστέρηση.

Αν κοιτάξει κανένας τον χάρτη των ΑΟΖ στη Μεσόγειο Θάλασσα, θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα μεγάλο γεω-πολιτικό παράδοξο! H Ελλάδα είναι κάτοχος της πιο ενδιαφέρουσας ΑΟΖ στην περιοχή, τόσο από πλευράς θαλάσσιας έκτασης όσο και σε ό,τι αφορά την πιθανότητα κοιτασμάτων υδρογονανθράκων εντός των ορίων της. Αυτή είναι μια πτυχή της υπόθεσης που συζητάμε, η οποία πολύ δύσκολα θα πέρναγε χωρίς συνέπειες σε μια τυχόν επανατοποθέτηση και ξεχωριστά, εκατέρωθεν των ευρωπαϊκών και αμερικανικών συμφερόντων, εξ αφορμής της συγκρότησης ενός «ευρωπαϊκού στρατού». Είναι, μάλιστα, φανερό ότι οι ευρω-αμερικανικές διαφορές σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα είχαν μόνο στρατιωτική διάσταση, αλλά οικονομική και πολιτική.

Δεν αναμένω σοβαρό σχεδιασμό γι’ αυτά από την πατρίδα μου, παρά τη σοβαρότητα του θέματος -όσο προσπάθησα να την εκθέσω. Να σας πω και την αλήθεια, μικρή εκτίμηση  ούτως ή άλλως έχω για τις βαρύγδουπες «εθνικές στρατηγικές», που μάλλον μικρο-μεγαλισμό και διπλωματικό επαρχιωτισμό δείχνουν, όταν πομπωδώς εξαγγέλλονται από πολιτικές ηγεσίες μικρών δυνάμεων, και περισσότερο σε εσωτερικά πολιτικά ακροατήρια απευθύνονται, παρά στη διεθνή κοινότητα. Κριτήριο υπαρξιακό και μέσο ακατάβλητης διαιώνισης του ελληνισμού, άλλωστε, θαρρώ πως πάντα ήταν μια αίσθηση «πατρώου χώρου» σε μια ευρύτατη κατανόηση των εννοιών, αντί της στενής αντίληψης που περικλείεται στις εθνικές στρατηγικές. Με τα ίδια μέσα και σήμερα -αν φανεί το πρόβλημα- θα το αντιμετωπίσουμε.

(Οι παρούσες αναλύσεις δημοσιεύονται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)