Ανοιχτές απειλές του νεο-μητσοτακισμού κατά του ΚΙΝ.ΑΛ.

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον (αλλά προκαλεί και σπάνια θυμηδία) ο τρόπος με τον οποίο το μητσοτακικό σύστημα επηρεασμού της κοινής γνώμης, αντιμετώπισε την πολιτική στροφή του ΚΙΝ.ΑΛ., με την τελευταία ρητή αποτίναξη του πολιτικού ζυγού που έφερε ως σήμερα ως παρακολουθητικό εξάμβλωμα συνεργασίας με τον νεο-μητσοτακισμό –ως μόνη εξ επιλογής του μελλοντική «μοίρα» του σχήματος και αν θα ήθελε αυτό να επιβιώσει ως κομματικός χώρος. (Γιατί, μαζί με ψίχουλα εξουσίας, αυτό ήταν το μόνο «δώρο» που προσφερόταν στην ηγεσία Γεννηματά για την προοιωνιζόμενη σύμπραξη με τη δεξιά: Στήριξε Ν.Δ.  και θα ζήσεις! Αλλιώς…)

Τα «όργανα» του ασύγγνωστου ρεβανσισμού (που τολμούν να κατηγορούν τους άλλους για διχασμό) άρχισαν να βαρούν με συγκλονιστική αυταπάρνηση αλλά και αποκαλυπτικότατα σε τελευταία ανάλυση κίνητρα! Σε μια σπάνια επίδειξη απερίφραστης πλέον αναγνώρισης των ανομολόγητων προθέσεων (και προσθέσεων) του κ. Μητσοτάκη: Παλινόρθωση του σαμαρισμού, ως ιδεολογικοπολιτικού εκπροσώπου της εγχώριας ακροδεξιάς. Παράδοση της ηγεσίας της δεξιάς πολιτικής κομματικής εκπροσώπησης στην Ελλάδα σε πρόσωπο με αντι-καραμανλικά χαρακτηριστικά και θέσεις. Αποκάθαρση του καταστρεπτικού για την Ελλάδα άγους της διακυβέρνησης 2012-2014. Διάσωση -με απόδοση και δικαιώματος πολιτικού λόγου- των υπολειμμάτων του τελείως περιθωριακού πλέον σημιτικού «εκσυγχρονισμού», ως του εγκυρότερου πολιτικού εκπροσώπου του συστήματος εξουσίας που βύθισε τη χώρα σε φαινόμενα γενικευμένης σήψης και διαφθοράς και στην πορεία προς τη μνημονιακή εκτροπή. Παγίωση του ΚΙΝ.ΑΛ. στον ρόλο του πολιτικώς χρήσιμου «ηλιθίου», εφεδρικής υποστήριξης της δεξιάς προοπτικής της χώρας προς το μέλλον. Και -πριν και πάνω απ’ όλα- την (επανα-) κατάληψη της εξουσίας!

Όλ’ αυτά έθεσε σε κίνδυνο η απλουστάτη δήλωση του ΚΙΝ.ΑΛ. ότι δεν θα συνεργαστεί με τον κ. Μητσοτάκη μετεκλογικά και δεν θα διστάσει να αποδεχτεί και δεύτερες εκλογές (αυτές με απλή αναλογική, όπως προβλέπεται). Γι’ αυτό και τόσο οργανωμένη, έντονη και εκτεταμένη κλίμακα έμμεσων αλλά και ανοιχτών απειλών προς την κυρία Γεννηματά να μην το αποτολμήσει, …γιατί αλλιώς…

Έχει ειδικό ενδιαφέρον ότι όσοι επιστρατεύτηκαν με αυτόματο τρόπο (και τούτο είναι σοβαρή ένδειξη για την υποκίνηση όλων αυτών από ένα ενιαίο κέντρο προαγωγής πολιτικών, οικονομικών, επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων) για να εκτοξεύσουν τις απειλητικές προειδοποιήσεις προς το ΚΙΝ.ΑΛ. να μη διανοηθεί να μη συνεργαστεί με τον νεο-μητσοτακισμό, φωνασκούν ομονοούντες και αλαλάζοντες σε 2 σημεία: α. ότι αν το κάνει θα έχει εκείνο (δηλαδή το ΚΙΝ.ΑΛ.) την ευθύνη για τον κίνδυνο που θα συνεπάγεται για την Ελλάδα η μη πρωθυπουργοποίηση Κυριάκου Μητσοτάκη, και β. ότι αν το κάνει θα αποδυναμωθεί στην κάλπη (λες και ως σήμερα που αφηνόταν ανοιχτό το ενδεχόμενο μετεκλογικής σύμπραξης με τον νεο-μητσοτακισμό το ΚΙΝ.ΑΛ. εκάλπαζε δημοσκοπικά…)

Πρόκειται για πολιτικές ανοησίες «αναλυτών», που καταρρέουν δι’ απλής προσφυγής στην στοιχειώδη πολιτική πραγματικότητα!

Μερικές βασικές αντικρούσεις αυτών των αναλυτικών αστειοτήτων:

– Για τη δήθεν επαπειλούμενη ακυβερνησία ποτέ δεν μπορεί να ευθύνεται ο πλέον αδύναμος πολιτικός πόλος των 3 δυνάμει παραγόντων ενός μελλοντικού μετεκλογικού σκηνικού κυβερνητικών συμπράξεων! Πάντα την πρώτη ευθύνη θα έχουν οι ισχυρότεροι! Εκείνοι θα φέρουν το βάρος για τις τυχόν αχρείαστες δεύτερες εκλογές, αν δεν εγκαταλείψουν τις μικροκομματικές επιδιώξεις τους και δεν εξαναγκαστούν σε σύμπραξη, αν -παρ’ ό,τι αν έτσι επιτάσσει το συμφέρον της πατρίδας- δεν το κάνουν. Προσωπικά αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί αρκεί για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τη Ν.Δ. επειδή έχουν προκαταβολικά απορρίψει το ενδεχόμενο μεταξύ τους συνεργασίας, να απαλλάσσονται των μετεκλογικών  ευθυνών τους, …αλλά το ΚΙΝ.ΑΛ. να είναι εκείνο που «θα φταίει για όλα».

– Η διατήρηση του ΚΙΝ.ΑΛ. στην πολιτική «εντατική», λόγω των δημοσκοπικών επιδόσεών του, δείχνει ότι η ως σήμερα γραμμή άρνησης οποιασδήποτε συνεργασίας με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά με ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο κυβερνητικής σύμπραξης με τον νεο-μητσοτακισμό (για να καταστεί, δηλαδή, το ΚΙΝ.ΑΛ. κάτι σαν τους ΑΝ.ΕΛ. του Κυριάκου Μητσοτάκη), προφανώς απέτυχε  να επιτελέσει τον σκοπό ουσιαστικής ενίσχυσης του σχήματος. Ποιά, άραγε, λογική θα μπορούσε να εξαφανίσει αυτό το επιχείρημα ακλόνητης αληθείας και να το υποκαταστήσει με τις εκτιμήσεις απολύτως αναξιόπιστων «επαϊόντων», αν όχι μια γκάμα πολιτικών σκοπιμοτήτων και συγκλινόντων συμφερόντων –πολιτικών, οικονομικών, επιχειρηματικών και μιντιακών;

– Πίσω από την ασφυκτική εκβιαστική πίεση που ασκούν τα ανωτέρω συγκλίνοντα συμφέροντα προς το ΚΙΝ.ΑΛ. να συνεργαστεί θέλοντας και μη με τον νεο-μητσοτακισμό ως «πολιτική αποσκευή» του, εμφιλοχωρεί η προσπάθεια πολιτικού καθαγιασμού της ολέθριας επιλογής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπό την ηγεσία Βενιζέλου, να συμπράξει με την (ακρο-) δεξιά Σαμαρά, καταντώντας το (όποιο εναπομένον) κίνημα παρακολουθηματική εφεδρεία της εγχώριας δεξιάς πολιτικής παράταξης. Επιλογή που αποδείχτηκε μοιραία και σαφώς προερχόμενη από ανεπίτρεπτα συντηρητικές θέσεις για την παραταξιακή ιστορία, παράδοση και τις ιδεολογικο-πολιτικές αρχές. Ο κ. Βενιζέλος ανοιχτά είχε προδιαγράψει ως στρατηγική μέλλοντος για τα υπολείμματα του ιστορικού  ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον ρόλο του κινήματος ως «ρυθμιστής», δηλαδή μια εξωραϊσμένη εκδοχή ακριβώς ως παρακολουθηματική εφεδρεία της εγχώριας δεξιάς. Και σε τελευταία ανάλυση, το μύθευμα που αυτάρεσκα διακινείται στο εσωτερικό του ΚΙΝ.ΑΛ. ότι «θυσιάστηκε για να σώσει τη χώρα», είναι καιρός να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα κατά πρόσωπο: Η πεποίθηση αυτή είναι αυτόχρημα γελοία, αφού διά γυμνού οφθαλμού τεκμαίρεται ότι δεν σώθηκε η χώρα με εκείνες τις επιλογές, αλλά, αντιθέτως, εκείνες οι επιλογές σκότωσαν κάθε πιθανότητα ευθύγραμμης ολοκλήρωσης του πρώτου μνημονίου και παγίδευσαν την Ελλάδα στην παρατεταμένη μνημονιακή περιπέτεια, με βαρύτατες συνέπειες.

Όλ’ αυτά, όμως, προσφέρονται για μια σειρά πολιτικά συμπεράσματα:

1. Ανιχνεύεται η προσπάθεια πολιτικής ποινικοποίησης κάθε ενδεχόμενου προοδευτικών συμπράξεων, ακριβώς την περίοδο που σε πανευρωπαϊκή κλίμακα αναδύεται η ανάγκη προαγωγής τους, ως κύριου μέσου αποτροπής τυχόν περαιτέρω παράτασης μιας ευρωπαϊκά αποδιαρθρωτικής δεξιάς (και με ολοκάθαρα ακροδεξιά ψήγματα) συνέχειας για την Ε.Ε..

2. Επιβεβαιώνεται ότι η δημοσκοπική αλαζονεία του νεο-μητσοτακισμού είναι πολύ επισφαλέστερη, απ’ όσο μυθολογείται εδώ και καιρό σε φιλο-μητσοτακικά μέσα ενημέρωσης, ως δήθεν ελάχιστα απέχουσα από την αυτοδυναμία. (Αν είναι τόσο κοντά στην αυτοδυναμία, γιατί τόση αγωνία για τη στάση του ΚΙΝ.ΑΛ;)

3. Ξεγυμνώνονται οι (πολιτικώς αηθέστατες) προθέσεις μέσων ενημέρωσης εξαρτημάτων του νεο-μητοτακισμού, να αλλοιώσει το γεγονός της «αλλαγής γραμμής» από μεριάς του ΚΙΝ.ΑΛ.. Εν προκειμένω, είναι τουλάχιστον αστεία η προσπάθεια των εν λόγω μέσων ενημέρωσης να εμφανίσουν δηλώσεις που επιβεβαιώνουν την «αλλαγή γραμμής», ως κάτι το πολιτικώς αντίρροπο. (Τελευταίο τέτοιο παράδειγμα η δήλωση του εκπροσώπου Τύπου του ΚΙΝ.ΑΛ., Π. Χρηστίδη, στην οποία αναφέρει ότι δεν θα συμμετάσχουν «…σε μέτωπα δήθεν συστημικής κανονικότητας με τη ΝΔ, που κάθε μέρα και περισσότερο επιβεβαιώνει πόσο βαθιά συντηρητική παραμένει» και ότι «…για το ΚΙΝΑΛ δεν είναι αυτοσκοπός η συμμετοχή του σε μια κυβέρνηση…», η οποία παρουσιάζεται -π.χ. από τον μανιοκαταθλιπτικά φιλο-νεο-μητσοτακικό «Φιλελεύθερο»- δήθεν ως «…αποστάσεις από τις δηλώσεις Στ. Μαλέλη παίρνει ο Π. Χρηστίδης…»! Η έξις αυτής της μερίδας μέσων ενημέρωσης να μεταδίδουν την ειδησεογραφία «πειραγμένη»  προς άσκηση επιρροής, αντί προς πληροφόρηση των πολιτών, που είναι η δουλειά τους, τείνει να καταστεί δευτέρα φύσις…)

4. Φυσικά, ταυτόχρονα, εξ ίσου ανόητη και απολύτως ενδεικτική του πολιτικού μικρονοϊσμού αλλά και της αλαζονικής στάσης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο θέμα των προοδευτικών συνεργασιών, είναι ότι το Μέγαρο Μαξίμου έσπευσε με ειδική ανακοίνωσή του να υποδεχτεί απολύτως αναμενόμενες, λογικές και χρήσιμες για την υπηρέτηση του σκοπού ενίσχυσης του αντι-δεξιού πολιτικού πόλου εξισορροπητικές δηλώσεις  στελεχών του ΚΙΝ.ΑΛ., ως επιβεβαιωτικές της πρόθεσης συνεργασίας του με τον νεο-μητσοτακισμό! Με τόση πολιτική ελαφρότητα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. -και προσωπικά ο Τσίπρας διά του Μεγάρου Μαξίμου στη συγκεκριμένη περίπτωση- δυναμιτίζουν μια ούτως ή άλλως λεπτή και δύσκολη προσέγγιση και την αποθαρρύνουν. Αν Τσίπρας και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχουν καταλήξει στην επιλογή να απόσχουν από κάθε προσπάθεια ειλικρινούς προσέγγισης ακόμη εφικτών συνεργασιών σε προοδευτική πολιτική κατεύθυνση και το μόνο που βλέπουν στο ΚΙΝ.ΑΛ. είναι ότι συνιστά δυνάμει εκλογική δεξαμενή τους, να μην μιλάνε για συνεργασίες! Τόσο επαρχιώτικος πολιτικός ηγεμονισμός, είναι ανεπίτρεπτος! Και δείχνει και μεγάλη ανωριμότητα να διαδραματίσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ευρύτερους ρόλους, από τους περιθωριακούς που είχε μέχρι την ενδυνάμωσή του. Οφείλει συγγνώμη και επανόρθωση το Μέγαρο Μαξίμου για τη στάση αυτή!

(Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)