+Plus

Οι Κασσάνδρες, εκτός από προβλέψεις, ενίοτε λένε και ανοησίες

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Ένα ολόκληρο σύστημα ενεργών και παροπλισμένων -αλλά αγιογραφημένων μέχρις αηδίας- παραγόντων της δημόσιας ζωής ξιφουλκούν εσχάτως κατά της μετα-μνημονιακής πρακτικής της κυβέρνησης στην οικονομία, προμηνύοντας ως ευρω-Κασσάνδρες τα δεινά μιας νέας προσφυγής της χώρας μας σε έκτακτο δανεισμό από τους εταίρους μας, δηλαδή σ’ ένα επόμενο μνημόνιο.

Δεν μπορώ να καταλάβω εάν πρόκειται για απωθημένη εμμονή της ελπίδας για ύστερη αυτο-επιβεβαίωση της ηλίθιας άποψης της αντιπολίτευσης περί δήθεν 4ου μνημονίου (την οποία και η ίδια έχει πλέον εγκαταλείψει για να αποφύγει τον κίνδυνο πλήρους γελοιοποίησης), ή για οργανωμένη και μεθοδευμένη πολιτική παρέμβαση πολιτικών, οικονομικών, επιχειρηματικών και μιντιακών κύκλων στις εξελίξεις, ώστε να επιβάλλουν οικονομική πολιτική της αρεσκείας τους (δηλαδή, προαγωγής των συμφερόντων τους). Είτε το ένα, είτε το άλλο, όμως, ισχύει, θα επιχειρήσω στη συνέχεια να αποδομήσω αυτή τη στάση, που θεωρώ λανθασμένη, εμφορουμένη από μικροπολιτικά και ακραία ταξικά κίνητρα από μεριάς των ισχυρότερων, αλλά και ύποπτων προθέσεων σε ό,τι αφορά την αναφορά των διακινητών της εκτίμησης αυτής ότι δρουν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Ας δούμε τα αδρά στοιχεία επί των οποίων εδράζεται αυτή η πρόβλεψη:

1. Ευθύνεται η μετα-μνημονιακή πολιτική δημοσιονομικής χαλάρωσης της κυβέρνησης (δηλαδή είναι εσωτερικά τα αίτια) για την επιμονή των επιτοκίων εξωτερικού δανεισμού της Ελλάδας σε υψηλά επίπεδα.

2. Η πολιτική (δημοσιονομικής χαλάρωσης) της κυβέρνησης  είναι ένα μήνυμα εγκατάλειψης των μεταρρυθμίσεων και ένεκα τούτου αποθαρρύνονται επενδύσεις ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα, οι οποίες θα συνέβαλαν στην επιτάχυνση της ανάπτυξης.

3. Η κυβέρνηση με τη δημοσιονομική χαλάρωση που επιχειρεί, κάνει προεκλογική πολιτική -αυτό που με τον όρο του συρμού αποκαλούν πολλοί αντικυβερνητικοί παράγοντες ως «παροχολογία».

4. Οι ευρωπαίοι, οι οποίοι σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση εδώ και πολύ καιρό -περίπου από τις γερμανικές εκλογές και μετά- δρουν στο πλαίσιο της παραδοχής περί μετάβασης στη μετα-μνημονιακή εποχή, λένε ψέματα για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας αποκρύπτοντας την πλήρη καταστροφή της που επέφερε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

5. Οι ευρωπαίοι επέτρεψαν στην ελληνική κυβέρνηση να περάσει στη μετα-μνημονιακή εποχή (ενώ δεν έπρεπε) και ανέχονται τη δημοσιονομική χαλάρωση στην ελληνική οικονομία (ενώ δεν θα έπρεπε).

6. Επίσης, εδώ και μερικές εβδομάδες η αξιωματική αντιπολίτευση διατείνεται ανοιχτά ότι η μη περικοπή των συντάξεων στην οποία συναίνεσαν οι ευρωπαίοι δανειστές μας, είναι προϊόν άθλιας συναλλαγής Ε.Ε.-ελληνικής κυβέρνησης, για να παραχωρήσει η Ελλάδα απαράγραπτα εθνικά δικαιώματα της χώρας μας στο σκοπιανό (υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι οι Βρυξέλλες συμπράττουν ανήθικα σε εθνική ζημία για την Ελλάδα).

7. Με βάση τα παραπάνω (δηλαδή με ολοσχερώς κατεστραμμένη οικονομία, με πρόσθετες επιβαρύνσεις που επιφέρει η δημοσιονομική χαλάρωση της κυβέρνησης, χωρίς πρόσβαση σε εξωτερικό δανεισμό, με απουσία ξένων επενδύσεων και με τους ευρωπαίους δανειστές μας να συμπράττουν ενεργά στη λάθος οικονομική πολιτική, αλλά και σε δεύτερη ανάγνωση, με τη χώρα ηττημένη εθνικά στο σκοπιανό, άρα με καθημαγμένο ηθικό για την πορεία στο μέλλον), φυσικά οι Κασσάνδρες των ερειπίων προβλέπουν νέο μνημόνιο, σε αντάλλαγμα για τα νέα δάνεια που θα χρειαστεί η χώρα.

8. Οι ευρωπαίοι υποστηρίζουν πολιτικά τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (για να τους κάνει «τη δουλειά τους» και πλήττουν τα άλλα κόμματα.

Εγώ εδώ δεν επιθυμώ να αξιολογήσω όσους πιστεύουν την αφήγηση που εξέθεσα πιο πάνω. Έκαστος εξ ημών με την νοημοσύνη που κουβαλάει και τις πολιτικές αντιλήψεις και τα πάθη του, διαλέγει τί θα πιστέψει  και ποιά αφήγηση θα αναμεταδώσει και θα επανεκπέμψει και ο ίδιος στον κύκλο του, ως αληθή.

Όμως, υπάρχουν δεδομένα αμάχητα, τα οποία πρέπει να δούμε, για να αποφανθούμε αν τα ανωτέρω είναι η αλήθεια, ή ανοησίες και σκοπιμότητα.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά!

α. Το παρατεινόμενο για την Ελλάδα υψηλό επίπεδο των επιτοκίων εξωτερικού δανεισμού εξ ορισμού είναι απόρροια δύο στοιχείων: της κατάστασης στην οικονομία της χώρας και της διεθνούς οικονομικής συγκυρίας. Η αφήγηση περί καταστροφής της ελληνικής οικονομίας (πέραν του ότι αυτό δεν τεκμαίρεται από μακροοικονομικά και μικροοικονομικά στοιχεία, τα οποία μαρτυρούν περί του αντιθέτου) δεν μπορεί και μόνο να εξηγεί το ύψος των επιτοκίων εξωτερικού δανεισμού, αφού, για παράδειγμα, η ίδια «κατεστραμμένη οικονομία» ήταν εκείνη η οποία τον περασμένο Αύγουστο είχε μειώσει τα επιτόκια στο 3,75% έναντι του 4,40% που βρίσκονται σήμερα. Θα μπορούσε να πει κανένας ότι τότε δεν είχε ακόμη διαφανεί η παραχολογία Τσίπρα, η οποία εγκαινιάστηκε στην τελευταία ΔΕΘ. Όμως, αν κοιτάξει κάποιος τον χρόνο επανεκκίνησης της ανοδικής πορείας των επιτοκίων, θα διαπιστώσει  ότι αυτή συμπίπτει με την έναρξη της διένεξης Βρυξελλών-Ρώμης για τον ιταλικό κρατικό προϋπολογισμό. Κάποιοι ακριβώς ένεκα της διευθέτησης αυτής της διαφοράς, λένε σήμερα ότι επιβεβαιωτικό στοιχείο για την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας είναι ότι η πτώση των ιταλικών επιτοκίων (μετά τη διευθέτηση της διαφοράς Ιταλίας-ΕΕ), δεν συμπαρέσυρε πτωτικά και τα ελληνικά επιτόκια. Όμως, αυτοί αποκρύπτουν ότι από τον περασμένο Σεπτέμβριο και μετά έχει παγιωθεί η εικόνα ισχυρής πιθανολόγησης ενός νέου γύρου υφεσιακών πιέσεων στον παγκόσμιο καπιταλισμό, πρόβλεψη όλων ανεξαιρέτως των διεθνών οικονομικών οργανισμών και ινστιτούτων. Και σε τέτοιες συνθήκες, οι αδύναμες οικονομικά χώρες -όπως η Ελλάδα- πλήττονται προνομιακά. (Κάποιοι «πονηρούληδες» προσφεύγουν σε άλλη απόδειξη της «καταστροφής» της ελληνικής οικονομίας: Συγκρίνουν spreads! Και έτσι καταλήγουν στο βολικό για τις απόψεις τους συμπέρασμα ότι αφού τα επιτόκια της Γερμανίας πέφτουν και της Ελλάδας όχι, ιδού η απόδειξη ότι είμαστε κατεστραμμένοι -για την ακρίβεια, μας κατέστρεψε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- και στο μέλλον μόνο με εξωτερικό δανεισμό θα καλύψουμε τις ανάγκες μας. Αυτοί οι «πονηρούληδες», είτε αγνοούν είτε σκοπίμως παραβλέπουν ότι ακριβώς σε συνθήκες διεθνούς οικονομικής ανησυχίας, όπως σήμερα, οι αγορές χρήματος αποφεύγουν τις αδύναμες οικονομίες -όπως η ελληνική- και προτιμούν ισχυρές οικονομίες, όπως η γερμανική).

β. Η άποψη ότι με τη δημοσιονομική χαλάρωση αποστέλλεται μήνυμα στα αγορές χρήματος περί εγκατάλειψης της μεταρρυθμιστικής ατζέντας από μεριάς της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- επιτρέψτε μου την έντονη αναφορά- είναι ανοησία της νεο-φιλελεύθερης ομάδας των εγχώριων «παιδιών του Σόιμπλε». Γιατί; Διότι, απλά, όσο αποθαρρυντικό μήνυμα για τις αγορές είναι η δημοσιονομική χαλάρωση, άλλο τόσο είναι η εμμονή σ’ αυτήν, ως στοιχείο που πλήττει την κατανάλωση. Ζητούμενο για μας είναι να σταματήσει ακριβώς η μονομερής υπηρέτηση δομικών αναπροσαρμογών στην ελληνική οικονομία (δεν τις ονομάζω «μεταρρυθμίσεις», διότι ο όρος κακοποιήθηκε μέχρις διαστροφής στην Ελλάδα με μόνο στόχο να επιβληθούν νεο-φιλελεύθερες επιλογές και με πρόδηλο ταξικό πρόσημο ενίσχυσης των ισχυρότερων  και σε βάρος των αδυνάμων, όταν κατανεμήθηκε το κόστος της ελληνικής «διάσωσης» μεταξύ των κοινωνικών ομάδων στη χώρα μας). Άλλωστε, το ίδιο το ΔΝΤ έχει ασκήσει αυστηρή κριτική (και έχει κάνει και αυτοκριτική) για τη μονομέρεια  της μεταρρυθμιστικής ατζέντας στην Ελλάδα, αποδίδοντας στη μονομέρεια αυτή -με ανοιχτή ομολογία του- σε σφάλμα με τον περίφημο «δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή» όταν προέβλεπε ύφεση για τη μνημονιακή  Ελλάδα περίπου κατά 50% λιγότερη απ’ όσο αποδείχτηκε στην πραγματικότητα, αφού η Ελλάδα στα χρόνια των μνημονίων κατέγραψε τελικά αθροιστικά ύφεση 25%. (Και ο «δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής» σχετίζεται στενά με την κατανάλωση…)

Τέλος, εδώ υπάρχει και ένα τελευταίο επιχείρημα των αφηγητών περί της οικονομίας που δήθεν κατέστρεψε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: Οι αγορές, λένε, δεν κοιτάνε όσα είπα ως εδώ, αλλά ενδιαφέρονται να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Πράγματι! Και όσο η παγκόσμια αποσταθεροποίηση παρατείνεται (πολλώ μάλλον αν επιδεινωθεί) η αδύναμη ελληνική οικονομία δεν μπορεί να προσδοκά εξωτερικό δανεισμό με λογικά επιτόκια! Όμως, οι γηραλέες ευρω-Κασσάνδρες δεν λένε αυτό! Λένε ότι όλα οφείλονται στην καταστροφή που έκανε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., λες και δεν υπήρχε τίποτα πριν απ’ αυτόν στην ελληνική πολιτική σκηνή και όλα ήταν καλά και δούλευαν ρολόι.

Είναι άλλο πράγμα η συμβολή σ’ έναν δημόσιο διάλογο με βάση το αδιαμφισβήτητο δεδομένο ότι η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να παραμένει αδύναμη (ως απόρροια επιλογών μιας «γενιάς» οικονομικών πολιτικών εντός της ευρωζώνης, αλλά και μιας πρόδηλα άστοχης «διάσωσης») και άλλο πράγμα οι επιλεκτικές αφηγήσεις όσων έφεραν την κρίση, που σήμερα προσπαθούν να τη χρεώσουν μικροπολιτικά και στο πλαίσιο μιας αποστεωμένης και κακώς νοούμενης -ως εδραζόμενης επί ψευδών- υστεροφημίας τους. Στην πρώτη περίπτωση επιζητούνται από κοινού λύσεις. Στη δεύτερη περισσεύουν οι μικρο-προεκλογικές παρεμβασούλες για να υποστηρίξουμε κόμματα και πολιτικές που δεν τολμάμε δημοσίως να το κάνουμε. (Άλλωστε, ποτέ αυτή «σχολή πολιτικής», που ενδύθηκε κασσάνδριο λόγο, δεν διέθετε τα κότσια της αληθούς απεύθυνσης στους Έλληνες πολίτες! Με ψεματάκια και αυτο-θαυμασμούς πορεύτηκε όλο τον βίο της).

γ. Το περί «παροχολογίας» επιχείρημα καταπίπτει αυτομάτως, δεδομένου ότι (όπως προσπάθησα να εξηγήσω σε παλιότερη τότε ανάλυσή μου) το δημοσιονομικό κόστος όσων επαγγέλθηκε ο κ. Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο κόστος των όσων επαγγέλθηκε ο κ. Τσίπρας!

δ. Η αφήγηση, τέλος, περί πολιτικής ανάμιξης των ευρωπαίων στην Ελλάδα υπέρ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τυγχάνει θαρρώ τόσο έωλης τεκμηρίωσης, που δεν χρειάζονται και πολλά λόγια για την αποδόμησή του. Προφανώς όσοι διακινούν αυτήν την αφήγηση, είτε από σκοπιμότητα παραβλέπουν τα αυτονόητα, είτε αυτό το νοηματικό πεδίο δυνατοτήτων φέρουν, ώστε να μην κατανοούν τα συντριπτικά ευρύτερα γεωπολιτικά και οικονομικά κίνητρα που ερμηνεύουν τη στάση των ευρωπαίων. Αδυνατούν δηλαδή να κατανοήσουν (ή αρνούνται να δουν την πραγματικότητα) ότι  οι ευρωπαίοι μετά από μια 8ετία αστοχιών  και σοβαρών λαθών στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης (και με τη συγκυρία πολιτικής ήττας του «σοϊμπλισμού» στη Γερμανία),  αντελήφθησαν το τεράστιο κόστος σε βάρος της ευρωπαϊκής συνοχής από την ολέθρια οικονομική πολιτική που ακολουθήθηκε και συναινούν στην -εξελικτική και αργή- διακοπή της, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση του γεωπολιτικού ελληνικού λόγου στην ανατολική Μεσόγειο και το προσφυγικό!

Όλα τα παραπάνω που εξέθεσα στην προσπάθεια να αποδομήσω τη βασιμότητα πρόβλεψης περί αναπόφευκτης προσφυγής σε νέο γύρο δανεισμού μετά μνημονίου, νομίζω πως δίνουν κάποιες απαντήσεις.

Όμως, υπάρχουν και 2 ακόμη πολύ σημαντικά σημεία που πρέπει να αναφέρω:

1. Το βασικότερο κριτήριο των αγορών για να δανείσουν με λογικά επιτόκια είναι το εξωτερικό χρέος και η αντιλαμβανόμενη ικανότητα της Ελλάδας να το αποπληρώσει μακροπρόθεσμα. Αυτό δεν επιλύθηκε, ούτε με τις τελευταίες σημαντικές απομειώσεις του, που επετεύχθησαν επί ΣΥ.ΡΙΖ.Α..  (Σημ.: Και εδώ είναι ακριβώς που πρέπει να υπενθυμίζεται ότι εάν δεν είχε κυβερνήσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  αυτές οι απομειώσεις -και, φυσικά, και οποιεσδήποτε μελλοντικές- δεν θα υπήρχαν, αφού ο Σαμαράς λίγο πριν απέλθει  και σε προεκλογικές αναφορές του για την πολιτική του εάν κέρδιζε τις εκλογές, είχε προαναγγείλει ότι θα προσέφευγε σε 4ο μνημόνιο αλλά και ότι η Ελλάδα δεν χρειαζόταν ρύθμιση του χρέους της!!!) …Για να επανασυνδεθεί, δηλαδή, και να εκλογικευτεί η αποτίμηση προσδοκιών για την ελληνική οικονομία ώστε να θεωρούνται σοβαρές οι προβλέψεις με πραγματικά χρηματο-οικονομικά κριτήρια, θα πρέπει θα έρθει και νέος γύρος απομειώσεων (διαγραφές ή μηδενικές επιτοκιακές επιβαρύνσεις). Και ο γύρος αυτός νέων απομειώσεων του ελληνικού χρέους θα γίνει (ας κάνω κι εγώ μια πρόβλεψη), προϊόντος του χρόνου. Και ο «χρόνος» χρειάζεται επειδή αυτή η «εξελικτική και αργή» απομάκρυνση της ευρωζώνης από τις λανθασμένες πολιτικές διακίνησης της κρίσης σημαίνει ωρίμανση σε μήκος πολιτικού χρόνου. Χρειάζεται, μάλιστα, ακόμη ο «χρόνος», διότι δεν μπορεί  να παραταθεί για πολύ ακόμη η εικόνα μιας sui generis οικονομίας χώρας-μέλους της ευρωζώνης, που ο λόγος της αναβαθμίζεται την τελευταία περίοδο, όπως είπαμε. Μόνο έτσι οι προβλέψεις για την οικονομία θα ήταν τεκμηριωμένες και χρηματο-οικονομικά επιτρεπτές, ως εδραίες. Αλλιώς, δεν είναι προβλέψεις, αλλά πολιτικά φληναφήματα! (…ή ανομολόγητοι πολιτικοί πόθοι…)

2. Το κλειδί για καλύτερη πορεία των επιτοκίων εξωτερικού δανεισμού, επίσης, βρίσκεται στις ελληνικές τράπεζες! Τις οποίες, φυσικά, οι ανακεφαλοποιήσεις δεκάδων δισ. ευρώ και μόνο στην Ελλάδα με εγγραφή της δαπάνης αυτής στο δημόσιο χρέος, ως δήθεν «διασώσεις» …δεν διέσωσαν! Όμως, πριν την έξοδο από το μνημόνιο, έλαβε χώρα σκληρός πολιτικός αγώνας (προσχηματικά εμφανιζόμενος ως δήθεν τεχνοκρατικού οικονομολογικού κινήτρου και περιεχομένου) με συγκεκαλυμμένο θέμα τις τράπεζες! Όσοι σήμερα προβλέπουν -ή φλερτάρουν με την πρόβλεψη- περί νέας προσφυγής σε έκτακτο δανεισμό, ήταν εκείνοι οι οποίοι συνιστούσαν, πριν την έξοδο από το μνημόνιο, την υποκατάστασή του με ένα ένα νέο, το 4ο!  Και (όπως επίσης έχω προσπαθήσει να εξηγήσω σε αναλύσεις μου εκείνης της εποχής -περίπου πριν 12 μήνες) το πρότειναν με ανομολόγητη επιδίωξη φθηνό εξωτερικό δανεισμό για τις ελληνικές τράπεζες, ακόμη κι αν το αντάλλαγμα γι’ αυτό θα ήταν νέα μνημονιακή δέσμευση της Ελλάδας και για αποφασίζουμε για τη δημοσιονομική πολιτική μας, θα έπρεπε πρώτα να περιμένουμε την έγκριση του γερμανικού κοινοβουλίου, και όχι μόνο…  Και, βεβαίως, την ίδια ώρα, θα δικαιώνονταν και πολιτικά αν ερχόταν και 4ομνημόνιο, όσοι λένε ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κατέστρεψε την ελληνική οικονομία, τολμώντας να ψευδολογούν ασύστολα ότι το 3ο μνημόνιο ήταν αχρείαστο, αν και οι ίδιοι πριν απέλθουν το είχαν προαναγγείλει ως δική τους πολιτική επιλογή, αν κέρδιζαν τις εκλογές… Και αντιπαρέρχομαι τις ουρανομήκεις ανοησίες περί κόστους ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκατοντάδων δισ. ευρώ, που είναι αυτόχρημα τόσο γελοίες, ώστε ούτε και εκείνοι που πρώτο τις ψέλλισαν  δεν τολμάνε να τις επαναλάβουν.

Επίλογος της σημερινής μακράς (εξ ανάγκης) ανάλυσης, κάτι για τις τράπεζες. Ποτέ δεν ήταν μόνον τεχνοκρατικού περιεχομένου η πρόταση για 4ο μνημόνιο, ώστε να υπάρχει φθηνός εξωτερικός δανεισμός για τις ελληνικές τράπεζες. Όταν οι αγορές άκουγαν τον Έλληνα κεντρικό τραπεζίτη να ζητάει 4ο μνημόνιο και αυτό να μη γίνεται αποδεκτό από τη νομιμοποιημένη κυβέρνηση, σήμερα οι αγορές επιβαρύνουν διά των τραπεζών τα επιτόκια εξωτερικού δανεισμού για την Ελλάδα. Ο καθένας μας μπορεί να κρίνει αν κατίσχυαν τα τεχνοκρατικά ή τα πολιτικά κίνητρα στην απαίτηση του κεντρικού Έλληνα τραπεζίτη για φθηνή χρηματοδότηση των τραπεζών μας, ακόμη κι αν για να γίνει αυτό θα έπρεπε να μπαίναμε σε 4ο μνημόνιο. Και ο καθένας μας να κρίνει επίσης και εάν ο κεντρικός τραπεζίτης μας εγνώριζε ότι η πρότασή του δεν θα γινόταν αποδεκτή από τη νομιμοποιημένη για τη λήψη της τελικής απόφασης ελληνική κυβέρνηση και ποιά μέτρα έλαβε ο ίδιος για την απάλυνση των συνεπειών της διαφωνίας αυτής έναντι των αγορών. Έλαβε τέτοια μέτρα, ως όφειλε,  ή αναπαύτηκε στην άποψή του, με λεκτική υπαινιγμών ότι δήθεν απειλήθηκε η τεχνοκρατική γνώμη του από πολιτικές παρεμβάσεις, λελτική που ασφαλως επιβάρυνε την εικόνα της χώρας στις αγορές; (Συνεκτιμωμένων όλων αυτών, φυσικά, με το ότι ο Έλληνας κεντρικός τραπεζίτης ήταν υπουργός Οικονομικών της απελθούσας κυβέρνησης Σαμαρά…)

Ας μείνουμε, λοιπόν, στη «σύμπτωση» ότι εκείνοι που κυβερνούσαν ως το 2015, προκάλεσαν έφεραν και εφήρμοσαν το 2ο μνημόνιο, προανήγγειλαν ότι θα έφερναν το 3ο εάν κέρδιζαν τις εκλογές, ζητούσαν να υπάρξει και 4ο …και σήμερα προβλέπουν ότι τελικά θα υπάρξει και 4ο!!! Ακριβώς οι ίδιοι είναι!

Και μην αντιτείνει κανένας, παρακαλώ, ότι τελικά η διάσωση των τραπεζών μάς αφορά όλους! Διότι εδώ δεν επιζητείται η διάσωση τραπεζών με τον γνωστό ρόλο τους ως ρυθμιστές διακίνησης χρήματος και χρηματοδότες της ανάπτυξης. Ρόλος που από το εσφαλμένο (μόνο για το συγκεκριμένο θέμα, δεν μιλώ γενικώς) PSI και τις ατυχέστατες ανακεφαλαιοποιήσεις-«διασώσεις» δημοσία δαπάνη, έχει προ πολλού εγκαταλειφθεί και ατονήσει. Ο λόγος εδώ για ιδιότυπες τράπεζες, που πάλι να χρηματοδοτήσουμε όλοι για πολλοστή φορά την ύπαρξή τους ζητούν, χωρίς οι ιδιώτες κτήτορές τους να βάλουν το χέρι στην τσέπη.

(Υγ. Ένα στοιχείο: Σύμφωνα με τελευταίες αποτιμήσεις, περισσότερο από το 60% των κεφαλαίων του 1ου μνημονίου (που χρεωθήκαμε με όλοι μαζί), διατέθηκε για τις ευρωπαϊκές τράπεζες στην ευρωζώνη, ώστε να μην εγγράψουν ζημίες από την ελληνική κρίση εξωτερικού δανεισμού και να αποφευχθεί ο αποκλεισμός και εκείνων των τραπεζών της ευρωζώνης από πρόσβαση σε φθηνό εξωτερικό δανεισμό…)

(To παρόν δημοσιεύεται και στο blog του γράφοντος www.molyvi.com)