+Plus

Με αφορμή την 100η επέτειο από η γέννηση του Ανδρέα Παπανδρέου – Οφειλόμενη απάντηση προς αήθεις

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Ο υψηλός πυρετός αυτών των ημερών με βοήθησε να μείνω μακριά από την ανάμιξη στην καταιγίδα αήθειας που έλαβε χώρα τις προηγούμενες μέρες αναφορικά με τη μνήμη του ιδρυτή της παράταξης που επικαθόρισε το πλέγμα πολιτικών αντιλήψεών μου.

– Μερικοί συριζαίοι θυμήθηκαν  την προσωπικότητα περιφερόμενοι γύρω από μια εκδήλωση για ένα βιβλίο σχετικά με τον ιδρυτή, που συνέγραψε συμπαθές κατά τα άλλα μέλος του υπουργικού συμβουλίου, το οποίο, όμως, σκοπιμότερο θα ήταν να συνέγραφε για τον Κ. Σημίτη (του οποίου υπήρξε θαυμάστρια) και να άφηνε τον Ανδρέα στην ησυχία του, ιδίως συνεκτιμώντας κανένας τη στάση της παραδοσιακής αριστεράς και των σημιτικών την εφιαλτική  εποχή της βρώμικης σκευωρίας του ’89.

– Οι «εκσυγχρονιστές», διακατεχόμενοι από το γνωστό σύμπλεγμα κατωτερότητας έναντι του ιδρυτή (γιατί ενοχές για τις αλλεπάλληλες αήθειες σε βάρος του όταν ζούσε ουδέποτε αισθάνθηκαν) ψέλλισαν κανα-δυο λογάκια για «ξεκάρφωμα», την ώρα που μας έχουνε ζαλίσει σε εκατοντάδες γελοίες αναφορές σχετικά με το πόσο «μεγάλοι» είναι ο Σημίτης και ο Βενιζέλος. Για την αστεία σύγκριση μνήμης σε πολιτικό έργο απελθόντων (γιατί και οι δύο τελευταίοι απελθόντες είναι) με έργο μεγάλου ηγέτη ταιριάζει η αισώπειος ρήση: «Ἀλλ᾿ οὔτε, ὅτε ἦλθες, ἔγνων, οὔτε, ἐὰν ἀπέλθῃς, γνώσομαι»!

– Οι εναπομένοντες στο σχήμα του ΚΙΝΑΛ «παπανδρεϊκοί», ανέχτηκαν τις μνημειώδεις προσβολές σε βάρος του ιδρυτή, με μια ανεξήγητη κατά την κρίση μου ανοχή στις βαρύτατες προσβολές της κυρίας Γεννηματά στο πρόσωπο του Ανδρέα. Οι ίδιοι ας απολογηθούν στον εαυτό τους και στο πολιτικό παρελθόν τους, για την ανεπίτρεπτη αυτή ανοχή, που διερωτάται κανένας σε τι άλλο πολιτικά θα μπορούσε  να θεωρηθεί ότι αντιστοιχεί, αν όχι σε βεβήλωση πολιτικών αρχών και αξιών και σε αντικειμενική προώθηση του νεο-μητσοτακισμού και της δεξιάς, και μάλιστα στην αποκρουστικότερη ίσως εκδοχή της μετα-καραμανλικής περιόδου, που μόνο με τον ακροδεξιό σαμαρισμό μπορεί να παραλληλιστεί. Εσείς, φίλοι μου αυτής της κατηγορίας, γνωρίζετε τί σας κρατάει δέσμιους αυτής της ασύγγνωστης στάσης! Ασφαλώς δεν σας τιμά ως επετειακή πολιτική αναφορά το «ας μην πούμε τίποτα γιατί ο Ανδρέας ανήκει σ’ όλους»! Δεν ξέρω αν εσείς αντιλαμβάνεστε το «ανήκει σ’ όλους» ως προτροπή στην ενοχική στάση «να μην μιλάμε για αυτόν» και να ανεχόμαστε τις προσβολές σε βάρος της μνήμης του, αντί του αρμόζοντος ακόμη και ο τελευταίος συνταξιδιώτης στο μεγάλο προοδευτικό και δημοκρατικό πολιτικό ταξίδι της περιόδου 1981-1996 να διατηρεί μνήμη, θαυμασμό και να αποδίδει τιμή στον ηγέτη.

– Μακράν θλιβερότερη όλων, καθ’ ό,τι τύποις εξ οικείων, η ειδεχθούς αηθείας αναφορά της προέδρου του ΚΙΝΑΛ.

Για δύο λόγους:

1. Διότι επανέλαβε την αηθέστατη σύγκριση της σκευωρίας του βρώμικου ’89 με την υπόθεση Novartis! Την έκανε, έτσι, επίσημη και συντεταγμένη κομματική γραμμή των υπολειμμάτων του ΠΑ.ΣΟ.Κ! Ναι! Το απετόλμησε, με την επικοινωνιακή «εξυπναδούλα» σύγκρισης του βρώμικου ’89 και το βρώμικο 2019! Ο Ανδρέας σε εκδήλωση μνήμης για εκείνον, προσβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε περισσότερο, από την θεματοφύλακα -υποτίθεται- των αξιών που συνέθεσαν την προσωπικότητα και το έργο του. Αίσχος! Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι παλιότερη παρόμοια αήθεια των πολιτικών μειρακίων που την απετόλμησαν, χωρίς ίχνος αίσθησης αναλογιών, ιστορικών και πολιτικών, δεν ήταν μια αστοχία, αλλά ήταν συνειδητή επιλογή της κυρίας Γεννηματά.

2. Διότι χωρίς καμιά αιδώ επιχείρησε να αντλήσει πολιτική νομιμοποίηση από τον ιδρυτή, για τη σημερινή ξεκάθαρα δεξιά δική της παραταξιακή πολιτική, που αντικειμενικά ευνοεί τον νεο-μητσοτακισμό! Χρειάζεται κάτι άλλο για να τεκμηριωθεί η αήθεια σε βάρος του ιδρυτή;

Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η ιστορικά διακριβωμένη συμβολή των «μικρών αρχηγών», όποτε θρασύνονται να ομιλούν επετειακώς για μεγάλους πολιτικούς ηγέτες, είναι να συμπιέζουν τις πολιτικές μνήμες και παραδόσεις των δεύτερων στα ελάχιστα μέτρα τους.

Ο Ανδρέας δεν μειώνεται από τέτοιες αήθειες! Ευτυχώς! Κι επειδή πολλοί σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, εκ δεξιών (ΝΔ και ΚΙΝΑΛ) αλλά και από μεριάς της παραδοσιακής αριστεράς περί σημερινών νατοϊκών δεσμεύσεων της Ελλάδας, διαβάστε στη φωτογραφία που αναρτώ πόσο ξεκάθαρος ήταν όταν έλεγε ότι το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας δεν ετεροπροσδιορίζεται, ούτε χαμηλώνει για τις τρέχουσες μικροπολιτικές ανάγκες ανάξιων ηγεσιών.

(Φράση από ομιλία του στη Βουλή για την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα, στις 12 Ιουνίου 1976)  

(Σημ: Το παρόν δημοσιεύτηκε και στο  blog του γράφοντος www.molyvi.com)