KINAΛ: Συνέδριο ευκαιρίας ή προεκλογικό περιστατικό

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Σε φορτισμένο κλίμα συνέρχεται το συνέδριο του ΚΙΝ.ΑΛ. εν όψει των ευρωεκλογών, σε μια προσπάθεια της ηγεσίας Γεννηματά να αφήσει πίσω της το δραματικό 6μηνο που προηγήθηκε, όταν με θρυαλλίδα τη συμφωνία των Πρεσπών ενεργοποιήθηκαν ισχυρές τάσεις παραταξιακής ρευστοποίησης, που κόστισαν ακριβά, με τις αποχωρήσεις του Ποταμιού και της ΔΗΜ.ΑΡ. αλλά και αρκετών μεμονωμένων στελεχών.

Παρ’ ό,τι στην ημερήσια διάταξη τoυ συνεδρίου περιλαμβάνεται πολιτική εισήγηση κανένας  στο ΚΙΝ.ΑΛ. δεν τρέφει ψευδαισθήσεις ότι πρόκειται για ένα «συνέδριο θέσεων». Άλλωστε ελάχιστος χρόνος έχει προγραμματιστεί να διατεθεί για ουσιαστικό διάλογο και όλοι συγκλίνουν και δείχνουν να βολεύονται στην πεπατημένη πρακτική μιας ομιλίας της προέδρου, στην έγκριση της οποίας από το σώμα θα εξαντληθεί το «αποφασιστικό» μέρος του συνεδρίου. Αντίθετα, όλοι έχουν  στρέψει την προσοχή τους στην εκλογή των οργάνων που για πρώτη φορά στη μικρή ιστορία του σχήματος θα αναδειχτούν. Και εδώ βρίσκεται ένα σημείο ενδιαφέροντος, καθώς τα πρόσωπα και τα σχήματα που παραμένουν στο ΚΙΝ.ΑΛ.  θα αναμετρηθούν σκληρά για να κερδίσουν όσο μεγαλύτερη επιρροή μπορούν, καθένας για λογαριασμό του, στο κορυφαίο καθοδηγητικό όργανό του.

Την ίδια ώρα, η προσπάθεια της κυρίας Γεννηματά να πετύχει την εθελούσια αυτο-διάλυση των συνιστωσών του ΚΙΝ.ΑΛ., ώστε μέσω του συνεδρίου το σαθρό συμμαχικό σχήμα του οποίου ως τώρα ηγείτο να συγκροτηθεί σε ενιαίο κομματικό σχηματισμό, ήδη έχει εγκαταλειφθεί από την ίδια και τους συνεργάτες της. Και εγκαταλείφτηκε λόγω του ξερού «όχι» που εισέπραξε από τον Γ. Παπανδρέου για τη διάλυση του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. αλλά και ένεκα της έντονης ανάλογης απροθυμίας και των άλλων σχημάτων, με αποτέλεσμα να ανασταλεί η πίεση Γεννηματά προς τους υπόλοιπους για ενιαίο κόμμα, μπροστά στον κίνδυνο να επανενεργοποιηθούν νέες διαλυτικές τάσεις.

Με την απόπειρα της κυρίας Γεννηματά να ενωθούν όλοι υπό την ηγεσία της να έχει εγκαταλειφτεί και την συμφωνία των Πρεσπών να έχει πλέον «περάσει», είναι σαφές πως έχει διαμορφωθεί μια διαφαινόμενη ως αρκετά σταθερή συνεκτική συνθήκη για το ΚΙΝ.ΑΛ., ικανή να το φτάσει ως τις ευρωεκλογές χωρίς προβλήματα. Από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα εξαρτηθεί και το πώς θα κυλήσουν τα πράγματα στην επόμενη φάση του ΚΙΝ.ΑΛ., κατά την πορεία προς τις γενικές εκλογές. Αυτή η «συνεκτική συνθήκη», μέσω του συνεδρίου και στον δρόμο προς τις ευρωεκλογές, φαίνεται να στηρίζεται στην αμοιβαία συμφωνία όλων των πλευρών να αναστείλουν τις συζητήσεις για τις σοβαρές υπαρκτές διαφορές απόψεων ανάμεσά τους, τόσο σε ό,τι αφορά τη συμφωνία των Πρεσπών, όσο -και κυρίως- σχετικά με την πολιτική συμμαχιών του ΚΙΝ.ΑΛ. από ‘δω και πέρα.

Με την νέα ισχυρή «συμφωνία κυρίων» Γεννηματά-Παπανδρέου να έχει λειτουργήσει θετικά στην παραταξιακή συνοχή, αντικαθιστώντας τη μέχρι πρότινος σαθρή εικόνα, όλα δείχνουν καλύτερα. Ωστόσο, το σ’ αυτή τη φάση βολικό μορατόριουμ, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των πλευρών, για αναβολή στο ξεκαθάρισμα των κρίσιμων ασαφειών στην παραταξιακή γραμμή (με πρώτο θέμα ανάμεσά τους τις συνεργασίες και την προφανή συνειδητή αποσιώπηση δεσμεύσεων για το μετεκλογικό πολιτικό τοπίο), ίσως αποδειχτεί σε επόμενη φάση περίπλοκο στον χειρισμό του. Και τούτο, καθώς το παρόμοιο μορατόριουμ στην περίπτωση της συμφωνίας των Πρεσπών και η προσπάθεια να μην επιζητηθεί από νωρίς κάποια συμβιβαστική θέση στην οποία θα μπορούσαν να συμφωνήσουν όλες οι συνιστώσες, είχε δραματική κατάληξη.

Η μετάβαση για την κυρία Γεννηματά από τον ρόλο της ως ηγεσία μεταβατική και εκ των πραγμάτων εξισορροπητική (μεταξύ των ισχυρών κομματικών παραγόντων που την περιστοίχιζαν όταν εκλέχτηκε), σε μια μονιμότερη ηγετική παρουσία, είναι ένα ακόμη στοιχείο αυτού του συνεδρίου. Βεβαίως, πολλά έχουν αλλάξει από τότε! Ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος δεν είναι πια εδώ. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκε για το συνέδριο, αλλά και ο ανθ’ αυτού -ως εκπρόσωπος  ως σήμερα των υποστηρικτών του- Νίκος Ανδρουλάκης, λίγο ενδιαφέρον έχει δείξει. Ο Γιώργος Καμίνης εξασφάλισε προσυνεδριακά αυτό που επιζητούσε, μια θέση υποψηφίου ευρωβουλευτή, και τελεί εν γνώσει ότι δεν διαθέτει δυνάμεις να έχει κάποιον άλλο παραταξιακό ρόλο από ‘δω και πέρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου, τέλος, δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον για κάτι περισσότερο πέραν της εναπόθεσης στην ευθύνη της σημερινής προέδρου όλης της δύσκολης πολιτικής διαχείρισης των πραγμάτων που θα ακολουθήσουν. Ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, άλλωστε, έχει εξασφαλισμένο  τον διακριτό ρόλο του και γνωρίζει πως όποτε κρίνει αναγκαίο μπορεί να παρεμβαίνει στις εξελίξεις αυτόνομα.

Σε τέτοια πλαίσια, το 2ο συνέδριο του ΚΙΝ.ΑΛ. φαίνεται μοιραία να εγκαταλείπει τη μεγαλοστομία περί «συνεδρίου ευκαιρίας», όπως αρχικά είχε εμφανίσει η κυρία Γεννηματά, και να περιορίζεται σε μια προεκλογική εκδήλωση.

Περισσότερο παρά ποτέ πλέον φαίνεται ότι δεν θα είναι το συνέδριο αυτό που θα κρίνει το μέλλον της παράταξης και της κυρίας Γεννηματά. Αυτά χωρίς αμφιβολία θα συζητηθούν επί της ουσίας μετά τις εκλογές…