Η Ευρώπη, ο Μητσοτάκης, ο λαϊκισμός και η τρομοκρατία

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Εν όψει των κρίσιμων ευρωεκλογών έχει αναμφίβολα ενδιαφέρον να ασχοληθούμε με τις θέσεις των κομμάτων σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης και της ίδιας της Ε.Ε., ιδίως υπό την πίεση ενδυνάμωσης των ακροδεξιών, ως εκπροσώπων του σκληρού αντι-ευρωπαϊσμού και μέσω αυτού της επιστροφής στους εθνικισμούς που στοιχειώνουν την ήπειρο.

Παρατηρώ με ενδιαφέρον την αφωνία της ΝΔ. και του αρχηγού της σε ό,τι σχετίζεται μ’ αυτήν την ημερήσια διάταξη. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι και στα άλλα ζητήματα εσωτερικού πολιτικού ενδιαφέροντος διακρίνω κάποια σοβαρή προγραμματικού τύπου αναφορά από το στόμα του κ. Μητσοτάκη. Ωστόσο, οι θέσεις του σε θέματα, όπως π.χ. η φορολογική πολιτική, αποτελούν ψήγματα έστω μιας «πολιτικής για την Ελλάδα», και δεν απομένει για τον καθένα από μας τους πολίτες παρά να κρίνουμε αν οι απόψεις αυτές θα θέλαμε να επιβραβευτούν ως το μέλλον της χώρας. Στα ευρωπαϊκά θέματα, όμως, ηχηρή σιωπή!

Θα προσέθετα ότι με την ευκαιρία της πρόσφατης επίσκεψης στην Ελλάδα του υποψηφίου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), Μάνφρεντ Βέμπερ, για να δηλωθεί η υποστήριξη της Ν.Δ. στην ευρωπαϊκή δεξιά, παρατήρησα και κάτι ακόμη: Την προσπάθεια Μητσοτάκη να ελληνοποιήσει την ατζέντα των ευρωεκλογών! Αντί να αξιοποιήσει την ευκαιρία και να (προσπαθήσει) να αρθρώσει από μεριάς του κάποιον -έστω προσχηματικό- ευρωπαϊκό λόγο! Έτσι, η επίσκεψη Βέμπερ στην Ελλάδα υπό τη διαβεβαίωση του επικεφαλής του ΕΛΚ ότι ξεκινά την προεκλογική εκστρατεία του για την ευρωκάλπη από την Ελλάδα για να τιμήσει τη χώρα και το κόμμα που τον φιλοξένησε, περισσότερο μοιάζει με την προσπάθεια να απέχει χρονικά από τις ευρωεκλογές όσο περισσότερο γίνεται η επίσκεψη αυτή στη χώρα μας, για να παραβλέπεται η δυσανεξία Μητσοτάκη-Ν.Δ. απέναντι στην προβληματική που αναπτύσσεται σ’ όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στον κ. Βέμπερ αρκεί απολύτως να τον υπερψηφίσουν για διάδοχο του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ οι ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν με τη Ν.Δ., ακόμη κι αν η πολιτική τους είναι αντι-ευρωπαϊκή. Άλλωστε, το ίδιο κάνει ο κ. Βέμπερ  και με την αντι-ευρωπαϊκή πολιτική Όρμπαν. Του αρκεί να τον υπερψηφίσουν οι ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν με το κόμμα του κ. Όρμπαν, το Fidesz, ακόμη κι αν η πολιτική τους είναι αντι-ευρωπαϊκή.

Δείγμα προς επικύρωση της αντι-ευρωπαϊκής πολιτικής Όρμπαν ασφαλώς δεν χρειάζεται να προσκομιστεί. Στην περίπτωση της Ν.Δ., όμως, θα ήταν χρήσιμο να υπενθυμίζεται η χασματική διαφορά απόψεων μεταξύ του κ. Μητσοτάκη και όλης της υπόλοιπης Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένων συνολικά και όλων των κομμάτων-μελών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος όπου ανήκει ο κ. Μητσοτάκης) σε ό,τι αφορά τη συμφωνία των Πρεσπών!

Παρά ταύτα, δεν θα αρκούσε αυτό και μόνο (δηλαδή η αντίθεση της Ν.Δ. σ’ όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου -όπως είπαμε- και ολόκληρου του ΕΛΚ), για να μιλάμε για αντι-ευρωπαϊσμό του κ. Μητσοτάκη. Όμως, κοντά στην αντίθεση για τη συμφωνία των Πρεσπών, επιστρατεύτηκε και η αφήγηση περί «προδοσίας της Μακεδονίας» από τον Τσίπρα. Μιας προδοσίας του Τσίπρα, για την προαγωγή της οποίας -πάντα κατά τον κ. Μητσοτάκη- εργάστηκε και συνέβαλε ομοθύμως και ολοψύχως όλη η Ε.Ε., η Κομισιόν, ο Γιούνκερ, η Μέρκελ, ο Μακρόν, η Μογκερίνι, το ΕΛΚ και προσωπικά και ο ίδιος ο Βέμπερ, προσφέροντας στην ελληνική κυβέρνηση τη μη περικοπή των συντάξεων ως αντάλλαγμα για την «προδοσία της Μακεδονίας». Και φυσικά δεν χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση πόσο αντι-ευρωπαϊκό είναι να εμφανίζει ο κ. Μητσοτάκης συλλήβδην ολόκληρη την Ε.Ε. και ανεξάρτητα από τις ιδεολογικοπολιτικές διαφορές ανάμεσα στα ευρωπαϊκά  κόμματα που την απαρτίζουν, ως το κεντρικό μέρος μιας συνομωσίας σε βάρος της Ελλάδας.

Δεν έχει σημασία εδώ να αναφέρω πόσο ανακόλουθο και προσβλητικό για τους Έλληνες (και όχι μόνο τους δεξιούς) είναι να χαριεντίζεται ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον κ. Βέμπερ ως βασικό συμπαραστάτη στην κατά Μητσοτάκη «προδοσία της Μακεδονίας»! Και να προσκαλεί, μάλιστα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε στήριξη του ευρωπαίου συμπαραστάτη στην ίδια προδοσία, χαρακτηρίζοντάς τον επί πλέον και ως «φιλέλληνα»! Αυτά θα τα κρίνουν οι εκλογείς. Και κοντά σ’ αυτά θα συνεκτιμήσουν, εικάζω, οι εκλογείς και πόσο σοβαροί είναι ένα κόμμα και η ηγεσία του, που ενώ αποκάλυψαν μια προδοσία σε βάρος των μεγάλων συμφερόντων της Ελλάδας και του ελληνισμού, στην προεκλογική περίοδο εν όψει της ευρωκάλπης αποφεύγουν να αναφερθούν ευθέως στην προδοσία όπου συνέβαλε η Ε.Ε., ως καταλυτικής σημασίας ένδειξης της «ποιότητας πολιτικής» του υπερεθνικού ευρωπαϊκού θεσμού.

Δεν γνωρίζω αν ο κ. Μητσοτάκης αποφεύγει να αποκαλύψει την τεράστια συμβολή της Ε.Ε. στη μεγάλη προδοσία και την άθλια συναλλαγή που διατείνεται ότι έλαβε χώρα στη συμφωνία των Πρεσπών, για να αποφύγει και την προσωπική  «ορμπανοποίησή» του, από μεριάς της Ε.Ε., συγκαταλεγόμενος -αν το έκανε- στη χορεία των ακροδεξιών ευρωσκεπτικιστών. Γνωρίζω, όμως, πόσο ενισχύθηκε η ελληνική ακροδεξιά από τη στάση της Ν.Δ. στο θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών. Ξέρω, επίσης, ότι ένας υπεύθυνος δημόσιος άνδρας, αν μόνος του και κόντρα σ’ όλους τους άλλους ανακαλύπτει τέτοια προδοσία σε βάρος της χώρας του, παραμερίζει όλα τα υπόλοιπα και μάχεται μέχρις εσχάτων υπέρ της, ενώ την ίδια ώρα, οφείλει να καταστεί ορκισμένος αντι-ευρωπαίος. Ακριβώς όπως αντι-ευρωπαίοι θα οφείλαμε να καταστούμε όλοι, αν η Ε.Ε. μεθόδευε τέτοιες ύπουλες πρακτικές σε βάρος μιας, οποιασδήποτε, χώρας-μέλους της, πολλώ μάλλον της δικής μας.

Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι οι αποδείξεις της στροφής Μητσοτάκη (και μαζί του και ολόκληρης της Ν.Δ.) στο στρατόπεδο του συντεταγμένου ευρω-σκεπτικισμού, δεν εξαντλούνται μόνο στη συμφωνία των Πρεσπών. Ανακαλώ ουκ ολίγες δημόσιες επιτιμήσεις Μητσοτάκη για την ανάμιξη της Ε.Ε. ως επισπεύδοντα παράγοντα σε παρεμβάσεις οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα, που από τον αρχηγό της Ν.Δ., έχουν επιτιμηθεί ως απολύτως καταστροφικές για τη χώρα μας. Με κεντρικό εμπνευστή αυτών των πολιτικών για την οικονομία της Ελλάδας, το ευρωπαϊκό κόμμα (το ΕΛΚ), του οποίου ο κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ. είναι μέλη.

Διαφορετικές εκτιμήσεις για την κατάσταση της οικονομίας μιας χώρας είναι βεβαίως ανεκτές, χωρίς εξ αυτών να αναδύεται κατ’ ανάγκη αντι-ευρωπαϊσμός. Όμως, εδώ, ο τόνος διεκτραγώδησης που χρησιμοποιεί ο κ. Μητσοτάκης σχετικά με την καταστροφή για την ελληνική οικονομία που επιφέρουν οι πολιτικές που επιβάλλει η Ε.Ε., είναι τέτοιος, που δεν θα δικαιολογούσε κριτική αποστασιοποίηση απ’ αυτές τις πολιτικές, αλλά ανοιχτή αντιπαράθεση. Διότι, φυσικά, δεν είναι ο κ. Τσίπρας εξ ιδίων και άνευ άλλων παρεμβάσεων που επέλεξε την οικονομική πολιτική. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι πρόκειται για πολιτικές που επιβάλλονται από την Ε.Ε..

Κι εδώ βρίσκεται μια ακόμη πρωτοφανής αντίφαση: Το ευρωπαϊκό κόμμα (το ΕΛΚ), του οποίου Μητσοτάκης και Ν.Δ. είναι μέλη, είναι ο κατ’ εξοχήν εμπνευστής της οικονομικής πολιτικής που καταγγέλλει η αξιωματική αντιπολίτευση (φυσικά όταν κυβερνούσε το κόμμα του την εφάρμοζε απαρέγκλιτα), με σχεδόν όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κόμματα να έχουν εκφράσει διαφωνίες. Πως γίνεται, λοιπόν, να προσκαλούνται οι Έλληνες από τον κ. Μητσοτάκη στην Αθήνα να υποστηρίξουν το ευρωπαϊκό κόμμα που καταστρέφει την ελληνική οικονομία, και να το υποστηρίξουν υπό τη σκέψη  ότι αφού αυτό το κόμμα (το ΕΛΚ) θα έχει κερδίσει τις εκλογές, ο κ. Μητσοτάκης θα το παρακαλέσει (το κόμμα αυτό, το ΕΛΚ) να αλλάξει πολιτική, π.χ. στο θέμα των πρωτογενών  πλεονασμάτων; Συνολική αλλαγή οικονομικής πολιτικής επιζητεί η Αθήνα (και όλη η Ε.Ε. και η ευρωζώνη) και όχι, βεβαίως, έναν πολιτικό αρχηγό για να διαθέτει η Ελλάδα «γλείψιμο» στο ΕΛΚ και τις Βρυξέλλες! Άλλωστε, ποια εμπιστοσύνη θα μπορούσε να έχει ένας σώφρων πολιτικός που έχει καταγγείλει μια εθνική προδοσία, για να μας ζητάει να στηρίξουμε κεντρικό πρόσωπο-αρωγό στην προδοσία, ώστε κατόπιν να τον παρακαλέσουμε να αλλάξει προς όφελός μας την οικονομική πολιτική. Αν πρόδωσε εμάς τους Έλληνες ο κ. Βέμπερ στο μακεδονικό, γιατί δεν θα μας πρόδιδε στην οικονομική πολιτική;

Αντιπαρέρχομαι, μάλιστα, στο σημείο αυτό, ότι ουδόλως προκύπτει από την ίδια τη ζωή ότι χρειάζεται «να έχεις μπάρμπα στις Βρυξέλλες» για να αλλάξουν τμήματα της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλεται από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη  και τα οποία δεν ευνοούν την ελληνική οικονομία. Η μη εφαρμογή του μέτρου περαιτέρω περικοπής των συντάξεων και η διαφαινόμενη μη εφαρμογή του μέτρου μείωσης του αφορολόγητου ορίου από κυβέρνηση κόμματος ιδεολογικοπολιτικού αντιπάλου του ΕΛΚ, αποδεικνύει ότι παρέλκει να έχεις «γλείψιμο» στην Ε.Ε., για να αλλάξεις πολιτικές που δεν ευνοούν τη χώρα σου. Μάχεσαι, και ή κερδίζεις ή ηττάσαι.

Στο σημείο αυτό, αφού προσπάθησα ως τώρα να αναφερθώ στην (όποια διατιθέμενη) ευρωπαϊκή πολιτική Μητσοτάκη στα πεδία της διεθνούς θέσης της Ελλάδας στις σχέσεις της με την Ε.Ε. καθώς και της οικονομικής πολιτικής, περνώ στα ιδεολογικά σημεία του ευρωπαϊκού μητσοτακικού λόγου.

Λαϊκισμός και τρομοκρατία. Ας τα δούμε ένα-ένα!

Από την αρχή παρατηρεί κανένας -και μάλιστα με σχετική ευκολία- ότι άλλο εννοεί ο κ. Μητσοτάκης όταν ομιλεί περί «λαϊκισμού» και άλλο εννοεί όλη η υπόλοιπη Ευρώπη, ακόμη και οι ομοϊδεάτες του στο δεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, όταν χρησιμοποιούν τον ίδιον όρο. (Όχι! Για να είμαι ειλικρινής υπάρχει ακόμη ένας ευρωπαίος δεξιός πολιτικός, που -μόνο στην Ελλάδα, γιατί, οπουδήποτε αλλού, όχι- εννοούσε ό,τι και ο κ. Μητσοτάκης, όταν χρησιμοποίησε τη λέξη «λαϊκισμός»: Ο κ. Βεμπερ!)

Παντού, σ’ ολόκληρη την Ε.Ε., όλοι όσοι αναφέρονται στον «λαϊκισμό» εννοούν λαϊκισμό της δεξιάς. Και κάνοντας λόγο για λαϊκισμό της δεξιάς εννοούν την πολιτική θέση των ακροδεξιών, που σήμερα στην Ευρώπη από αντι-προσφυγικές απόψεις εκκινούντες και απευθυνόμενοι σε ανακλαστικά μέρους της κοινής γνώμης που γοητεύονται από τις πρακτικές των επωαζόντων το αυγό του φιδιού, προσελκύουν κοινά. Μ’ άλλα λόγια, αυτός ο συγκεκριμένος και μη επιδεχόμενος  ένταξη σε κάποια άλλη πολιτική ομάδα «λαϊκισμός» ανησυχεί σύμπασα την Ευρώπη και όχι κάτι άλλο!

Αντίθετα, ξανά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη η πολιτική αριστερά εδώ και πολύ καιρό έχει γίνει δεκτή ακόμη και από τα συντηρητικά κόμματα ως χρήσιμη συνιστώσα του ενοποιητικού ευρωπαϊκού προτάγματος. Η ρυμούλκηση της αριστεράς στον φιλο-ευρωπαϊσμό δεν είναι τελευταίο φαινόμενο. Ήδη από τη δεκαετία του ΄70 στην Ευρώπη έδρασαν κόμματα -ακόμη και κομμουνιστικά- που υπό τον όρο «ευρω-κομμουνισμός» σηματοδότησαν συντεταγμένη στροφή της αριστεράς προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Και αν τότε και ακολούθως στη δεκαετία του ’80, ο «ευρω-κομμουνισμός» εν μέρει τουλάχιστον υπήρξε προϊόν της προσπάθειας της αριστεράς να αποστασιοποιηθεί από τα ευρωπαϊκά καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», σήμερα η ευρωπαϊκή αριστερά δεν επιλέγει ετεροκαθοριστικά τον φιλο-ευρωπαϊσμό της. Αντίθετα, σήμερα πλέον θεωρεί τον εαυτό της (και έτσι γίνεται δεκτή και προσλαμβάνεται και από τα άλλα πολιτικά μέρη) ως μέρος μιας ευρύτερης συμμαχίας, από τη συντηρητική παράταξη ως την αριστερά, η οποία μπορεί να εγγυηθεί την απομόνωση των ακροδεξιών και την εξουδετέρωση του κινδύνου που αυτοί εκπροσωπούν για μια γενικευμένη ευρωπαϊκή εκτροπή σε νεο-ολοκληρωτισμούς ναζιστικής και φασιστικής ιδεολογικής κοπής.

Έχουν αυτά καμιά σχέση με τον «λαϊκισμό», όποτε (και είναι αρκετά συχνά) αυτή η λέξη έρχεται στα χείλη του κ. Μητσοτάκη; Καμιά απολύτως! Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν λέει «λαϊκισμός», εννοεί τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Δηλαδή ένα κόμμα που στην Ε.Ε. θεωρείται δεδομένος παράγων ενίσχυσης του αντι-ακροδεξιού μετώπου που προωθούν όλες οι πολιτικές παρατάξεις -του ΕΛΚ συμπεριλαμβανομένου- και με προσδοκία κρίσιμης συμβολής στην ανάσχεση των  ρατσιστικών απόψεων που εμφανίζονται στην Ευρώπη λόγω του προσφυγικού.  Ουδείς πλέον στην Ε.Ε. διανοείται να εντάξει τα αριστερά -ακόμη και τα κομμουνιστικά κόμματα- στον «λαϊκισμό», που μόνον αλά Μητσοτάκη προσλαμβάνει άλλα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Στην ουσία αυτής της επί πλέον απόκλισης Μητσοτάκη από τα κρατούντα στην Ευρώπη, που τελικά καταλήγει σ’ έναν ιδιότυπο ανομολόγητο μητσοτακικό αντι-ευρωπαϊσμό, κρύβεται, όμως, και μια βαθύτατη και μεγάλη πολιτική διαφορά αντιλήψεων, που αποκαλύπτει το ακροδεξιό πολιτικό DNA του προσώπου: ΚΑΝΕΝΑΣ, απολύτως κανένας (με εξαίρεση τους ακροδεξιούς) στην Ευρώπη, δεν αισθάνεται να απειλείται από τον κομμουνισμό! Μόνο στην Ελλάδα το αισθάνονται αυτό πολίτες υποστηρικτές του νεο-μητσοτακισμού, καθώς και ακροδεξιοί. Με ποια τεκμηρίωση; Καμία!

Όμως, έτσι, σπρώχνεται μια ολόκληρη παράταξη που εδώ και δεκαετίες έχει ξεκαθαρίσει ιδεολογικοπολιτικά μέσα της (στο DNA της) ότι η αριστερά συνιστά δημοκρατικό πόλο, σε μια μετακίνηση παραταξιακής άποψης, που εκ των πραγμάτων ευνοεί την ελληνική ακροδεξιά. Πως μπορεί αυτές οι απόψεις Μητσοτάκη και οι επαγωγικές πολιτικές συνέπειες τους να προσλαμβάνονται από τους υπόλοιπους ευρωπαίους; Για την απάντηση ρωτήστε τον κ. Βέμπερ!  Αυτός άλλωστε επέβαλε την ακροδεξιά του Όρμπαν ως ανεκτή στη δημοκρατική δεξιά της Ε.Ε.. Γιατί να μην το κάνει και με τον κ. Μητσοτάκη; Τις ψήφους των ευρωβουλευτών του θα χρειαστεί σε μερικές εβδομάδες…

Άφησα τελευταίο, για συμβολικούς για πρακτικούς λόγους, το θέμα της θέσης του κ. Μητσοτάκη απέναντι στην τρομοκρατία!

Όταν ο κ. Μητσοτάκης ομιλεί για τρομοκρατία, εννοεί ως γνωστόν, τους  «μπαχαλάκηδες» τον Ρουβίκωνα, τον Κουφοντίνα, τον Ρωμανό και μερικές απολύτως περιθωριακές εξτρεμιστικές ομάδες, π.χ. Ρούπα), για τις οποίες τις περισσότερες φορές έχουν διαγνωστεί σχέσεις με το κοινό έγκλημα. Ομάδες που έχουν πράγματι προχωρήσει σε κάποιες ενέργειες (βομβιστικές, επίθεση στον Παπαδήμο κ.λπ.), ομολογουμένως εντυπωσιακές, αλλά ως προς την πολιτική αποτελεσματικότητά τους απολύτως άγονες. Η σχέση των ανωτέρω ομάδων με τις Ερυθρές ταξιαρχίες, τη Φράξια-Κόκκινος Στρατός και άλλα ελάχιστα ανάλογα φαινόμενα στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1970, είναι γνωστό σ’ όλους ότι ήταν ανύπαρκτες. Και, φυσικά, σήμερα το σύνολο σχεδόν αυτών των ομάδων δεν επιχειρεί.

Υπάρχει κάποια σχέση της μητσοτακικής αφήγησης περί τρομοκρατίας, με ό,τι εννοούν όλοι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι όταν μιλούν γι’ αυτήν; Οι επιθέσεις και οι δεκάδες νεκροί κατά κεντρικών σημείων σε πόλεις στην Ευρώπη, αποδίδονται από κανέναν σ’ ολόκληρη την ήπειρο σε ανάλογες πολιτικές θέσεις και αίτια, με εκείνα που επικαλείται ο κ. Μητσοτάκης; Η «Γερμανίδα Ρούπα» είναι που δολοφόνησε μετανάστες;

Μιλώντας, όμως, και για την ελληνική πραγματικότητα! Τις επιθέσεις, τις βιαιότητες και τις δολοφονίες κατά προσφύγων και μεταναστών, στην Ελλάδα, οι επίγονοι της 17Ν τις έκαναν; Υπάρχει έστω και ένας Έλληνας, διερωτώμαι,  που αισθάνεται ότι απειλείται σήμερα από την αριστερή τρομοκρατία του κ. Μητσοτάκη εκτός από τους ακροδεξιούς -είτε οι τελευταίοι συνειδητά είναι ακροδεξιοί, είτε απλώς δεν το έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει;

Για να το ξεκαθαρίσουμε: Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, τρομοκρατία είναι νοητή ως δραστηριότητα φανατικών φονταμενταλιστών και ως νεο-ναζιστική και νεο-φασιστική δραστηριότητα. Αριστερή τρομοκρατία δεν υπάρχει και από κανέναν απολύτως δεν είναι αντιληπτή ως απόρροια της αριστερής πολιτικής ματιάς στις εξελίξεις. Κι αν ο κ. Μητσοτάκης μιλήσει σε ευρωπαϊκά ακροατήρια και χρησιμοποιήσει τον όρο «τρομοκρατία» με τον τρόπο, τις πολιτικές επεκτάσεις και τα υπόρρητα νοήματα που το κάνει εδώ στην Ελλάδα, τα ακροατήρια αυτά είτε θα το ρίξουν στην πλάκα, είτε θα τον αγνοήσουν!

Κι ως εδώ κανένα πρόβλημα. Το δικαίωμα αυτο-έκθεσης παντός δημοσίου προσώπου σε αστείες απόψεις αναφαίρετο! Όμως, ο κ. Μητσοτάκης, με τέτοια ανεδαφική πολιτική χρέωση της τρομοκρατίας στην οπωσδήποτε προσλαμβανόμενη από την κοινή γνώμη αριστερά, ξεπλένει στην Ελλάδα ακροδεξιούς και χρυσαυγήτες. Δυνάμεις, δηλαδή, που από το σύνολο των δημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη, μαζί με το ΕΛΚ,  η ήττα τους τίθεται ως κεντρικός σκοπός στις ευρωεκλογές.

Η Ν.Δ. επί των ημερών Μητσοτάκη έχει περιέλθει σε αντι-ευρωπαϊκή στάση, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του κόμματος. Το κακό ξεκίνησε επί ηγεσίας Σαμαρά, με ανοιχτές τότε συμπράξεις με ακροδεξιούς, των οποίων σήμερα την ήττα επιζητεί ευθέως όλη η Ευρώπη, του δεξιού ΕΛΚ συμπεριλαμβανομένου. Συνεχίζεται και επιτείνεται σήμερα, με στελέχη της Ν.Δ. σε καίρια κομματικά πόστα, παρ’ ό,τι τα στελέχη αυτά διαθέτουν βεβαρυμμένο πολιτικό ιστορικό συμμετοχής σε νεοναζιστικά «παιχνίδια». Κορυφώνεται με τον απο-ευρωπαϊσμό της κομματικής θέσης εν όψει ευρωεκλογών και γενικών εκλογών.

Όσοι Έλληνες συντηρητικοί πολίτες το ανέχονται, έχουν πλέον σοβαρές ευθύνες. Η αποστασιοποίηση της Ν.Δ. από τη δημοκρατική παράδοση του μεταδικτατορικού καραμανλισμού πλήττει όλους τους δημοκράτες πολίτες. Και οι ίδιοι οφείλουν να το αποτρέψουν.

—————————-

(Υγ.: Τυχόν διακρινόμενες πολιτικές ομοιότητες και άλλων ελληνικών κομμάτων  με τις θέσεις Μητσοτάκη σχετικά με την Ε.Ε., δεν είναι προϊόν συμπτώσεων αλλά της πραγματικότητας. Και φυσικά, όσα εκτέθηκαν στην παρούσα ανάλυση σχετικά με τον κ. Μητσοτάκη αφορούν απολύτως και σε όποιους μιμητές του)