+Plus

18.5.19 Σάββατο | Μπορεί να τα γράψαμε κι εμείς…

Συνάντηση με το Βασίλη Τσαπαλιάρη στην πλατεία Βικτωρίας. Μου εγχείρισε ντροπαλά την πρώτη του συλλογή διηγημάτων. Ο Βασίλης είναι ένας άνθρωπος που αγαπώ πολύ αν και τον βλέπω δυο φορές το χρόνο. Κατόπιν εισερχόμεθα  στην Καλών Τεχνών, επί της οδού Πειραιώς 

Απίστευτη, άκρως εντυπωσιακή Έκθεση! Ένα σωρό ξένοι καλλιτέχνες, ένας βομβαρδισμός κινούμενων εικόνων, χρωμάτων και φωτισμού. Καλλιτέχνες που αλληλοφωτογραφίζονται και τρώνε τσιπς με βυσσινάδες. Βγάζουμε  φωτογραφίες, είμαστε ενθουσιασμένοι, γελάει το χειλάκι μας, όταν όμως δούμε και το τελευταίο βίντεο, όταν καταλαγιάζει πια η μεγάλη εντύπωση από τις καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις νιώθουμε ότι η γοητεία των οπτικών τεχνών μας παρέσυρε σε ένα παιχνίδι εξαπάτησης: Ότι όλα τα έργα ήταν έργα ψευδαίσθησης, εικονικής πραγματικότητας και  …Ωιμέ:  εφήμερα. Καθώς μπαίνουμε στο αυτοκίνητο βλέπουμε δύο κυρίες να μαζεύουνε μαύρα μούρα από μία καρπερή μουριά της Σχολής. Μαζεύουμε κι εμείς σ΄ένα κυπελλάκι που μας δίνουν οι καλές κυρίες. 

Τώρα πάω στην Νομική που έχει Έκθεση ελευθεριακής Τέχνης. Έκθεση βιβλίων αφίσας και  κονσέρτα. Είναι και το περιοδικό Τεφλόν. Παίρνω όσα βιβλία μπορώ να κουβαλήσω και περπατάω για το σπίτι μέσα από τα Εξάρχεια. Σταματάω για λίγο στο Nosotros   για κάτι αφίσες.  «Μισώ το έθνος». «Να πεθάνει η Ελλάδα, να ζήσουμε εμείς». Μπορεί να τα έγραψαν και ελληνοαλβανοί τα εν λόγω συνθήματα. Ή μπορεί να τα γράψαμε κι εμείς.

Έχει πολλά ασήμαντα έξω να δει κανείς. Για λίγο ο χρόνος αρχίζει να τρέχει πολύ γρήγορα. Ετοιμάζεται ένα κονσέρτο στο Πεδίον του Άρεως. Ποιοι το κάνουν; Οι “χαμένες πατρίδες” νομίζω.