Ημερολόγιο ασημάντων 136: Μου λένε καλημέρα και συγκινούμαι

1.6.19 Σάββατο. Καλό μήνα, ας ελπίσουμε αυτή τη φορά. Ετοιμάζομαι από τώρα  για αύριο να καταψηφίσω τον άρχοντα του κιτς τον ντόκτορα Πατού. Τον φαντάζομαι ήδη νικητή και τροπαιούχο με ένα στεφάνι  στο κρανίο να μπαίνει στην Περιφέρεια με καραμούζες και ταμπούρλα, πάνω σε σούστα λαμπερή και πίσω του να τρέχουν αλαλάζοντες αρκουδόγυφτοι κομματικοί κι ο τσοπάνης  Ολυμπιονίκης από το Μαρούσι. Το φτηναίνω διακωμωδώντας  δόξες του παρελθόντος κι έναν άξιο επιστήμονα που θέλει να  προσφέρει λίγο λούστρο στην Περιφέρεια μετά της εριτίμου συζύγου του. 

Βγαίνω για ψώνια στη λαϊκή. Παίρνω εφημερίδα από τον αλβανό. Τον προτιμώ γιατί είναι γλυκός άνθρωπος και μοιάζει στον πατέρα μου. Πιάνω και λίγο κουβεντούλα. Του δίνω ένα δεκάρικο παίρνω τα ρέστα και ξεκινάω. Με χρέωσε 1.30 ενώ η εφημερίδα κάνει δύο ευρώ. Επιστρέφω. Για δες είναι σωστά τα  ρέστα, ρωτάω. Ε, είναι.  E  καλά λέω  εγώ ότι οι αλβανοί δεν είναι έξυπνοι. Γιατί;  Διότι η εφημερίδα κάνει δύο ευρώ. Πάρε πίσω τα εβδομήντα σεντς, λέω κι αποχωρώ σαν ανώτερη φυλή.

-Λίβερπουλ-Τότεναμ στην τηλεόραση. Τελικός  ποδοσφαίρου πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης στη Μαδρίτη σε ένα γήπεδο-στάδιο κουκλί όπου υπάρχει opening χολιγουντιανό, ο χορευτής-τραγουδισταράς σαν λακέρδα τσιρίζει μη ακουόμενος, ταμπούρλα βαράνε πισινοί λικνίζονται πέρα δώθε κι ένα  υπερθέαμα-κιτς εξελίσσεται στις οθόνες. Καμία από τις δύο  «πρωταθλήτριες»  ομάδες δεν είναι πρωταθλήτρια κανενός κράτους είναι και οι δύο δευτεραθλήτριες στη χώρα τους γι αυτό παίζουν με πάθος, αλλά και άτσαλα, κακό ματσάκι, όπως παίζει  το Ισραήλ στην Ευρώπη, η Αυστραλία  στη Γιουροβίζιον, οι Χοχόλοι στην Περιφέρεια, όπως γράφω κι εγώ υποκρινόμενος τον συγγραφέα.  

2.6.19 Κυριακή.     Oλοκληρώθηκε το δράμα της Κυριακής με χαρούλες και τούρτες. Ορίστε  βλέπω τώρα το ζεύγος Πατούλη  να γιορτάζει την επέτειό του (;)  κόβοντας τούρτα υπαιθρίως στο εκλογικό κέντρο, μπροστά στον τηλεοπτικό φακό κι ένας μετανάστης έχει πασαλειφτεί σαν σε ταινία του Τζέρυ Λούις Ο πρωθυπουργός  μιλάει για το ωραίο αγώνα που έδωσαν τα στελέχη της παράταξης  του και πίσω του η κα Δούρου μ΄ένα παιδάκι στην αγκαλιά το φιλάει συνέχεια στο κεφάλι ως μια καλή τροφός.  Ώρα είναι να μας δείξουν κανα  Μπέο τώρα  στο Βόλο (ο κόσμος ψηφίζει όγκο, ζωώδη δύναμη και φασισμό από φόβο), ή να παίξουν καμια δηλωσούλα Ψωμιάδη ντυμένου Ζορό στη Σαλονίκη μας. Με τη διοίκηση Μητσοτάκη κάνουμε βήματα μπροστά. Άλλωστε εμφανίστηκε ως σταρ του ροκ   κι ο ο νεαρός Μπακογιάννης κι όλα καλά. “Είσαστε μέσα;” ρώτησε κρατώντας ο μικρόφωνο. ΟΟΟΟΟΟ! από κάτω όλοι μαζί. “Είσαστε μέσα;”  ΟΟΟΟΟΟΟ!. Εμπρός λοιπόν δουλειά, δουλειά, δουλειά!

Σιγά ρε παίδες, θα σκίσετε τις  (αυτοδιαχειριζόμενες) δαντέλες σας.

3.6.19  .   Να δούμε τη συνέχεια τον άλλο μήνα, τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται για το κυβερνητικό σχήμα που το κυνήγησαν θεοί και δαίμονες και μάλλον αυτοχειριάστηκε με την  παροχολογία της τελευταίας στιγμής . Αφιλόξενος τόπος πάντως ο κόσμος των πιθανοτήτων.

4.619 Απέναντί μου στο κάθισμά του μετρό μια μεγαλόσωμη, μεγαλοκοπέλα, άκρως σοβαρή προς το μελαγχολικό, με ολόσωμο φαρδύ μαύρο φόρεμα  με γυμνούς όμως ώμους  και χέρια γεμάτα θαυμάσια χρωματιστά τατουάζ ενώ ο διπλανός παρακολουθεί ταινία τρόμου στοipad. Στεκομαι στη μελαγχολία και στις αργές κινήσεις όταν αρχίζει να κατεβαίνει από το συρμό. Συνήθως οι μικρόσωμοι άνθρωποι είναι πιο σβέλτοι, εύχαρεις, λένε και ευφυείς. Η αργή μεγαλοκοπέλα, με το τατουάζ και την έρπουσα  θλίψη είναι μία σοφή.

5.6.19 Ημέρα γενεθλίων,  ήλθε η Μπουμπού σαν σίφουνας, με μια γλάστρα, μαγείρεψε ήταν τσαντισμένη με το γιο της  και  μετά όπως πάντα αρπαχτήκαμε.

Κοιτάζω στο facebook  και μου εύχονται διάφορα. Οφείλω να απαντήσω: Πολλά ευχαριστώ λοιπόν για τις γενέθλιες ευχές. “Το πάρτυ συνεχίζεται”, γράφει ο διαχειριστής του fb αλλά δεν βλέπω κανα πάρτυ κι ο χρόνος τρέχει αμείλικτος, γερνάμε ανεπανόρθωτα: Ανοίγω το παράθυρο και κρυώνω, μου λένε καλημέρα και συγκινούμαι.