Σημεία των σημερινών εκλογών – Η εκλογική «αρπαχτή»

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Διαπιστώνω ότι υπάρχει στον δημόσιο χώρο, που εγώ προσλαμβάνω ως πολιτικό πλαίσιο των πραγμάτων, μια -κατά την εκτίμησή μου- παράδοξη αποποίηση της έννοιας «οικογενειακή ευθύνη», για πράξεις αναφορές και συμπεριφορές πολιτικών  προσώπων.  Ομολογώ πως δεν την κατανοώ αυτήν την αγωνία μη μας καταλογίσουν ότι κρίνουμε στο πλαίσιο της εν λόγω «οικογενειακής ευθύνης» τη στάση σημερινών δημοσίων προσώπων. Αν έχω καταλάβει καλά, πρόκειται για μια περίεργη αλλά απολύτως εξηγήσιμη ομερτά που επιβάλλει μερίδα πολιτικών, επιχειρηματικών και μιντιακών κύκλων “ξεπλύματος” πολιτικών στελεχών, που οι κύκλοι αυτοί υποστηρίζουν προς ίδιον όφελος. Έτσι, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης είναι απαγορευμένο να γίνεται δέκτης καταλογισμών π.χ. για την αποστασία του πατέρα του ή την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο στη μεγαλύτερη πολιτική σκευωρία στην ιστορία της χώρας. Το έωλο, γελοίο και αλά καρτ της υπόθεσης υπογραμμίζεται, παράλληλα, από το ότι οι ίδιοι που σπεύδουν να ουρλιάζουν περί της αήθειας επειδή γίνεται αναφορά στην πολιτική ιστορία της οικογένειας Μητσοτάκη, με εξαιρετική ευκολία τσαλαβουτάνε κατά το δοκούν, επειδή φυσικά τους βολεύει, στην ιστορία του πατέρα του Τσίπρα επί χούντας ή στην επιχειρηματική ιστορία του Σωκράτη Κόκκαλη, όποτε ο λόγος για τον Πέτρο Κόκκαλη.

Εθνικές Εκλογές 2019 | Live Ενημέρωση: Άνοιξαν οι κάλπες

Όμως, δεν κατανοώ για ποιον λόγο θα έπρεπε ως δήθεν αήθεια να αποκρύπτεται, για παράδειγμα, ότι ο κ. Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης τυγχάνει να είναι γιος του ιστορικού στελέχους της Ν.Δ., κ. Γιάννη Βαρβιτσιώτη, στο μέτρο που άνευ αυτής της οικογενειακής σχέσης ο πρώτος είναι απολύτως απίθανο να είχε κάποιο δημόσιο ρόλο και πόστο. Το ίδιο φυσικά και κατά κόρον ισχύει για τον ίδιον τον πρόεδρο της Ν.Δ.! Και τούτο, δεδομένης της ολοφάνερης ακαταλληλότητας και επικινδυνότητας που φέρει το πρόσωπο για να του ανατεθούν σοβαροί δημόσιοι ρόλοι, αποτιμώντας την εν γένει παρουσία του, τους λόγους και τα έργα του, από δημόσια πόστα που ως σήμερα κατείχε ακριβώς ένεκα της οικογενειακής του αναφοράς στα πολιτικά μας πράγματα. Οικογενειακής αναφοράς, άνευ της οποίας δεν θα κατείχε τα εν λόγω δημόσια πόστα, όπως έχω την αίσθηση ότι αντιλαμβάνονται ακόμη και οι φανατικότεροι υποστηρικτές του, αποφεύγοντας βεβαίως να το δηλώσουν, για προφανείς, λόγους –απλώς σιωπούν και πάμε παρακάτω (=ο ορισμός της ομερτά)…

Κατά έναν απολύτως εξηγήσιμο λόγο, όπως ήδη είπα, το αντίστοιχο φαινόμενο καταγράφεται και στο ΚΙΝ.ΑΛ., αλλά δύσκολα ανιχνεύεται στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Παρά ταύτα, στον τελευταίο όποτε το φαινόμενο εμφανίζεται, περισσεύουν οι δήθεν οργισμένες αναφορές νεο-μητσοτακικών και ΚΙΝΑΛιτών στις κακές οικογενειοκρατικές πρακτικές του επάρατου ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Για να τα ξεκαθαρίζουμε, λοιπόν!

Η διάσταση του οικογενειακού πλαισίου αναφοράς για την αξιολόγηση πολιτικών προσώπων είναι απολύτως θεμιτή και  θα έλεγα και αναγκαία για να σχηματίζεται αδρά η πολιτική ταυτότητα ενός πολιτικού. Το οικογενειακό πολιτικό πλαίσιο συνιστά ισχυρό προσδιοριστικό στοιχείο διαμόρφωσης των πολιτικών απόψεων του καθένα μας, και του κανόνα αυτού δεν εξαιρούνται τα πολιτικά πρόσωπα.

Επίσης, η στάση ανοχής ή αποσιώπησης απέναντι σε πολιτικές παρασπονδίες των ανιόντων ενός πολιτικού από μεριάς των απογόνων του, πάντα στο πλαίσιο μιας δημόσιας συζήτησης, είναι κατανοητή, ανεκτή και ακόμη και επαινετή θα έλεγα, κατά την άποψή μου, ως ένδειξη σεβασμού.  Ως εκεί όμως! Δεν είναι απαιτητέο φυσικά από τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη να καταδικάσει ό,τι έκανε ο πατέρας του στο ειδικό δικαστήριο ή την αποστασία, για να αξιολογηθεί ο σημερινός αρχηγός της Ν.Δ.. Η βλάβη που αναμφίβολα και κατά τη βεβαιότητα πλέον της ιστορικής γραφίδας προξένησε στη χώρα ως «αρχιερέας του διχασμού» ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν συγκαταλέγεται στα πολιτικά θέματα, στα οποία καλείται να λάβει θέση ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης για να τον αξιολογήσουμε. Προσφέρεται στον σημερινό αρχηγό της Ν.Δ. η δυνατότητα διά της καθ’ όλα αποδεκτής ως δημόσια στάση σιωπής του «σεβασμού στον πατέρα του», να απέχει αυτού του διαλόγου. Ως εκεί, όμως, το ξαναλέω!

Από την άλλη πλευρά,  καταγράφονται στην πολιτική ιστορία μας κατιόντες δημοσίων προσώπων, που με πίστη στις δικές τους απόψεις δεν δίστασαν να αποστασιοποιηθούν από την οικογενειακή πολιτική ιστορία τους, για να προωθήσουν τις ιδέες τους. Σ’ αυτούς, θαρρώ, προσήκει πρόσθετη αναγνώριση του ήθους που συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτή τη στάση αποποίησης -πάντα με ήθος και σέβας στους γεννήτορες- των πλεονεκτημάτων που τους προσέφερε η πολιτική τους οικογένεια, για χάρη των ιδεών τους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης, από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ομολογώ, δυσκολεύομαι να βρω!

Έτσι, λοιπόν, οι αναφορές στην οικογενειακή ιστορία του δεν είναι απαγορευμένο θέμα για να μιλήσουμε για έναν σημερινό πολιτικό. Αντιθέτως, μάλιστα, οι αναφορές αυτές είναι επιβεβλημένες, αν και όποτε ακριβώς αυτές οι οικογενειακές πολιτικές πρακτικές σκιάζουν ως ευθεία επιρροή τις τρέχουσες δραστηριότητες ενός πολιτικού προσώπου!

Εν προκειμένω του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Και τούτο για λόγους που εξηγώ ευθύς αμέσως στη συνέχεια.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αναδείχθηκε με εκλογικές «αρπαχτές» τόσο εσωκομματικά στην ηγεσία της Ν.Δ., όσο και στην πρωθυπουργία.

– Στην πρώτη περίπτωση εκμεταλλευόμενος  την (και για λόγους υγείας) παραίτηση του Ευάγγελου Αβέρωφ και την αμηχανία του καραμανλικού κόμματος να αντιμετωπίσει το ολοένα και ενισχυόμενο τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ, του Ανδρέα Παπανδρέου. Η Ν.Δ. τότε προτίμησε για αρχηγό ένα πρόσωπο (τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη), που εκτιμήθηκε ότι μπορούσε για λόγους ιστορικούς και λόγω του πολιτικού «χαρακτήρα» που διέθετε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης να αντιπαρατεθεί στον «ανδρεϊσμό», αντί του πολιτικού ευπατρίδη Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου. Η Ν.Δ. δικαιώθηκε για την επιλογή της αργότερα, ακριβώς επειδή ο πολιτικός «χαρακτήρας» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν εκείνος που οδήγησε στην αδίστακτη σκευωρία κατά του Ανδρέα Παπανδρέου, ακριβώς ως κίνησης-μέσου να βρεθεί ένας τρόπος να ηττηθεί το τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το αηθέστατο σχέδιο πέτυχε, αφήνοντας όμως πίσω του τη ρετσινιά της σκευωρίας, ως μόνου μέσου για τη Ν.Δ. υπό μητσοτακική ηγεσία να χειριστεί την υπεροχή του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που με ευθέα πολιτικά μέσα δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει.

-Στη δεύτερη περίπτωση, με τη «δεύτερη αποστασία» υφαρπαγής του περίφημου Κατσίκη από το κόμμα του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου για να μπορέσει  ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης να μαζέψει 151 βουλευτές και να γίνει πρωθυπουργός στην πρώτη περισσότερο αμφιλεγόμενης δημοκρατικότητας μεταδικτατορική κυβέρνηση της Ελλάδας. (Η δεύτερη ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου 2012-2014, μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου.

Επομένως, υπάρχει παράδοση στην πρακτική της εκλογικής «αρπαχτής» στον μητσοτακισμό, το κλίμα, δηλαδή, και τις πολιτικές εμπειρίες εντός των οποίων ενηλικιώθηκε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης! Και θα επισημάνω αυτό εδώ! Με τη δίκαια έμφαση που νομίζω ότι του αναλογεί.

Ο νεο-μητσοτακισμός, σήμερα, τιμά δεόντως αυτήν την παράδοση!

– Στην πρώτη περίπτωση, ήδη γεγονός, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης αναδείχτηκε πρόεδρος της Ν.Δ. με την ανοιχτή υποστήριξη 50.000 σημιτικών του σήμερα ΚΙΝ.ΑΛ., που αν και σε άλλο κόμμα εγκιβωτίστηκαν από τότε στην ελληνική δεξιά ως σαρξ εκ της σαρκός της. Από εκείνες τις εσωκομματικές εκλογές που ανέδειξαν στη Ν.Δ. αρχηγό του κόμματος τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, θα μείνει ως απαράγραπτο όνειδος ότι εκείνες οι 50.000 ψήφοι από υποστηρικτές του που ήρθαν από άλλο κόμμα για να τον εκλέξουν, παραμένουν ακόμη και σήμερα εκλογείς χωρίς ονοματεπώνυμο, παρ’ ό,τι οι κανονισμοί της Ν.Δ. ρητώς ορίζουν ότι εσωκομματικός εκλέκτορας χωρίς ονοματεπώνυμο δεν επιτρέπεται να λάβει μέρος στις εσωκομματικές εκλογές. Και είναι προσωπικά μεγάλη ντροπή για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ενώ ο ίδιος μετά την εκλογή του δεσμεύτηκε να ξεκαθαρίσει αυτήν την εκκρεμότητα, φυσικά δεν έκανε τίποτα και το όνειδος παραμένει. (Το γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης έχουν καταπιεί και εξαφανίσει όσα ιστορώ, δεν σημαίνει πως αυτά δεν συνέβησαν. Η εξαιρετικά επιμελημένη έκτοτε προσπάθεια να διαγραφεί από τη διαδικτυακή «μνήμη» αυτό το περιστατικό των «ορφανών» 50.000 ψήφων υπέρ του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές που τον ανέδειξαν αρχηγό του κόμματος, για ένα εξασκημένο μάτι -όπως νομίζω ότι διαθέτω- μάλλον βοά περί του τί συνέβη, ποιός ευνοήθηκε και ποιός το επιχειρεί να το συσκοτίσει, παρά συμβάλλει στην αποσιώπηση και εξαφάνισή του).

– Όμως, σ’ αυτές τις εκλογές βρισκόμαστε πλέον ήδη μπροστά και στο δεύτερο περιστατικό εκλογικής «αρπαχτής» του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη (δηλαδή ο νεο-μητσοτακισμός στα απόλυτα χνάρια των οικογενειακών πολιτικών παραδόσεων): Την απόπειρα -που φαίνεται μάλιστα να επιβεβαιώνεται- να αρπάξει και την πρωθυπουργία!

Πάλι στο πλευρό του νεο-μητσοτακισμού, ψηφοφόροι του ΚΙΝ.ΑΛ.  που σύμφωνα με καλές πληροφορίες έχουν ήδη γίνει τις τελευταίες ώρες δέκτες του αναγκαίου νεύματος από μεριάς της λεγόμενης «εκσυγχρονιστικής» ηγεσίας να επιλέξουν «σκληρή ψήφο» υπέρ του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αντί της αχρείαστης πλέον και μάλλον αφελούς, όπως αποδεικνύεται, κυρίας Φώφης Γεννηματά. (σ.σ.: Για να είμαι σαφής στο σημείο αυτό: Ο κ. Β. Βενιζέλος απέχει πλήρως απ’ αυτές τις μεθοδεύσεις). Λόγος αυτής της νέας σύγχρονης αποστασίας υπέρ του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ότι δεν βοηθάνε και είναι για τον λόγο αυτόν μη αναγκαίοι οι όσοι βουλευτές εκλεγούν με το ΚΙΝ.ΑΛ.. Και τούτο, διότι αρκεί η απλή αυτοδυναμία χωρίς καμιά συνεργασία για να αλλάξει ο εκλογικός νόμος. Και την ίδια ώρα, το σενάριο να εκλέξουν Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ. αθροιστικά περισσότερους από 200 βουλευτές (που είναι αναγκαίοι για να αλλάξει ο εκλογικός νόμο και ο καινούριος που θα ψηφιστεί να ισχύσει αμέσως), έχει ελάχιστες λίγες πιθανότητες επαλήθευσης. Έτσι, για τον νέο-μητοτακισμό πλέον προέχει το θέμα της αυτοδυναμίας με όσο το δυνατό περισσότερες έδρες, για να αποτρέπεται το ενδεχόμενο οριακής διακυβέρνησης του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, που ο ίδιος φοβάται γνωρίζοντας ότι δεν διαθέτει το διαμέτρημα του πατέρα του για να μπορέσει να χειριστεί οριακές πλειοψηφίες στην επόμενη Βουλή.

Θλιβερό υπόλειμμα των εξελίξεων, όπως ήδη είπα, η κυρία Γεννηματά. Που, πλέον φαίνεται ως εξαιρετικά πιθανό να πιεστεί, υφιστάμενη τις συνέπειες του γεγονότος ότι τόσον καιρό τώρα «κουβάλαγε» επιρροή στον νεο-μητσοτακισμό και σήμερα αυτός την πετάει στα αζήτητα!

Τί λέτε τώρα; Ήταν αήθης η παρούσα εδώ συζήτησή μας για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, με προσφυγή στην πολιτική παράδοση του μητσοτακισμού;