Δύο σχόλια για τις εξελίξεις μετά τις εκλογές: Η «κανονικότητα», η «ενότητα» και ο μαχητής που συγκλονίζει

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Δύο μόνο σχόλια για σήμερα και τα υπόλοιπα εν καιρώ…

1ο σχόλιο: Δεν βλέπω κανέναν λόγο να ευχηθώ «καλή επιτυχία» στον νεο-μητσοτακισμό!

Η ευχή δεν είναι μια δήλωση ουδέτερη, αλλά αφορά σε ευχετήρια πολιτική θέση, για την ευόδωση πολιτικών προθέσεων, με τις οποίες απολύτως διαφωνώ και για τις οποίες είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι θα βλάψουν τη χώρα μου. «Καλή επιτυχία» είναι μια δήλωση που -αντιθέτως- μπορούν χωρίς ενοχές (ή κρύβοντάς τις) να κάνουν όσοι εκπροσωπούνται από άλλα κόμματα και παρατάξεις, που μέρος έστω των δικών τους πολιτικών θέσεων, συμπίπτουν με τις πολιτικές προθέσεις του νεο-μητσοτακισμού, π.χ. την πρόθεση κατάργησης της απλής αναλογικής.

Όπως δίδαξε ο ιδρυτής της παράταξης που με καθόρισε πολιτικά, η αυτονόητη θεσμική υποχρέωση να τηρούνται κανόνες πολιτικού σαβουάρ βιβρ σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών (κανόνες, που όποιος πολιτικός παραβαίνει αυτομάτως εντάσσεται στη χορεία των πολιτικών «αποβλήτων»), καμιά σχέση δεν έχει με την ανόητη πολιτική «σούπα» περί της δήθεν «ενότητας των πολιτών» για το κοινό συμφέρον, που μας πλασάρουν οι ρέκτες του απολύτως κενού περιεχομένου πολιτικού σκοπού της «κανονικότητας».

«Ενότητα» και «κανονικότητα» στο πεδίο αυτό είναι νοητές, μόνον εφ’ όσον προϋποτίθενται προς εφαρμογή πολιτικές επιλογές που τουλάχιστον δηλώνουν ότι αποσκοπούν να ενώσουν πολιτικά, ταξικά, πολιτισμικά τους πολίτες. (Και ο νεο-μητσοτακισμός έχει υπηρετήσει με φανατισμό τον σκληρό διχασμό ανάμεσά μας και στα τρία αυτά σημεία)! Αλλιώς, «ενότητα» και «κανονικότητα» δεν είναι άλλο από «στενός κορσές», που οι επωφελούμενοι από τη στενότητά του σε βάρος άλλων, φοράνε στον τόπο και τους ανθρώπους του.

Αντίθετα, υγιής και δημοκρατικά καλώς νοουμένη στάση είναι να ξεκαθαρίζεις με σαφήνεια ότι η καυτή πολιτική «σούπα», στην οποία σε προσκαλούν να βουτήξεις κατακαλόκαιρο, δεν είναι της αρεσκείας σου και ότι δικός σου σκοπός είναι η κατάργηση και η ανατροπή της. (Επικαλούμαι για δεύτερη φορά τον ιδρυτή μας σ’ αυτήν την παράγραφο, για να εξηγήσω ότι αν εκείνος είχε δεχτεί να του φορέσουν τον «στενό κορσέ» της εποχής του και είχε υπηρετήσει την τότε «κανονικότητα», τίποτα από τη λαμπρή για την Ελλάδα και τους Έλληνες περίοδο που ακολούθησε στη διακυβέρνηση υπό την ηγεσία του δεν θα είχε συμβεί).

Η απροθυμία μου να αποφύγω τα νερόβραστα «καλή επιτυχία» και άλλα ανάλογα, έχει και πρόσθετο προσωπικό λόγο να συνιστά την εξατομικευμένη στάση μου σήμερα απέναντι στον νεο-μητσοτακισμό: Αναπολώ την αφέλειά μου να υποδεχτώ το 2012 τη Ν.Δ. του Σαμαρά με πνεύμα καλής θέλησης (και σας μιλώ πολύ ειλικρινά, αυτή ήταν η προσωπική αντίδρασή μου τότε, βαθύτατα συνειδητοποιημένη ως συμπεριφορά μεμονωμένου πολίτη απέναντι στις εξελίξεις), με αίτιο αυτής της στάσης μου ενδεχομένως την ασφυξία του μνημονιακού άγους! Προσωπική στάση, που είχα τότε επιλέξει παραβλέποντας τις βαρύτατες και στα όρια της θεσμικής ανατροπής συμπεριφοράς της Ν.Δ. απέναντι στο «τελευταίο ΠΑ.ΣΟ.Κ.» της ιστορίας, του οποίου τον πρωθυπουργό ανέτρεψαν εν ψυχρώ οι νεοδημοκράτες, συνεπικουρούμενοι από δυνάμεις του ούτω καλούμενου «εκσυγχρονισμού». Της φράξιας, δηλαδή, στο εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που δηλητηρίασε την ιστορία του χώρου μας, ακριβώς με τον εμποτισμό ανοχών απέναντι στην «πολιτική σούπα» του «κορσέ» της «κανονικότητας», που προσπάθησα να εκθέσω προηγουμένως.

Τα παρέβλεψα συνειδητά όλ’ αυτά το 2012, με την προσδοκία ότι έτσι θα καταβαλλόταν υπό καλύτερους όρους η προσπάθεια ταχύτερου απεγκλωβισμού από το μνημονιακό άγος.

Πολιτικά έσφαλα και απέτυχα παταγωδώς (πάντα στο προσωπικό πεδίο η παρούσα αναφορά)! Η παράταξη που είχα υπηρετήσει διά βίου διασύρθηκε όσο ποτέ άλλοτε από τη σαμαρική ακροδεξιά, με τον πλέον ύπουλο και θρασύδειλο τρόπο, των Βορίδηδων, του Άδωνη και των συμπαρομαρτούντων ακροδεξιών προσώπων και πολιτικών. Μια πολιτικά απολύτως ανέντιμη στάση!

Αλλά αυτό, τελικά, ήταν το λιγότερο! Η χώρα κατρακύλησε στην πλήρη ευρωπαϊκή και διεθνή ανυποληψία, μπήκε στην τεράστιο κίνδυνο παγίωσης της «κανονονικότητας» της μνημονιακής δεσποτείας και η οικονομία της έφτασε στο έσχατο όριο. Κατάσταση στο χείλος της οριστικής καταστροφής, από την οποία -ευτυχώς- μόνον η «αντικανονική» διακυβέρνηση Τσίπρα μας έβγαλε, ό,τι και να αφηγούνται βυθισμένοι στην ανυποληψία των fake news θρασύτατοι υποστηρικτές του νεο-μητσοτακισμού.

2ο σχόλιο: Η εικόνα του ως μαχητή, απολύτως προσωποποιημένα και υπό την ιδιότητά του ως πολιτικού ηγέτη, είναι συγκλονιστική!

Ο αγώνας του είχε -και έχει- στοιχεία μοναχικού δρόμου, απέναντι σε ανέντιμους αντιπάλους και ανάξιους συντρόφους.

Τον έδωσε υπό τέτοιες συνθήκες αυτόν τον αγώνα! Και το αποτέλεσμα που πέτυχε κάνει απολύτως εφικτό και υλοποιήσιμο τον στόχο της «δεξιάς παρένθεσης» για την επόμενη πολιτική περίοδο. Αυτή είναι η βάση της παρακαταθήκης που αφήνει η ως τώρα δημόσια παρουσία του.

Και πάνω σ’ αυτήν θα οικοδομηθεί η μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη, που θα ανακόψει την παλινωδία προς ό,τι έφερε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού το 2010. Πάνω σ’ αυτήν την παράταξη θα ξεδιπλωθεί και θα καρπίσει εκείνη η πολιτική, στον αντίποδα της ανεύθυνης διχαστικής στάσης του νεο-μητσοτακισμού, που «για μια σταγόνα πρωθυπουργίας» (όπως είναι η παράδοση που έχουν αφήσει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Αντώνης Σαμαράς) έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν τη χώρα και το δημόσιο συμφέρον στα ζάρια των συμφερόντων της ελίτ και της οικονομικής ολιγαρχίας, δηλαδή θα καρπίσει η πολιτική που θα καταστήσει ιστορικά νικηφόρα στην Ελλάδα τη δημοκρατική αριστερά.

Ένας ιστορικός ηγέτης της αριστεράς, ο Λεωνίδας Κύρκος, με τον οποίο είχα την τύχη να συνδεθώ με στενή προσωπική φιλία μαζί του, αν και είχαμε διαφορετικές απόψεις σε πολλά πράγματα, σε κάποια από τις «θερμές» συζητήσεις μας, μου είχε δώσει κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2.000 μια συμβουλή: Η πολιτική δυναμική μιας παράταξης δεν διαφαίνεται όταν η παράταξη αυτή βρίσκεται σε φάση που νικά, αλλά μόνον όταν είναι σε φάση που ηττάται. Αν ηττώμενη μια πολιτική παράταξη, μου είχε πει, εξακολουθεί να διευρύνει τα ακροατήριά της και να επεκτείνει τη σχέση της  με κοινά που την ώρα της ήττας της δεν κοίταζαν προς το μέρος της, τότε η παράταξη αυτή, ακόμη κι αν από την άλλη πλευρά χάνει δυνάμεις, ορίζει μελλοντικές εξελίξεις. Κρατώ αυτήν την αναφορά του αείμνηστου! Νομίζω πως ταιριάζει γάντι στο σκηνικό του εκλογικού αποτελέσματος της 7ης Ιουλίου 2019.