Ημερολόγιο ασημάντων 147β: Από τον Τιτάνα στις καταλήψεις και τούμπαλιν

28.6.19  Παρασκευή.  Mπάνιο αρ. 6 στη Βάρκιζα.  Αέρας εδώ και μέρες παλαβός. Στραβά καιρικά φαινόμενα. Κάτι αεριωθούμενα αφήνουν νέφη στον ουρανό.

Διαβάζω πως η NASA  αποφάσισε να στείλει το ρομποτικόDragonffly στον Τιτάνα για να τον εξερευνήσει. Η επίσκεψη σε ένα τόσο μακρινό πλανήτη   μπορεί να φέρει   επανάσταση σε όσα ξέρουμε για τη ζωή στο σύμπαν. (Κάτι πράγματι ιστορικό σαν την ψηφοφορία στις  εφτά του Γιούλη) 

Είχα παρακολουθήσει μία εκπομπή όπου ο Τιτάνας,  στου διαόλου τη μάνα, σε δεκαπλάσια απόσταση απ΄όσο απέχει η γη από τον ήλιο (!) παρουσιαζότανε  ως  η λύση για τη συνέχιση του ανθρώπινου είδους. Εκεί θα καταλήξουμε! Ο Τιτάνας  έχει μια ατμόσφαιρα με βάση το άζωτο, όπως η Γη, αλλά έχει νέφη και βροχές από μεθάνιο. ‘Αλλες οργανικές ουσίες σχηματίζονται στην ατμόσφαιρα του και πέφτουν στο έδαφος σαν χιόνι. Οι άνθρωποι που θα ξεκινήσουν κάποτε δεν θα γυρίσουν ποτέ μας λένε οι επιστήμονες, θα δημιουργήσουν εκεί νέα αποικία κυριολεκτικά, με νέες συνθήκες ζωής. Θα είναι  μετανάστευση χωρίς επιστροφή, μία οριστική εγκατάλειψη του πλανήτη γη. 

  Η επιστημονική αποστολή που αποφασίστηκε σήμερα θα γίνει το 2026 και θα φθάσει στον Τιτάνα το 2036. Η αρχική διάρκεια της αποστολής θα είναι 2,7 χρόνια και ένας από τους στόχους της θα είναι να ανακαλύψει χημικά ίχνη προηγούμενης ή τωρινής ζωής.

Σε πρώτη φάση το Dragonfly θα προσεδαφιστεί στον ισημερινό του δορυφόρου, η οποία θυμίζει τους αμμόλοφους της Ναμίμπια στην Αφρική.

Το drone θα «πηδάει» σαν ακρίδα  από το ένα μέρος στο άλλο, κάνοντας σύντομες πτήσεις έως οκτώ χιλιομέτρων κάθε φορά και θα  συλλέγει δείγματα. Τελικά θα επισκεφθεί τον κρατήρα πρόσκρουσης Σελκ, όπου υπάρχουν ενδείξεις για υγρό νερό στο παρελθόν, οργανικά μόρια και παροχή ενέργειας (όλα τα συστατικά της ζωής). 

Στον Tιτάνα κάνει κρύο πλην 180 β. Ένας  πλανήτης  ψυχρός ως καταφύγιο και κάτοπτρο της ψυχικής μας ερήμωσης.

29.6.19 Σάββατο. Με τον Τζορτζ που ακόμη κλαίει το εξαφανισμένο ρωσιδάκι του, στην κατάληψη Σινιάλο του Αιγάλεω, που έχει καλό φαγητό. Το ρωσιδάκι λέει πολλά ψέματα. Μπορεί να μην είναι ρωσιδάκι, μάλλον μολδαβάκι ή και καζακστανάκι είναι, τι σημασία έχει;

Στην κατάληψη που παλιά λειτουργούσε ως χώρος  προσκόπων αλλά έπεσε αναδουλειά, επικρατεί εξαιρετική ατμόσφαιρα: νεαρά άτομα, καλά παιδιά, με ανατροφή θα λέγαμε, συντροφικότητα χαλαρή συζήτηση, καμία ειρωνεία, κανένας εξυπνακιδισμός, κανένας τσαμπουκάς καμία τάση να ξεχωρίσω,   ανταλλακτικό  παζάρι, «πιο πολλά  ρούχα φέρνουνε οι πολίτες παρά παίρνουνε, η αναλογία είναι εννέα προς ένα και  δεν έχουμε πού να τα βάλουμε», λέει ο Λάζαρος. Καλή βιβλιοθήκη, δικές τους εκδόσεις, πολύ καλές εκδόσεις  με δυνατά κείμενα  κι αυτή η  φοβερή κουζίνα που μαζεύει κόσμο: κοτόπουλο με ρύζι κάρι που μαγείρεψαν πακιστανοί  σεφ, ντομάτες γεμιστές που έφτιαξαν συντρόφισσες,  κολοκυθόπιτες και σουτζουκάκια που ετοίμασαν  μάλλον οι μαμάδες των παιδιών, γλυκά ταψιού και πάει λέγοντας. Ο Τζορτζ που έχει πάθει μόλυνση στο χέρι και του το ανοίξανε,  τρίβει τα χέρια  του απ΄τη χαρά του κι έφαγε τρία πιάτα, το τέρας.   «Ταινία έχεις βρε παιδί μου;» του λέω. «Φάε», μου λέει «γιατί στον Τιτάνα δεν έχει τίποτα, χαλίκια θα τρως».

Aπό τις εκδόσεις Σινιάλο που ξεφυλλίζω κι αγοράζω υστερικά καταπληκτικό είναι το περιοδικό  CAREX FLACCA «Mια έκδοση της κατάληψης Σινιάλο  ενάντια στις επικυρίαρχες μητροπολιτικές ροές για την εδαφικοποίηση της εξεγερσιακής προοπτικής». Στο 5ο τεύχος διαβάζουμε ποικιλία κειμένων  από την εγκατάσταση των Μικρασιατών στο Αιγάλεω μέχρι την κοινωνική και χωρική διεύρυνση καταστάσεων από τον Γκυ Ντεμπόρ.

Ιδιαίτερα οι ιστορικές αναφορές,  για την είσοδο των προσφύγων στην Ελλάδα,  με σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την εγκατάσταση στο Αιγάλεω, παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον  Φωτογραφίες με σκηνές προσφύγων το 1922 στην Ακρόπολη και στη Μακρόνησο. Με τις ανάλογες μαρτυρίες από τη Μακρόνησο: Χολέρα, τι ήταν δεν ξέρω, τι μας τάισαν. Μια γυναίκα βγήκε απ΄τον τάφο που τη θάψανε. Δεν είχε πεθάνει. Ξέχασα να σου πω ότι κάπου κάπου έρχονταν ‘έμποροι με ιστιοφόρα και πουλούσαν λαθραία σε μας ψωμί. Σπείρα σωστή ήταν. Ένα ψωμί το πουλούσαν μια λίρα χρυσή, ένα δαχτυλίδι χρυσό, ένα ρολόι.

     Όποιος έχει διαβάσει τους αδελφούς Δούκα  μπορεί να συγκρίνει τις «ομορφιές» των Ελλήνων (Αλέκος Δούκας ) και των Τούρκων (Στρατής Δούκας)  σε κείνο τον φριχτό πόλεμο με τις μεγάλες ιδέες και την προσβλητική  υποδοχή των προσφύγων του 22 από τους επιφύλαξαν οι Ελληναράδες της εποχής. 

Βλέπουμε, από ψηλά λοιπόν, σ΄αυτή την  πόλη που βράζει   μορφές πολιτισμού Ωνάση και Νιάρχο  με ωραίους συναυλιακούς χώρους, όπερα, λιμνούλες, βιβλιοθήκη κλπ. και από τα χαμηλά και δίπλα μας, κοινωνικά στέκια και καταλήψεις που σφύζουν από ζωή, ενώ ενδιάμεσα υπάρχει ο τουριστικός  εμπορικός Πολιτισμός (κάποιοι επανερχόμενοι της εξουσίας ονειρεύονται το Υπερυπουργείο που θα  βάλει  στο ίδιο τσουβάλι τουρισμό και πολιτισμό  μαζί με χρήμα  κι ένα πολτό διασκέδασης για όλα τα  γούστα). Θεωρούμε λοιπόν  την κατάληψη ανοιχτή πρόταση που ξεκινά από το έδαφός της και διεκδικεί όλο τον κλεμμένο από την εξουσία χωροχρόνο της καθημερινής ζωής, και επιτίθεται σε ότι περιορίζει  τις ανάγκες των καταπιεσμένων του κόσμου.