Ημερολόγιο ασημάντων 155: Ιατρείο ή κτηνιατρείο Ανάφης; / Δίνουν στο σκύλο παναντόλ; / Γολγοθάς τύπου Ξανθόπουλου

23.7 Πρωί πρωί τηλεφωνώ στην ιατρό  Νένη, στην Αθήνα. Δίνει τις δικές της οδηγίες, κυρίως  κάρβουνο, και φάρμακα που δεν υπάρχουν εδώ, γιατί δεν υπάρχει φαρμακείο στο νησί, ό,τι έχει ο γιατρός.  Πάω στο ιατρείο. Γίνεται χαμός, μία νεαρή γυναίκα έχει αγκαλιά ένα σκυλάκι λουλού και κλαίει, δίπλα της, μία άλλη γυναίκα της συμπαραστέκεται αλλά με δάκρυα στα μάτια κι αυτή. Τι έγινε; τον δάγκωσε ένα μεγαλύτερο σκυλί στο μάτι. Να το δει ο γιατρός. Δεν ξέρω τίποτα από ζώα, λέει ο γιατρός. Είναι τέσσερις για το σκυλί,  μία τρίτη γυναίκα  τηλεφωνάει  συνέχεια κι αυτή κι ένας άντρας με τατουάζ τηλεφωνάει κι αυτός -έχουν κάνει κατάληψη στο ιατρείο-  σε ένα ψαρά με καΐκι να περάσουν το σκυλί απέναντι στη Σαντορίνη, να το δει ο κτηνίατρος. Ο νοσηλευτής μιλάει στο τηλέφωνο «Δεν ξέρω τι γιατρός είστε εσείς, αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ να δίνουν στα σκυλιά παναντόλ».
-Πώς πάμε; με ρωτάει , ο γιατρός χάλια του λέω. Πάρε δυο χάπια τώρα αμέσως imodium θα σου κάνω και μια ένεση αντιεμετική, εκεί στη γωνία, πάρτε το σκύλο από δω σας παρακαλώ. Πάρε καιPrimperan αντιεμετικό νάχεις, γαστρεντερίτιδα είναι, θα περάσει.

23.7.19 Πάλι ιατρείο, παραγνωρίστηκαμε. Δεν έχει σκύλο σήμερα. Το λύσατε το θέμα με το ζώον; ρωτάω. Εντάξει, όλοι αγαπάμε τα ζώα, λέει ο νοσηλευτής που είναι συμβασιούχος από Λαμία, αλλά εδώ είναι ιατρείο ανθρώπων. Τελικά ήλθε καΐκι από τη Θήρα και το πήρε το σκυλί.

-Πώς πάει; με ρωτάει ο γιατρός -νιώθω εξάντληση και η διάρροια συνεχίζει το βιολί της. Εσένα απ΄ό,τι βλέπω θα σε πάμε με ελικόπτερο,  λέει. Α ωραία λέω αυτό είναι μία   αναβάθμιση μέσα στον ιστορικό χρόνο από τετράποδο σε δίποδο, από τη θάλασσα στον αέρα.  Επιμένω στη διάγνωσή μου, επιμένει  ο γιατρός, συνήθως η εντερογαστρίτιδα κρατάει μάξιμουμ τρεις μέρες και πέφτει σταδιακά, σε σένα όπως φαίνεται ανεβαίνει κλιμακωτά.  Τι θάλεγες να βάλουμε έναν ορό; Καμία αντίρρηση. Πειραματίζονται λίγο  και μετά απολαμβάνω τον ορό. Κολωνοσκόπηση έχουμε κάνει; Μη μου τα χαλάς γιατρέ. Είναι ντιρεκτίβα του διεθνούς Οργανισμού να κάνουμε όλοι κωλονοσκόπηση μετά τα πενήντα. Προλαβαίνουν έτσι τις ενενήντα από τις εκατό περιπτώσεις καρκίνου του εντέρου.

24.7.19 Ενώ επιτέλους συνέρχομαι κάπως   από τις  δολοφονικές διάρροιες, ο στρατάρχης Χαφτάρ λέει στην τηλεόραση ότι οι δυνάμεις του είναι έτοιμες να μπουν στην Τρίπολη. Με το καλό. Έχουν σκοτωθεί καμιά χιλιάδα και 100.000 εκτοπισθεί. Μια χώρα διαλυμένη. Άλλο ένα θαύμα του δυτικού διαλυτικού επεκτατισμού.

25. 7.19 Τραγωδία στη Μεσόγειο. Περισσότεροι από 100 μετανάστες με προέλευση από Λιβύη πνίγηκαν στη Μεσόγειο, ενώ εμείς αναχωρούμε γαστρεντερικοί μεν, ασφαλείς δε, για Πιειραιά δέκα η ώρα το βράδυ. Το σκάφος κουνάει κι εγώ σκέφτομαι πώς θα βγάλω τη νύχτα. Πάω για καμπίνα είναι εκατό ευρώ. Μετά σκέφτομαι ότι είμαι κλειστοφοβικός και καλύτερα να μείνω στο σαλόνι παίζοντας σκάκι στο τηλέφωνο με αντιπάλους απ΄όλο τον κόσμο που δεν υπέστησαν γαστρεντερίτιδα.

26.7.19 Η επιστροφή θεωρείται λύτρωση. Στον ηλεκτρικό Πειραιώς καλοθρεμμένοι, αρωματισμένοι τουρίστες  δίπλα σε μισοπεθαμένα τζάνκι, σε αποσκελετωμένους μαύρους της Αφρικής και άλλους ψοφοειδείς. Αλλά το σοκ είναι όταν ξεκλειδώνω τα σπίτι κι όλα τα μπιμπελό και οι κάρτες και οι αναμνήσεις, όλη η σαβούρα από τις βιβλιοθήκες και πολλά βιβλία βρίσκονται επί του εδάφους. Λες κι έγινε  σεισμός. Αλλά έγινε σεισμός, ξεχάστηκα. Βγαίνω στο μπαλκόνι: τα  φυτά μου  άντεξαν αλλά έχουμε και απώλειες. Κοιτάζω το δρόμο. Ήσυχη, βρώμικη, μετασεισμική Αθήνα στάζει ζέστη. Νιώθω πτώμα, αλλά πρέπει να πάω στην Τράπεζα, να κάνω τις πράξεις μου, η Βίκη είναι σε διακοπές, αυτό θα με δυσκολέψει. Ποτίζω λίγο τα λουλούδια δίνοντάς τους ένα  φιλί ζωής, βράζω πατάτες «βάλε και λίγο αλατάκι», λέει η Νένη, που όλο το διάστημα της δοκιμασίας μου ήταν άκρως υποστηρικτική.

-Ζω ένα Γολγοθά, λέει ο γνωστός ηθοποιός Νίκος Ξανθόπουλος. Πώπω πώς δυσκολεύονται οι παλιοί σταρ του λαϊκού σινεμά! Άνοιξα να δω τι δράμα  ζει και είδα ότι ο άνθρωπος πούλησε το σπιτάκι του στην ασήμαντη  Φιλοθέη και πήγε σε κτήμα για περισσότερη ησυχία στην Παιανία. Κι αντί για ησυχία κάθε λίγο και λιγάκι του κόβουν το φως, όχι γιατί δεν έχει λεφτά αλλά γιατί κακοί κακοποιοί μπουκάρουν στο γειτονικό υποσταθμό της ΔΕΗ και κλέβουν το χαλκό. Οπότε καθώς οι ιθύνοντες δεν αντιδρούν στις εκκλήσεις του δεν ξέρει τι να κάνει ο βυθισμένος  στο σκοτάδι μαιτρ του παλιού καλού δακρύβρεχτου μελό και σκέφτεται να πάρει το τουφέκι του. Την όμορφη καλή του τι θα την κάνει;

-H Mary Rizk ανεβάζει σήμερα ένα βιντεάκι άσκησης πολιτισμού και τρυφερότητας πιθανότατα στις ΗΠΑ όπου σε παιδική χαρά υπάρχει στην κούνια ενσωματωμένη μεταλλική βάση και  κουνιέται ωραιότατα αμαξίδιο με ανάπηρο παιδάκι.  Η γυναίκα που σπρώχνει το λευκό ανάπηρο παιδί  είναι μία μαύρη.

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες  πετάγανε στον Καιάδα τα  ανάπηρα παιδιά,  η εύκολη λύση.  Τι να την κάνουν τέτοια ζωή έλεγε συνάδελφος ακόλουθος, φανατική χριστιανή μάλιστα, που πίστευε ότι οι λευκοί είναι  ανώτεροι γιατί ο Θεός έκανε τον Χριστό λευκό και το κύπριο ίλαρχο ανώτερο δολοφόνο.