Οι «μεταμελημένοι αριστεροί» υποστηρικτές του κ. Μητσοτάκη και η εκπροσώπησή τους από ακροδεξιές απόψεις

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Mε λυπεί η εικόνα και τα λόγια φίλων που στην ύστερη πολιτική τους ταυτότητα άφησαν πίσω τη δημοκρατική παράδοσή τους. Όχι γιατί άλλαξαν παράταξη. Αυτό είναι θεμιτό και υπό προϋποθέσεις θετικό, αν αφορά σε αποχωρισμό από άχρηστες για την εποχή μας και ξεπερασμένες απόψεις. Η λύπη μου αναδύεται ακριβώς από την απολύτως ατυχή προσπάθειά τους να εμφανίσουν τις παλιότερες απόψεις τους ως «άχρηστες για την εποχή μας και ξεπερασμένες», για να τεκμηριώσουν γιατί άλλαξαν παράταξη. Προσεκτική ανάγνωση όσων γράφουν ως εσωτερικός διάλογος μοιάζει, παρά ως «τεκμηρίωση λόγου». Με την αμηχανια, τις ενοχές, και τα ολοφάνερα προσωπικά αδιέξοδα να εκτοπίζουν κάθε απόπειρα να εξηγηθεί βασίμως «γιατί» άλλαξαν άποψη. Ακόμη και οι βαθύτερες και γνησιότερες τέτοιες προσπάθειες να δώσουν εξηγήσεις στον εαυτό τους και στον περίγυρό τους για τις σημερινές πολιτικές επιλογές τους, μένουν ανεκπλήρωτες στην ουσία.

Κι όμως! Η λύτρωσή τους είναι μπροστά στα μάτια τους κι ας (δείχνουν) να μην την βλέπουν.

Η επιστροφή χρήσιμων δυνάμεων στον χώρο των δημοκρατικών προταγμάτων, αληθινό και αναγκαίο βήμα για να εγκαταλειφθεί και να ηττηθεί πολιτικά η ολοένα και περισσότερο ρέπουσα σε αντιδημοκρατικές επιλογές και μέχρις νεοφασιστικών τάσεων συντηρητική πολιτική ιδεολογία, θα εμπλουτίσει τον αναπόφευκτο διάλογο για τον εντοπισμό του «τί» και «πώς» θα αντικαταστήσει τα έκδηλα σημερινά αδιέξοδα. Τα αδιέξοδα, στα οποία οδήγησε τον κόσμο η διεθνής δεξιά πολιτική, σ’ όλες τις εκδοχές της, από τον «τραμπισμό» μέχρι τον «σοϊμπλισμό». Και από τον «σαλβινισμό», έως τον «ορμπανισμό» και τον νεο-μητσοτακισμό.

Όλες, δεξιές εμμονικές στην προσπάθεια να κερδίσουν και να αγκιστρωθούν στις εξουσίες των χωρών και των οργανισμών που κυριάρχησαν την τελευταία 20ετία, αφήνοντας πίσω τους αθεράπευτες και για πρώτη φορά στην ιστορία εμφανιζόμενες ως μη επιδεχόμενες χειρισμό κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις. Κρίσεις, που το βάθος και η παραταξιακή ανεπάρκεια όσων τις δρομολόγησαν, τις έφεραν και τις εγκατέστησαν ως εγγενή στοιχεία του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου, παράγοντας την καταστροφική συνέπεια αναπαραγωγής (και συχνά περαιτέρω εμβάθυνσης) της κρίσης και πλήττοντας κατάστηθα αυτό ακριβώς το ίδιο μοντέλο.

Παράλληλα, ως επάλληλη απόρροια της μεγάλης και ακόμη εμβαθυνόμενης κρίσης στις δυτικές χώρες, κακοφορμεί στις διεθνείς σχέσεις η εγκαθίδρυση της διπλωματίας της βίας και των ισχυρών, εγκυμονώντας για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το σοβαρό ενδεχόμενο μιας νέας πλανητικής εμβέλειας σύρραξης. Και ενώ ήδη τα προεορτικά θύματα της σύρραξης αυτής, είναι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί.  Θα ήταν παθολογικά μύωψ, όποιος σ’ αυτό σκηνικό δεν διακρίνει ότι την υποδαύλιση του άτυπου παγκόσμιου πολέμου, που ήδη διεξάγεται στην υφήλιο, ενεργοποιεί η ιστορικά και πολιτικά ανήθικη προσπάθεια της υπό κρίση Δύσης, να απομυζήσει περισσότερους πόρους, ακόμη και ανθρώπινους, από τις φτωχότερες ζώνες της Γης, για να «διασκεδάσει» τις επιπτώσεις στο εσωτερικό των δυτικών χωρών.

Εσχάτως, επειδή ο πολιτικός καταλογισμός σε βάρος της πολιτικής συντήρησης αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ορατός (φυσικά επειδή οι πληθυσμοί των δυτικών χωρών δεν χορταίνουν με fake news, όταν η εισοδηματική εξαθλίωση επεκτείνεται και τα φαινόμενα κοινωνικής βίας βαθαίνουν), η διεθνής δεξιά μετέρχεται για να συντηρηθεί στην εξουσία το πιο επικίνδυνο τέχνασμά της: Αφήνει να εννοηθεί (και σε κάποιες περιπτώσεις ήδη το προβάρει) ότι θα επιστρατεύσει ολοκληρωτικά μοντέλα διακυβέρνησης, ακόμη και φασίζοντος και ναζιστικού τύπου, για να ελέγξει τις κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις και να παραμείνει στη εξουσία.

Έτσι, η επώαση του αυγού του φιδιού στον 21ο αιώνα, δεν αναδύεται μόνον από την περιέλευση μικρομεσαίων στρωμάτων σε κατάσταση εξαθλίωσης, αλλά και από την προσχώρηση τυπικά δημοκρατικών δεξιών δυνάμεων στον νεο-ολοκληρωτισμό. Και το έγκλημα της διεθνούς δεξιάς είναι στην εποχή μας διπλό, διότι κατά τον προηγούμενο αιώνα κανένας δεν εγνώριζε τις συνέπειες του φασισμού και του ναζισμού, ενώ σήμερα είναι γνωστές σ’ όλους!

Σ’ αυτό το διεθνές πλαίσιο οι δικαιολογίες που επικαλούνται πρώην προοδευτικοί φίλοι που σήμερα με τη στάση τους αντικειμενικα ευνόησαν, ανέχτηκαν και σε πολλές περιπτώσεις υπερψήφισαν τον νεο-μητσοτακισμό, από τα ίδια τα μέσα που σε ελάχιστο χρόνο αλλά απολύτως ενδεικτικά μετέρχεται η σημερινή κυβέρνηση, καταπίπτουν σε φληναφήματα υποστήριξης χωρίς αντίκρισμα λογικό και ηθικό. Σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.

Η επιστροφή όλων αυτών στην δημοκρατική παράταξη και την αριστερά, απομένει μόνη λύση στα αδιέξοδά τους! Αργά ή γρήγορα η εκ του αποτελέσματος αποτιμώμενη ως «δόμνια», δηλαδή πολιτικά ευτελέστατη, προσπάθεια τους να απολογηθούν (στον εαυτό τους και τον κοινωνικό περίγυρό τους) για την ολέθρια υποστήριξή τους στον νεο-μητοτακισμό, εκόντες-άκοντες, θα εκτραπεί σε αυτο-γελοιοποίηση, αν δεν έχει εν τω μεταξύ οδηγήσει στην αυτονόητη λύτρωσή τους με επιστροφή τους στις δυνάμεις των δημοκρατικών προταγμάτων και της αριστεράς.

Θα είμαστε εκεί για να τους υποδεχτούμε, για να φέρουμε μαζί την ελπίδα και την απεμπλοκή της χώρας κι ολόκληρου του κόσμου μας από την καταστροφή.