Ημερολόγιο ασημάντων 163: Η Γιάννα δεν αρέσει στο Γιανναρά που αηδιάζει/Μια χαρά ζει κανείς χωρίς μαμά αρκεί να βγάλει δοντάκια

13.8.19  Αύγουστο του  1961 στις 13 του μήνα αρχίζει να  χτίζεται το τείχος του Βερολίνου επονομαζόμενο από τους δυτικούς και ως τείχος του αίσχους. Ακούγεται τραυματικό. Γερμανοί από δώ, Γερμανοί από εκεί. Ανατολικοί τειχοφύλακες πυροβολούσαν όσους επιχειρούσαν να περάσουν στα ωραία της Δύσης. Αυτός o διχασμός κράτησε κοντά τριάντα χρόνια. Δεν είναι και λίγα.

-Το 1968 στις 13 Αυγούστου όπου όλα τάσκιαζε η σκλαβιά, ο Αλέκος Παναγούλης αποπειράται να δολοφονήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μοναχική πράξη αρχαίας τραγωδίας: θα σκοτώσω τον τύραννο. Δεν τα κατάφερε. Βασανίστηκε αλλά έγινε βουλευτής. Κι είχε ένα θάνατο σε δυστύχημα αυτοκινητιστικό κάπως περίεργο.

-Θα με σκάσουν από τη Vodafone μέσα στην κάψα του καλοκαιριού. Τώρα είδα ένα μήνυμα από τις 10 Αυγούστου ότι «του θέματος επιλήφθηκε ο κ. Αντώνιος Κλαδιάς» ο οποίος «θα με ενημερώσει προσωπικά για την εξέλιξή του θέματός μου στις 19.8.19» (!) όταν μάλλον θα έχει γυρίσει από τις διακοπές του.

Κάνω πάλι τα διαβήματά μου στην Τηλεφωνία μιλάω με τους κ.κ. Λουκόπουλο, Πουλόπουλο όλοι τους εξαιρετικοί μέσα στην ευγένεια θα διαβιβάσουν το αίτημά μου για  συντομότερη ενημέρωση από τις 19.8.19. Τι γαϊδουριά!. Βράσε στο ζουμί σου Δημήτριε.  Όχι, πάω στο Γερμανό.

-Γερμανέ τι χρειάζεται να γραφτώ στην Κοσμοτέ;

– Εσείς που είσαστε τώρα ;

-Στη Vodafone.

-Ξέρετε ότι αν υπογράψουμε δεν μπορεί να φύγετε γιατί πολλοί το κάνανε φεύγανε από την Εταιρεία κι ερχόντουσαν σε μάς κι ύστερα η Vodafone τους έδινε καλύτερη προσφορά και μετά αφήνανε εμάς στα κρύα του λουτρού.

-Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση είμαι σταθερός 13 χρόνια στη Vodafone τους έχω δώσει 13.000 ευρώ και τώρα με γράφουνε. Γερμανέ θέλω να έρθω σε σας. Να περάσω από το ανατολικό Βερολίνο στο δυτικό.

-Tότε μιλήστε, μαζί τους και μετά ελάτε σε μας. Να ξέρετε ότι είμαστε λίγο πιο ακριβοί, επειδή είμαστε βέβαια οι καλύτεροι. Από τότε που μπήκαμε στην ελεύθερη αγορά  θα μπορούσαμε να τους συντρίψουμε όλους αλλά δεν θάταν καλό για τον ανταγωνισμό.

-Όχι, όχι συντριβές, λίγο γρήγορο ιντερνέτ μόνο.

ΙΙ

-Το  απόγευμα ουρλιαχτά και διαδηλωτές κάτω στο δρόμο. Πώς βρέθηκαν τόσοι άντρες να τρέχουν φωνάζοντας σαν τρελοί. Ακριβώς κάτω από το μπαλκόνι  είναι οι δύο που διαπληκτίζονται. Ένας τεράστιος ουρλιάζει στο πρόσωπο του κοντοπίθαρου μαροκινού της διπλανής πολυκατοικίας, ο οποίος τον γρονθοκοπεί. Ο Τεράστιος  δεν ανταποδίδει μόνο ουρλιάζει στο πρόσωπό του κι ο μαροκινός χοροπηδάει συνέχεια προσπαθώντας να τον φτάσει για να του τις ρίξει καλύτερα. Εμπλέκονται κι άλλοι πλακώνονται κατά ζευγάρια έχουν κλείσει το δρόμο, τι τρελοκομείο είναι αυτό!.  Ο βραχύσωμος μαροκινός εξακολουθεί να δέρνει τον άλλο που δεν αμύνεται. Κάποια παρεξήγηση , κάποια προσβολή έγινε. Φαίνεται ότι δεν είναι και τόσο ωραίο να προσβάλεις το αξιακό σύστημα του Άλλου.  Άλλωστε ο λόγος και η ηθική των μικρομαφιόζων είναι ιερός κανόνας.

ΙΙΙ

Πάω στην Άννα  που ετοιμάζει ένα πρότζεκτ για τον απόδημο ελληνισμό και θέλει την άποψη μου.  Μου είπε να μαγειρέψει αλλά δεν τρώω το βράδυ, φοβάμαι. Θα σερβίρει μήλο με γιαούρτι και μέλι από την Ερμιόνη. Το κείμενο της Άννας είναι περιεκτικό χωρίς γαρνιτούρες, άριστο. Στο σπίτι έχει και την εφημερίδα Καθημερινή της Κυριακής με άρθρο του νέου υφυπουργού Αποδήμου που διετέλεσε δ/ντής της ομογενειακής εφημερίδας  Κήρυκας  Νέας Υόρκης κι έχει κάνει πενήντα χρόνια Αμερική. Τι να διαβάσεις από αυτό τον κύριο; Τα παράπονα για τη μητέρα Ελλάδα;   Αυτά που έγραφα εγώ πριν από σαράντα χρόνια επειδή χάσαμε τη «μητέρα» μας.

Αλλά το σπουδαίο  είναι ότι ακριβώς κάτω από τον υφυπουργό φιλοξενείται  χρονογράφημα του  κ. Χρ. Γιανναρά που σούρνει απ’ ότι βλέπω τα χίλια μύρια στη Γιάννα Αγγελοπούλου (σε σημείο να την λυπάσαι), καθώς  η εν λόγω κυρία με πρωθυπουργική εντολή αναλαμβάνει τη διοργάνωση  των εορτασμών για τα 200 χρόνια Ανεξαρτησίας τους έθνους. Διαβάζοντας το κείμενο  έχεις, όπως πάντα, την εντύπωση ότι μιλάει ένας θυμωμένος άνθρωπος  που κατακεραυνώνει τα κακώς κείμενα. Αμ δε! Το πρόβλημα δεν είναι το μεγαλοπιάσιμο της κυρίας Αγγελοπούλου αλλά του μικρομέγαλου υπερσυντηρητικού αρθρογράφου.  Για τον Βυζαντινολάτρη και μέγα κοκκαλοπωλητή Γιανναρά δεν μπορεί να υπάρξουν εορτασμοί και πανηγύρια γιατί το ελληνικό έθνος αφανίστηκε. Και λέει συγκεκριμένα πότε:  «Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και τον εξευρωπαϊσμό (που μισεί ο  Γιανναράς) οι Έλληνες δεν είναι πια Έλληνες». Τόσο απλά. Τι είναι;  «Γκασταρμπάιτερ στη Γερμανία, λαντζέρηδες στην Αμερική, fish and chips στην Αυστραλία». Ενώ ο κ. Γιανναράς είναι ο Άρχοντας, της Χυδαιότητας.

Η κατάληξη του χρονογραφήματος «Κι ούτε ένας θάνατος από αηδία δηλωτικής αντίστασης στη νεκροφόρο φιέστα της Γιάννας». Πολλοί θάνατοι κύριε μου. Ο φοιτητής Γεωργίου που αυτοπυρπολήθηκε στην Ιταλία επί χούντας,  ένας από τους  πολλούς «ψυχικά νοσούντες αντιστασιακούς» για να μπορούν κάποιες κυρίες και κύριοι τύπου Γιανναρά να κυκλοφορούν ελεύθεροι σήμερα,  να λένε και να γράφουν τις αηδίες τους. Αλλά κι επί μνημονίων: δημόσια αυτοκτονία  στη μεγαλύτερη πλατεία της Αθήνας. Ποιους εγκαλεί ο Γιανναράς; Τους νεκρούς; Αυτούς που θυσιάστηκαν ; Ας αυτοκτονήσει αυτός για την κυρία  Γιάννα. Μαζί πάνε.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η Γιάννα ούτε ο Γιανναράς. Το πρόβλημα είναι ότι η πιο σοβαρή εφημερίδα της συντηρητικής παράταξης   φιλοξενεί για χρόνια το μεγαλοϊδεατισμό και την υστερία ενός γέροντα επειδή έχει κάποιο κοινό. Αλλά δεν χάθηκε η Πόλη για βελόνι. Θα μπορούσε να φιλοξενηθεί  μια πιο μοντέρνα εκδοχή. Ο κ. Βελόπουλος φερ΄ειπείν.  Κι ο Γιανναράς να πουληθεί στην Εστία. Θα ήταν μία κάποια λύσις.