Hμερολόγιο ασημάντων 191: Παπάς κλέβει κοτόπουλο/Ψάχνοντας γαστρεντερολόγο ενάντια στα καζάνια και στο master plan

2.10.19. 30 βαθμοί Κελσίου κι αισθανόμουν καλύτερα σαν Οκτώβρης του Τσαρούχη σήμερα, αλλά δεν πήγα για μπάνιο παρόλο που φοράω τις σαγιονάρες μου, καθώς υπάρχει απεργία  σε όλα τα μέσα μαζικής κυκλοφορίας. Από αύριο αποχαιρετούμε ως φαίνεται, το ύστερο καλοκαιράκι και σε λίγο θα αποχαιρετίσουμε  και το 2019, όσοι προλάβουμε.

-Θεαματική πτώση στο Χρηματιστήριο Αξιών. Μας απειλεί εμάς τους σοβαρούς επενδυτάς  αυτός ο ηλίθιος Νάρκισσος με το άτακτο  Brexit. Και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Κοκοράκιας πάει να τινάξει τα πάντα στον αέρα. «Μην εμπιστεύεσαι ποτέ  παλιόχαρτα», που έλεγε και η σοφή μαμά της Ευρυδίκης. Κι ορίστε μπροστά μας έχουμε πάλι τους μαύρους κύκνους. Kι ο Ερντογάν πιο μαύρος από κοράκι.

-Ένας 19χρονος αυστραλός συνελήφθη γιατί σκότωσε και βασάνισε 19 καγκουρώ. Κάτοικοι από το Τάρα μπιτς βορείως  της Εντέν έβρισκαν πτώματα και διαμελισμένα κόκαλα των συμπαθών αυτών μαστοφόρων που ο νεαρός σαδιστής ξεπάστρευε  in what police have described as a “horrible, senseless crime”.

-Τέρμα Θεμιστοκλέους και μετά Καλλιδρομίου μία βόλτα. Επί του εδάφους λίαν ευφυές σύνθημα με κιμωλία : «Οι μέρες του επιπέδου σου είναι μετρημένες»

Καταλήψεις σε όλη την Καλλιδρομίου. Συνεχίζουν να στήνουν αυτοοργανωμένες δομές που λειτουργούν αντι-εμπορευματικά. Από την ιστορική αναρχική υπόγα των Εξαρχείων ακούγονται μουσικές.  Στην είσοδο υψιπετείς αναλύσεις και κουβέντα. «Δημιουργούμε ένα σταθερό σημείο συνάντησης στη γειτονιά, χωρίς εργασιακές και λοιπές σχέσεις εκμετάλλευσης. Προσπαθούμε να διαχειριστούμε τη συλλογική αμηχανία μιας γειτονιάς που αλλάζει βίαια».  Ναι αλλά πώς ρε παιδιά να κατεβεί κάποιος  κλειστοφοβικός σ΄αυτήν τρύπα και  να κοινωνικοποιηθεί;

3.10.19  Ψάχνω απεγνωσμένα να βρω  γαστρεντερολόγο του δημοσίου καθώς δεν νιώθω πάλι καλά  κι όλα τα ραντεβού είναι κλεισμένα. Στον Ευαγγελισμό δεν υπάρχει τίποτα μέχρι τις 30 Νοεμβρίου και δεν έχουν ακόμη δώσει λίστα για τη συνέχεια, το ίδιο και στην Αγία Όλγα Ν. Ιωνίας. Πάω στην δρα Κυριακούλα, μου γράφει κολονοσκόπηση αλλά όχι ενδοσκόπηση, αυτές τις  εξετάσεις τις γράφει  γαστρεντερολόγος  λέει,  δεν επιτρέπεται σε παθολόγο και με προτρέπει να προσφύγω σε ιδιωτικό σπεσιαλίστα. Στέκομαι τυχερός και βρίσκω τελικά για αύριο έναν του ΙΚΑ στο Κερατσίνι, αφού πέρασα όλη την ημέρα στο τηλέφωνο.  Κλείνω για  τις εντεκάμιση. Θα το οργανώσω.

-Όπως θα παρατηρείτε δεν βλέπω πια θέατρο. Νομίζω τελευταία παράσταση ήταν ο Άγριος σπόρος στον Κολωνό εδώ και πολύ καιρό με τον προσφάτως αποβιώσαντα Σπυράκη. Μ΄ενδιέφερε και μ΄ενδιαφέρει  το πειραματικό θέατρο, το οποίο συνήθως παίζεται σε μικρές αίθουσες, που δεν είναι αίθουσες αλλά συνήθως ασφυκτικά υπόγεια. Καθώς με τα χρόνια η κλειστοφοβία μου επιτείνεται απομακρύνομαι όλο και πιο πολύ από τέτοιου είδους  διασκεδάσεις.

4.10.19 Παρασκευή. Πάω με τον ηλεκτρικό στον Πειραιά με σκοπό  να μεταβώ στο ΙΚΑ Ευγένεια Χαραυγής ή Κερατσινίου. Αν βρέξει θα υπάρχει πρόβλημα, γι αυτό ας είμαι προετοιμασμένος να πάρω ταξί.  Προς την έξοδο ένας παπάς περνάει χωρίς να χτυπήσει  την κάρτα από τις μπάρες. Κοίτα λέω τον αθεόφοβο πέρασε στη ζούλα! Τι λες κύριε; εμένα ένας παπάς μου έκλεψε το κοτόπουλο στο σούπερ μάρκετ. Το  άφησα αφηρημένος  στο ταμείο  και γύρισα μετά από δέκα λεπτά για να το πάρω κι είχε κάνει φτερά. «Α το έβαλε στην τσάντα του  ο πάτερ», μου είπε η ταμίας!

Έφτασα σχεδόν δύο ώρες νωρίτερα στον Πειραιά.  Το ραντεβού είναι στις δώδεκα. Ο καιρός είναι καλός αντί για ταξί θα μπορούσα να περπατήσω αν και είναι αρκετά μακριά, απ΄ό,τι είδα  στο Ιντερνέτ υπάρχει και στάση λεωφορείου. Ω ναι, πάνε και στην Ευγένεια Χαραυγή δύο μάλιστα αυτοκίνητα  το 832 και το 833. Αυτά είναι που  πάνε στο ΙΚΑ,  μου λέει μία κοντόσωμη κυρία, αλλά πάρτε καλύτερα το τρόλεϋ 20 γιατί τα άλλα  κάνουν το γύρο του κόσμου. Κοιτάζω τον κόσμο  είναι πολύς, κακοντυμένος,  κακόκεφος, καπνίζουν, τρώνε κουλούρι Οι λαϊκές συνοικίες του Πειραιά. Άνθρωποι χωρίς αυτοκίνητα, οι μετανάστες, οι μεγάλες γυναίκες, τα  χαμηλά εισοδήματα, η φτώχεια που φωνάζει.

Έρχεται το τρόλεϋ 20. Περνάμε από το εργοστάσιο Παπαστράτου. Εδώ δούλεψε ο πατέρας μου 42 χρόνια αλλά κι εγώ ο ίδιος δυο μήνες, όταν έμεινα από τις απουσίες σε όλα τα μαθήματα του Γυμνασίου μετεξεταστέος. Ο πατέρας μου είχε το πιο γλυκό βλέμμα. Δεν έχασε μέρα από το εργοστάσιο. Δεν έπαιρνε καν τη θερινή άδεια. Την περίμενε πως και πως για να πληρωθεί. Πέθανε γιατί στα πνευμόνια του δεν είχε πια αίμα, αλλά νικοτίνη.

Κατεβαίνω στο τέρμα όπου και το ΙΚΑ Ευγένειας αλλά στο πεντακάθαρο κτίριο δεν υπάρχει γαστρεντερολόγος. Πρέπει να πάτε  Τραπεζούντος 37, μου λένε στη ρεσεψιόν.  Άντε πάλι. Και δεν βλέπω και ταξί. Ευτυχώς που έχω  χρόνο. Είναι από την άλλη πλευρά του λόφου. Ξεκινάω από το Πάρκο Λιπασμάτων,  με τα εγκαταλειμμένα παρατηρητήρια και τα φουγάρα και τις μισογκρεμισμένες σκάλες  να κρέμονται στο πουθενά, στις μάντρες συνθηματα  «Ο καπιταλισμός είναι μηχανή θανάτου. Ενάντια στα καζάνια και στο master plan».  Φτάνω σε ένα  νεκροταφείο, κλίνω αριστερά, ανεβαίνω ένα ατέλειωτο δρόμο με χαμόσπιτα  και κληματαριές, περνάω την Αγία Ευφημία, βρίσκω την Τραπεζούντος, εδώ είμαστε.

-Τι έχουμε λέει ο γιατρός; Επιρρεπής στις γαστρεντερίτιδες τελευταίως, του λέω. Είναι συμπαθής, ακόμη νέος, με χοντρά  γυαλιά, αεικίνητος. Δεν είναι το τέλος του κόσμου, κάνε τη κωλονοσκόπηση και βλέπουμε. Δηλαδή με διώχνετε;  Όχι  αλλά το ιστορικό σου δεν δείχνει κάτι. Έχω και κακοήθη αναιμία. Α τώρα μου τα λέτε, ενδοσκόπηση πάραυτα. Ουφ,  βρήκαμε ένα γιατρό ανθρώπινο και καταρτισμένο. Να δούμε τώρα πού θα βρούμε Νοσοκομείο για τις εξετάσεις. Υπάρχουν και τα ιατρικά κέντρα αλλά ποιος τα εμπιστεύεται;

Όταν  πια επιστρέφω  στον ηλεκτρικό του Πειραιά συνειδητοποιώ ότι στο Κερατσίνι σκοτώθηκε ο Παύλος Φύσσας: Τι μαλάκας που είμαι! Ήμουν τόσο στοχοπροσηλωμένος που δεν πρόσεξα κανένα σύνθημα ή μάλλον είδα, αλλά το θεώρησα φυσικό να υπάρχει και στον Πειραιά  όπως υπάρχουν διάσπαρτα παντού στο λεκανοπέδιο και ειδικά στα Εξάρχεια γκράφιτι για τον Φύσσα.  Παρόλο λοιπόν που έβγαλα και  φωτογραφίες μεταξύ των οποίων και τρεις λέξεις σε μάντρα  «Θλίψη και Όνειρο» δεν κατάλαβα πού βρίσκομαι ο άσχετος, δεν πήρα μυρουδιά θανάτου στην περιοχή.

-Παρασκευή ας το γλεντήσουμε λίγο τώρα που βρήκαμε δήμσιο γαστρεντερολόγο. Βαλκανικός κινηματογράφος στο Κεραμεικό.  Καμία σχέση με λάσπη και βροχή, με τσιγγάνικη μουσική  όπως στις ταινίες του Πέτροβιτς, του Αγγελόπουλου και του Κουστορίτσα καμία σχέση με τα προβλήματα που ταλανίζουν την περιοχή των Βαλκανίων, τίποτα που να σκιαγραφεί τη βαλκανική ψυχή. Δηλαδή μόνο η καταγωγή του σκηνοθέτη σε βάζει μέσα σ΄αυτό το μοντέλο που ονομάζουμε βαλκανικό σινεμά; Ένα καρτούν είδα κι ένα ελληνογαλλικό (αρκετά καλό βέβαια αυτό) γυρισμένο στην Αφρική από μία ελληνίδα που μου διαφεύγει το όνομά της. Εγκαταλείπω την αίθουσα.

-Δυο νεαροί περπατάνε χέρι χέρι και κατεβαίνουν τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό σαν μανταμίτσες,   ο ένας έχει  ένα λιλιπούτιο σκυλάκι μέσα σ’ ένα σακούλι που γλυκοφιλά.  Όλα είναι πολύ γιάπικα, αλλά προτιμώ να βλέπω νέους παρά μεγάλους. Δεν έχουν τη μιζέρια του νικημένου και το φόβο του θανάτου. Είναι αναιδείς, στον κόσμο τους.

-Hip hop live ενάντια στην καταστολή. Σε μια εποχή που η κρατική καταστολή οξύνεται και ο φόβος απομονώνει τους ανθρώπους στα τσιμεντένια τους κλουβιά, κάποιοι  νέοι επιλέγουν  να στήσουν τα δικά τους αναχώματα,  ένα είδος  αντίστασης μέσω της μουσικής, της αυτοοργάνωσης, και της αλληλεγγύης. Οι σαλταδόροι του τσιμέντου, στις πλατείες και τις γειτονιές που μας ανήκουν. Στην πλατεία δημοκρατίας στο Χολαργό Ο πένθιμος κλόουν από την Αναρχιkή συλλογικότητα apriori  ήταν απίθανος.

Οι ανάγκες μας πάνω από τοις επενδύσεις τους και τους δείκτες ανάπτυξης. Hip hop live συγκροτήματα παντού, στον Βύρωνα Against all Gods, αλλού ο «Αόρατος εχθρός», «Νεκροί από κούνια», «Radical Break», δεν προλαβαίνω να πάω παντού, μ΄αρέσει η hip hop

-Ίσα που προλαβαίνω τη θεατρική παράσταση  που αρχίζει τα μεσάνυχτα στη «Δεύτερη Νύχτα Πολιτισμού»  της  Αθήνας. Οι Δαιμονισμένοι του Ντοστογέφσκι. Μόλις άρχισε η παράσταση  ένιωσα αμέσως  να κλείνουν τα μάτια  μου. Θέατρο δεν ήθελα; Μεταμεσονύκτιο μάλιστα. Καλά, η κούραση κούραση κι ας παίζουν οι  δαιμονισμένοι στη σκηνή.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού