Ημερολόγιο ασημάντων 201-202: Ξέχασα το μαχαιρωμένο Φύσσα/”Πάμε σε άλλες πολιτείες αναρχικές”/Ο Ερντογάν “βολτάρει”

17.10.19 Πέμπτη. Δυο τουρκικά F-16, που εισήλθαν στο FIR Αθηνών  χωρίς να καταθέσουν σχέδιο πτήσεως, πέταξαν πάνω από την Παναγιά και τις Οινούσες στα 28.000 πόδια, στις 10:56 το πρωί, όπως έγινε γνωστό από το ΓΕΕΘΑ.

Τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίσθηκαν και αναχαιτίσθηκαν από αντίστοιχα ελληνικά μαχητικά, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια τακτική. Και την Παρασκευή στις 11 του μηνός είχαν κάνει τα ίδια και τις υπόλοιπες ημέρες συνέχισαν τον ακήρυκτο πόλεμο, αυτό κι αν δεν «πάγια τακτική». Μπαίνουνε αυτοί, αναχαιτίζουμε εμείς κλπ. Tο Ημερολόγιο δεν μπορεί να ασχολείται μ’αυτά τα σούρτα φέρτα στον εναέριο χώρο ή θα κάνουμε πόλεμο  ή θα παίζουμε τις κούκλες και θα σπαταλάμε βενζίνες και αδρεναλίνη!

-Θεσσαλονίκη: 65χρονος αυνανίστηκε μπροστά σε 20χρονες μέσα σε λεωφορείο της γραμμής 57 και ολοκλήρωσε την πράξη του στο χέρι της μίας εξ αυτών . Άμεση η  αντίδραση του οδηγού που κάλεσε την ιδιωτική ασφάλεια και την Αστυνομία και ο δράστης συνελήφθη (Πρώτοι κατέφθασαν οι ιδιώτες).  Eίθε να δούμε κάποτε και μία 65χρονη να πράττει το τοιούτον εμπνεόμενη από 20χρονους . Τότε και μόνο τότε  θα μιλούσαμε περί ισότητας επιταχυνόμενης  μέσω της παραβατικότητας επιτυγχανόμενης. Αλλά τέτοιο πράγμα στην αρχαία Ελλάδα μέσα στα λεωφορεία δεν θα γινότανε ποτέ!

-Χτές απολογήθηκε στη δίκη της Χρυσής Αυγής ο νταής κ. Κασιδιάρης. Σήμερα ο Κουκούτσης. Ανήξερος το παίζει αυτός: «Δεν  ξέρω γιατί κατηγορούμαι». Ε βέβαια, τόσο καιρός που πέρασε που να θυμόμαστε. Ακόμη κι εγώ αμνησία έπαθα στο Κερατσίνι και ξέχασα τον μαχαιρωμένο Φύσσα. Όμως οι σκελετοί των εκατομμυρίων θυμάτων του Ναζισμού θα  εξακολουθούν να μαυρίζουν την καρδιά μας. Και πέρα από τα ντοκιμαντέρ της φρίκης, η καλή  λογοτεχνία θα μας κάνει πάντα να σκεφτόμαστε  την πανούκλα του φασισμού ξαναδιαβάζοντας La peste την «Πανούκλα» του Αλμπέρτ Καμύ: «…και μια μέρα για τη δυστυχία και τη γνώση του ανθρώπου η πανούκλα θα ξυπνήσει τα ποντίκια της και ο θάνατος θα σαρώσει  μια ζωή, μια πόλη». Ο βάκιλος της πανούκλας φαίνεται πως δεν χάνεται κι ο  φασισμός ξαναχτυπάει την πόρτα στην Ευρώπη έχει ήδη μπει στις φλέβες μας.

-«Βρώμικος πόλεμος στη Συρία. Η Τουρκία ρίχνει βόμβες λευκού φωσφόρου» Καλά υπάρχει και «καθαρός» πόλεμος;

Έγινε εκεχειρία κι ο Ερντογάν δεν… θα βαράει για 120 ώρες. Μετά όμως ίσως ξαναρχίσει. Ο πλανητάρχης της τσέπης τον ευχαριστεί. «Σώσατε εκατομμύρια ψυχές!».

 

Retro. Στις 17 Οκτωβρίου του 1915 η Βρετανία προσφέρει την Κύπρο στην Ελλάδα για να την παρακινήσει να μπει στον Α΄Παγκόσμιο πόλεμο. Επικαλούμενη την ουδετερότητα της Ελλάδος η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη θα αρνηθεί την προσφορά τρεις μέρες αργότερα.

 

Όπως βλέπετε το Ημερολόγιο σήμερα είναι ειδησεογραφικό  γιατί δεν βγήκε καθόλου έξω, έχει ρίγη, το χιούμορ του περνάει κρίση και τρέχει η μύτη μου. Έχω κι αυτές τις καταραμένες  ιατρικές εξετάσεις την άλλη βδομάδα. Αλλά παρακολουθώντας την επικαιρότητα βλέπω πώς άλλαξε η δημοσιογραφία. Όταν είσαι συνδρομητής  ή ένα πάση περιπτώσει έχεις επιλέξει κάποιο σάιτ, πέφτουν οι ειδήσεις μ΄ενα κουδούνισμα ντρινγκ ντριννννγκ

Και διαβάζουμε:

Παραλύει το κέντρο της Αθήνας

Σοκ από καραμπόλα στην Εθνική

Συγκλονίζει ο χωρισμός της τάδε σταρλετ

Σεισμός στο κανάλι του Φαλήρου

Θρήνος  για την απώλεια της αγαπημένης  μητέρας του τάδε σταρλέτου

Νταλίκα-φερετρο στο Εσεξ

Ποντικοί στα αποδυτήρια έκλεψαν το πορτοφόλι του άσου Μπαγάσα

Συγκλονίζει η 26χρονη που ήταν στο φορτηγό

Πανικός για ένα εισιτήριο

Τρομοκράτες, Παιδεραστής, Σαδιστής–πατέρας, Αίμα στην άσφαλτο, Τούρκοι, Φόροι, Κουνούπια Νείλου, Συγκλονίζει τραγωδία Σκουπίδια, Επιδημία γρίπης

 

Δεν μας φοβίζουν των εχθρών τα βόλια, σύντροφοι δημοσιογράφοι, μήτε των τουρκογερμανών τα εμβόλια. «Πάμε σε άλλες πολιτείες αναρχικές».

18.10.19 Παρασκευή όλη την ημέρα με καταρροή μέσα και με ολίγα ρίγη. Έχω και τις εξετάσεις, τις ωραίες ενδοσκοπήσεις μου την Τετάρτη. Πάνω που έστρωσε το στομάχι μου πρέπει να πάρω καθαρκτικά.

Βλέπω στο τραπέζι του θυρωρού πρόσκληση στον Assaf Safwan  για να μεταβεί στην πυροσβεστική υπηρεσία Αθηνών να καταθέσει για την πυρκαγιά που έγινε στο διαμέρισμα του -στον από πάνω όροφο από μένα-  την 1 Σεπτεμβρίου του 2018. Ζητάνε την κατάθεσή του μετά από 14 μήνες! Φανταστικό! Τι θυμηθήκανε!  Στη   γραφειοκρατία πρώτοι. Έτσι περιμένουμε  να βγει και η δική μου σύνταξη μετά θάνατον, σαν χελώνα.  Ο Ασάφ δεν ξέρει γρι ελληνικά αλλά αυτό δεν εμποδίζει την κατάθεση αφού υπάρχουν διερμηνείς στο άψογα οργανωμένο πολυπολιτιστικό μας κράτος.  Άλλωστε ο Ασάφ θα τους δείξει: «Μπουμ» έκανε το γκαζάκι και κάηκαν οι κουβέρτες, το σακάκι, τα κουφώματα και το διαβατήριο.

 

-Ο Ερντογάν προελαύνει μέσα στην τρελή χαρά στη  Συρία για καλά. Ο πολύς και μέγας Μάο Τσε Τουγκ είπε ότι η δύναμη βρίσκεται στην άκρη του τουφεκιού κι ο θρασύτατος Μωμεθανός, ως καλός μαοϊκός  τηρεί τη ρήση του μεγάλου Τιμονιέρη. Αλλά και πόσο έξω πέσανε οι πανεπιστημιακοί  αναλυτές:  «Στριμωγμένος ο Ερντογάν», «Δεν μπορεί να τα βάλει με τις εταιρείες και την Αμερική, την Ιταλία και τη Γαλλία που είναι από πίσω». «Αυτή η λυκοφιλία με τους Ρώσους θα τον καταστρέψει», «Όποιος παίζει σε δύο ταμπλό χάνει και στα δύο».

Μια χαρά τα πάει ο Ερντογάν,  μοιράζει με τους ρώσους τα χωράφια στη Σύρια, μπήκε στην κυπριακή ΑΟΖ θα μοιράσει και τα πετρέλαια αφού δεν θέλανε να τον παίξουνε, κι όπως φαίνεται θα τους παίξει αυτός. Το «τουφέκι» που έλεγε ο ΜΑΟ και από πίσω 100 εκ. αναλώσιμοι τούρκοι  σαν τους κινέζους.

 

-Σαν σήμερα στις  18  Οκτώβρη του 1920 γεννήθηκε η Μελίνα Μερκούρη. Θα αναστηθεί λέει όταν επιστρέψουν τα Ελγίνεια του Παρθενώνα. Τώρα τη δουλειά την κάνει η κυρία  Μενδώνη σαν καλή νοικοκυρά: τα αρχαία μάρμαρα σε κοινή θέα στην ελεύθερη αγορά, στα πόδια της ρουλέτας.

 

-Διαβάζω ένα κείμενο του Τσαλαπάτη πάλι  στην Εφημερίδα των  Συντακτών 12.10.19 «Ο ήρωας και ο εαυτός του», από τα καλύτερα που έχω διαβάσει σε καθημερινή εφημερίδα, σχετικά με θέματα λογιοτεχνίας:

Τι είναι αυτό που διαχωρίζει έναν λογοτεχνικό ήρωα από ένα πραγματικό πρόσωπο; Ποιο είναι το στοιχείο αυτό που τέμνει την αλήθεια και το ψέμα με αιχμηρή απολυτότητα, στέλνοντας τους φανταστικούς ήρωες στις σελίδες των βιβλίων και τους ανθρώπινους ανθρώπους πίσω στις οικογένειές τους; Και μεις, από πού αντλούμε τις βεβαιότητές μας;

(…) Δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε λογοτεχνικούς ήρωες και πραγματικούς ανθρώπους, αποφαίνεται  ο Τσαλαπάτης. Υπάρχει μόνο διαχωρισμός ανάμεσα σε παρόντες και απόντες. θα πει. Λογοτεχνικός ήρωας είναι ο άνθρωπος αυτός που είναι διαρκώς απών. Ακόμα και μέσα στην παρουσία του. Και ίσως τελικά όλοι αυτοί που φεύγουν να γίνονται λογοτεχνικοί ήρωες. Να αποχωρούν συνταξιοδοτημένοι από την πραγματικότητα στις απάνεμες σελίδες ενός σιωπηλού βιβλίου. Ένα τέτοιο συμπέρασμα θα εξηγούσε και το γεγονός πως κάποιες φορές η σιωπή του αναγνώστη μπροστά στο βιβλίο έχει κάτι το πένθιμο.

 

19.10.19 Σάββατο. Κρυωμένος, συνεχίζεται ο εγκλεισμός μου. Τα γνωστά: κάνω μπάνιο και κρυώνω. Ανοίγω το παράθυρο βλέπω τον ήλιο με τους 27 βαθμούς και φτερνίζομαι. Ίωση, όχι γρίπη που αρχίζει με καταρροή, φτερνίσματα και μετά βήχας. Διαβάζουμε ποίηση:

 

O πατέρας μου κοιμάται στο πάτωμα κι εμείς περιμένουμε το μισθό του σαν θαύμα, σαν τον μεσσία σαν τα παιδικά χρόνια, σαν το τέλoς του κόσμου(…)

Ο  πατέρας μου κοιμάται στο πάτωμα στην κουζίνα κι εμείς με τη μαμά και τον γιο μου στο δωμάτιο και κατά πως φαίνεται ακόμα και τη νύχτα αναπνέουμε συγχρονισμένα ξυπνώντας ακούμε η μία τον άλλο (…).

Θέλουμε να σκοτώσουμε η μία τον άλλον, σαν συγγενείς, αλλά ξανακοιμόμαστε,

Και ακόμη και στον ύπνο εγώ με τη μαμά περιμένουμε το μισθό του πατέρα

Για να αγοράσουμε σαμπουάν και αφρόλουτρο,

Για να κάνει βαρκάδα ο γιος μου,

Για να πάρουμε το λεωφορείο και να κατέβουμε στο κέντρο, στην έκθεση λουλουδιών

Και για να φάμε επιτέλους ό,τι θέλουμε,

να τρώμε και να τρώμε μέχρι να τελειώσει ο χρόνος

κι ο πατέρας κοιμάται στην κουζίνα και βήχει

τα πνευμόνια του  δεν ανοίγουν σαν πορφυρό άνθος όπως στην ποίηση

αλλά υπόκωφα

παφλάζουν μέσα του,

κοιμάται και δεν ξέρει τίποτα για το μισθό του,

μιλάει στον ύπνο του με τον αδελφό του στα μολδαβικά.

Γκαλίνα Ρίμπου (Σιβηρία 1990) στο περ. Τεφλόν τευχ. 21