Πως εξαντλήθηκε το δημοκρατικό κεφάλαιο Μητσοτάκη

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Προκαλεί αναμφίβολα εντύπωση το γεγονός ότι ανεξάρτητα από το τί διακινείται στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα γενική είναι η εντύπωση ότι σημειώνονται σοβαρές κυβερνητικές επεμβάσεις στα πεδία των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών. Ανάμεσά τους και μερικές επεμβάσεις που αφορούν σε παγιωμένες επί δεκαετίες ελευθερίες στη δημόσια ζωή μας, οι οποίες επεμβάσεις προκαλούν έντονες αντιδράσεις από μεριάς τόσο ετερόκλιτων δυνάμεων και φορέων, ώστε να μην επιβεβαιώνεται η εξήγηση που δίνουν κυβερνητικές πηγές ότι όλη αυτή η αντίδραση έχει μόνον αντιπολιτευτικά κίνητρα.

Εξ ίσου μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον έχει ότι οι προφανώς περιοριστικές των εξατομικευμένων ελευθεριών αυτές κυβερνητικές επεμβάσεις δεν περιορίζονται στον χώρο της ευρύτερης αντιλαμβανόμενης πολιτικής διαπάλης, αλλά εκτείνονται και σε πεδία όπως η λειτουργία μονάδων αντιμετώπισης των συνεπειών για χρήστες ναρκωτικών, τα ωράρια των νυχτερινών καταστημάτων, οι κινηματογράφοι και άλλοι χώροι κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, καθώς και πολλά άλλα πεδία. Μ’ άλλα λόγια, είναι κυβερνητικές επεμβάσεις που αφορούν σ’  έναν παγιωμένο τρόπο ζωής των πολιτών, ο οποίος κατά γενική ομολογία ανταποκρινόταν ως σήμερα σε μια δημοκρατικά οργανωμένη καθημερινότητα όλων μας, την οποία η σημερινή κυβέρνηση θέλει να αλλάξει.

Το φαινόμενο ότι τέτοιες κυβερνητικές επεμβάσεις μοιάζει να σταθεροποιούνται ως πάγια συνιστώσα στην πολιτική καθημερινότητά μας, είναι πρωτοφανές. Αποδεικνύει δε ότι γύρω από αυτόν τον «αυταρχισμό της καθημερινότητας», που εκδηλώνεται με κυβερνητική πρωτοβουλία και προφανή κάλυψη, συγκροτείται ένα πλέγμα πολιτικών αντιλήψεων για την ενάσκηση της εξουσίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Επί πλέον να υπογραμμιστεί στο σημείο αυτό πως είναι επίσης σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια επί μέρους πολιτική πτυχή της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά μ’ ένα κεντρικό σημείο της! Από πού προκύπτει αυτό; Από δυο σαφείς αποδείξεις: α. ότι πρόκειται για διαρκή και όχι περιστασιακή κυβερνητική πρακτική επί 4 μήνες που κυβερνά ο κ. Μητσοτάκης, και β. ότι σε επίσημες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου, ομολογείται ευθέως ότι έχουμε να κάνουμε με κεντρικό άξονα της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής και όχι με μια δευτερεύουσα πτυχή της.

Ακόμη, εξαιρετικό ενδιαφέρον υπάρχει στο γεγονός ότι σε πληθώρα αναφορών δηλώσεων και σχολίων κυβερνητικών στελεχών, εκστομίζονται με χαρακτηριστική ευκολία ακραία αυταρχικές αντιλήψεις για τη δημόσια ζωή και στο σύνολο σχεδόν των πραγμάτων που κινείται η ελληνική κοινωνία. Ας δούμε δύο παραδείγματα:

1. Ένας υφυπουργός Παιδείας ανερυθρίαστα και από βήμα της Βουλής μας πληροφορεί ότι το πότε και το πώς θα μπουκάρει η αστυνομία στα πανεπιστήμια θα το αποφασίζει η ίδια και χωρίς να πέφτει λόγος στην ακαδημαϊκή κοινότητα, στην προστασία της οποίας από αυθαιρεσίες υποτίθεται ότι αποσκοπούν αυτά τα μπουκαρίσματα. Δήλωση απίστευτης αλαζονείας από χείλη κυβερνητικού στελέχους του τομέα Παιδείας, δηλαδή του κατ’ εξοχήν χώρου δημόσιου ενδιαφέροντος, όπου οι κυβερνώντες οφείλουν να επιζητούν τον διάλογο, ως στάση ζωής των νέων ανθρώπων και των δασκάλων τους. Ταυτόχρονα, όμως, και μια στάση αποκαλυπτική του προσχηματικού χαρακτήρα που είχαν οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός, όταν έφερναν στη Βουλή τη διάταξη κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, διαβεβαιώνοντας για την εφαρμογή της υπό την απόλυτη εποπτεία των ακαδημαϊκών αρχών. Ήδη ο τρόπος εφαρμογής της θεσμοθετημένης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ρύθμισης να έχει πρωτεύοντα λόγο στις ακαδημαϊκές υποθέσεις η …αστυνομία, οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν μόνο η επίκληση της ακαδημαϊκής ομαλότητας κίνητρο της κυβέρνησης, όπως διατεινόταν, αλλά ταυτόχρονα και ίσως κατά κύριο λόγο η ιδεολογική υποδήλωση σε καθηγητές και φοιτητές του κατά τις κυβερνητικές αντιλήψεις πλαισίου κίνησης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ιδρυμάτων, ως κέντρων πλέον πολιτειακού αυταρχισμού και όχι  ανεμπόδιστης ελευθερίας στη διακίνηση ιδεών, θέσεων και ανταλλαγής απόψεων επί παντός του επιστητού, όπως οφείλουν να είναι τα πανεπιστήμια τον 21ο αιώνα.

2. Επιφανής άλλος υπουργός εισάγει με εξυπνακίστικο ύφος στη δημόσια σφαίρα και ως αρχή της διακυβέρνησης υπό τον κ. Μητσοτάκη …ότι όποιος δεν συμμορφώνεται θα ξυλοκοπείται! Η σαφής δήλωση του υπουργού ότι «είτε ο νόμος θα εφαρμόζεται είτε θα οι πολίτες θα τρώνε ξύλο», αποτελεί μνημείο αυταρχισμού από δημοκρατική κυβέρνηση, προσομοιάζοντας εντυπωσιακά με τη στάση του ίδιου του δικτάτορα Παπαδόπουλου, που σ’ ένα από τα γελοία διαγγέλματά του μας εξηγούσε γιατί πρέπει να μας δένουν, εμάς (ως την ασθενούσα κοινωνία), ώστε χωρίς αντίδραση από μέρους μας να μας χειρουργούν επί της ιατρικής κλίνης για να μας θεραπεύουν από την «κομμουνιστική νόσο».

Αυτά, θα μπορούσαν να είναι ατυχείς δηλώσεις ακραίων δεξιών προσώπων ή ακραίες δηλώσεις ατυχών δεξιών!  Όμως, καμιά επανόρθωση δεν έγινε! Ακόμη περισσότερο, ανάλογες τέτοιες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και μητσοτακικών βουλευτών έχουν καταστεί η πολιτική «κανονικότητα» του νεο-μητσοτακισμού. Και, πλέον, αυτές οι απόψεις δεν είναι οι δεξιές εξαιρέσεις στη κυβερνώσα παράταξη, αλλ’ αντίθετα, είναι ο ακροδεξιός κανόνας!

Τέλος, υπογραμμίζω ότι οι στοχευμένες διαρροές από το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή από τον πρωθυπουργό αυτοπροσώπως, σε απάντηση των έντονων αντιδράσεων για τον εμπεδωμένο  και ιδεολογικά εγκιβωτισμένο στη Ν.Δ. υπό τη σημερινή ηγεσία της αυταρχισμό ασκώντας την εξουσία, είναι το μήνυμα «δεν θα αλλάξουμε τίποτα όσο κι αν αντιδράτε και ή θα συμμορφωθείτε ή θα ξυλοκοπιέστε από την εντεταλμένη προς τούτο χρυσοχοϊδική  αστυνομία, …επειδή διαφωνείτε μαζί μας!

Επί της πολιτικής ουσίας ο κ. Μητσοτάκης μέσα σ’ ένα 4μηνο έχει πλήρως εξαντλήσει το δημοκρατικό κεφάλαιο που συσσώρευσε με την εκλογική νίκη του.

Η υποκατάσταση της πολιτικής νομιμοποίησής του να ασκεί εξουσία εντός συγκεκριμένου και μη επιδεχόμενου αμφισβήτηση πολιτικού πλαισίου, από μια τρέχουσα πρακτική διακυβέρνησης στα απώτατα όρια του δημοκρατικώς ανεκτού, ήδη εξωθεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη στις παρυφές των άτυπων εκτροπών, που όλοι «ψυχανεμιζόμαστε» σε συνθήκες αυταρχικών καθεστώτων.

Εικάζω ότι το φαινόμενο αυτό είναι προϊόν και πρακτικό αποτέλεσμα της αδυναμίας της δεξιάς να κατακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία των πραγμάτων, την οποία παρά την αδυσώπητη πολεμική και τις νεο-αντι-κομμουνιστικές υστερίες των νοσταλγών του ναζισμού και του φασισμού στον 21ο αιώνα, η προοδευτική πολιτική παράταξη και η αριστερά, δύσκολα θα  απολέσουν, ως εγκυρότεροι εκφραστές του πανανθρώπινου και διαρκούς αιτήματος της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η εν γένει ιδεολογική ξηρασία που διακατέχει την ελληνική δεξιά πολιτική παράταξη τεκμαίρεται επίσης και από το γεγονός ότι η ίδια έχει πλήρως αναγορεύσει ως ιδεολογικό εκφραστή της, όχι το κόμμα, αλλά τον κύκλο των μίντια που εκπροσωπούν συμφέροντα και όχι πολιτικές παρατάξεις, συγκροτώντας ένα μπλοκ εξουσίας, αντί της νόμιμης διακυβέρνησης πλειοψηφούντος κόμματος, όπως γίνεται στις δημοκρατίες.

Έτσι, επειδή η προσπάθεια και η ανάγκη ανάκτησης της ιδεολογικής ηγεμονίας από την ελληνική δεξιά, με όρους δημοκρατίας και όχι αστυνομοκρατίας και μιντιακής προπαγάνδας, αποτυγχάνει, μηχανικά η ίδια η ελληνική δεξιά επιστρέφει στον σκληρό αυταρχισμό, ως το πλαίσιο εκείνο το οποίο της εξασφάλιζε την ηγεμονία πριν από μερικές δεκαετίες. Πρόκειται για μια «βουτιά στο παρελθόν», που καταλήγει σ’ αυτό που κάνει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης, δηλαδή τον αυταρχισμό-αυτοσκοπό, ως πρακτική διακυβέρνησης, η οποία επειδή δεν μπορεί να συντηρηθεί από βιώσιμο ιδεολογικο-πολιτικό λόγο, αναγκάζεται να προσφεύγει  σε πρακτικές εξουσιαστικής επιβολής.

Μόνον που η εν λόγω «δημοκρατική πτώχευση» της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει κι άλλη μια όψη, -ίσως και τη χειρότερη! Πρόκειται για την υποκατάσταση της προγραμματικής νομιμοποίησης που τεκμαίρεται ότι φέρει εκ των εκλογών ως σχέδιο διακυβέρνησης, από μια πρακτική προαγωγής συγκεκριμένων συμφερόντων, οικονομικών, επιχειρηματικών και μιντιακών!

Με λίγα λόγια θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την κυβερνητική πορεία Μητσοτάκη κατασπατάλησης μέσα σ’ ένα μόλις 4μηνο του δημοκρατικού κεφαλαίου του, με τη φράση: Από «κόμμα εξουσίας» σε «μπλοκ εξουσίας», ένας αυταρχισμός δρόμος!