Δημοκρατία και καθεστωτισμός – δύο έννοιες ασύμβατες | Οι αποδείξεις της πολιτικής εκτροπής Μητσοτάκη

Λαμπράκης

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Ακριβώς στις μέρες της 46ης επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου μια σειρά γεγονότων αφήνει ένα καθαρό πλέον ίχνος στη δημόσια ζωή μας. Πρόκειται για γεγονότα που άλλα απ’ αυτά υπόκεινται στη βάσανο της δημόσιας αντιπαράθεσης των διαφορετικών απόψεων, όπως συμβαίνει στις δημοκρατίες, και άλλα όχι. Έτσι, πλασάρεται η εντύπωση μιας δημοκρατικής κανονικότητας (ναι, ακριβώς αυτή είναι η λέξη που έχει επιστρατευτεί για να ορίσει το σημερινό δημόσιο σκηνικό), που οι κυβερνώντες διατείνονται ότι αρμόζει στη δημοκρατική ομαλότητα.

(Αλήθεια, αν η κλασσική πολιτική λέξη-όρος «ομαλότητα» αρκούσε για να χωρέσει τις πεποιθήσεις και τους σκοπούς εκείνων που κυβερνούν σήμερα, γιατί άραγε θα χρειαζόταν η απολύτως συνειδητή υποκατάστασή της από την πολιτική λέξη-όρο «κανονικότητα»; Θα ‘λεγα, σε μια πρώτη, επιφανειακή αλλά -νομίζω- ενδεικτική των πραγμάτων διαπίστωση, ότι αρκεί κανένας να δει την επέμβαση των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ, για να διαπιστώσει τα ενσυνείδητα κίνητρα αυτής της υποκατάστασης των λέξεων-όρων: Η εισβολή σ’ ένα πανεπιστήμιο, ανεξάρτητα από τις επικλήσεις των λόγων που τη νομιμοποίησαν, φυσικά μπορεί να είναι μέρος μιας «κανονικότητας», ΠΟΤΕ όμως μιας «ομαλότητας».

Κι αυτή η διαπίστωση αρύεται εύκολα από τη διάγνωση ότι «κανόνας» είναι η ρύθμιση που επιβάλλει κάποιος που κατέχει την εξουσία και τη χρησιμοποιεί για δικούς του σκοπούς, ενώ «ομαλότητα» είναι μια ευρύτερη συστοιχία πολιτικών πραγμάτων, που δεν νομιμοποιείται  από κανόνες και μόνο, αλλά από τη θεσμική, αλλ’ ακόμη και την πολιτισμική, αίσθηση των πολιτών ότι όλα κυλούν με όρους δημοκρατίας στη δημόσια ζωή. Και περί της παρουσίας αυτής της αίσθησης στο πολιτικό σκηνικό, δηλαδή το εάν υφίσταται αυτή, ή όχι, αρμόδιοι να το κρίνουν δεν είναι κυβερνήσεις ή οποιοσδήποτε άλλος κομματικός σχηματισμός -πολύ περισσότερο δεν είναι τα αποδειγμένα συχνά ψευδόμενα και παραπλανητικών κινήτρων μίντια-μέρος ενός μπλοκ εξουσίας- αλλά η άγραφη συνομολόγηση μεταξύ των πολιτών αποδοχής του δεσμευτικού «βάρους» που φέρει ο σεβασμός στους κανόνες της δημοκρατίας.

Ένα ευθύ παράδειγμα: «Κανονικότητα» είναι η αυτοανακήρυξη της προέδρου στη Βολιβία, αλλά φυσικά αυτό δεν είναι «ομαλότητα». Δικό μας: Τη δική τους «κανονικότητα» ανακήρυξαν οι συνταγματάρχες, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν ομαλότητα, Υπερβάλλω; Για σκεφτείτε το λίγο!)

Για να επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς! Περισσότερη σημασία ίσως και από τις κεντρικές πολιτικές τεκμηριώσεις περί κανονικότητας των κυβερνώντων και των συν αυτώ, έχουν οι «δεύτερες συνέπειές» της. Την ώρα που στο προσκήνιο της σημερινής κανονικότητας αναγορεύονται ως εκτός πλαισίου της φοιτητές που επιζητούν να έχουν πρόσβαση σε πανεπιστημιακό χώρο, διοργανώνεται σε πόλεις της Ελλάδας -και προετοιμάζεται και  πανελλαδικό στην Αθήνα στις 4/12- συλλαλητήριο κατά της «ισλαμοποίησης» της Ελλάδας (εδώ ένα κάλεσμα: https://www.facebook.com/opkos2018/photos/a.183964452492083/403604270528099/?type=3&permPage=1).

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει ότι από τους ίδιους διοργανωτές των αντιπάλων της «ισλαμοποποίησης», οργανώνονται ακόμη αντισυγκεντρώσεις κατά ομιλιών πολιτικών αρχηγών κομμάτων σε διάφορες ελληνικές πόλεις (εδώ ένα δείγμα: https://www.facebook.com/opkos2018/posts/399709234250936?__xts__%5B0%5D=68.ARCgcR7rt8KEDjnbySuBrttrDJwBNrusTJZkIjwEhszYuEKwXMIjLa4SGjYrP4A1KeIjosogPrCLyU_vS7B9P32JChp6aKZZ4HCHE0m4qgTLfs517dUS9z13uo6yfOJjeK7rn2xI7zNsO80OmAIaYEQZ4SMnoiW5FcSU9fqAorSfXPbj5EzCBaziyTg0Z2BCXSzpC0kTEZ2s1xrKw8cxH6KRO8eNh2oPeD6b98qJO258b6E1jSui5VmrtWIdyCy_XCQoTysTTfGq4LtZZX2YyeC-ZtijomkkiN7tQR5MLEa_EhkUHs9Xt86bCbxvMwLd0Hqpu_0PDf3ps1HFPE7S1Y6d0vVqTD-hDcIXdo6EIiyqNqcRbtc9yo8RacgY9NL6yXg5BIGUPHevrP7uLxnICef7dHFALWv6PE4v6ci9ltzw1QAkxZi_6BUiLd0fNrgPse_08OYxNe6D9JmOr18tX3_jQhAmdjRERTlwwweh10sJuaE-B28&__tn__=-R).

Οι ίδιοι προτρέπουν σε επιθέσεις κατά ξενοδοχείων που έχουν επιλεγεί  για να φιλοξενήσουν πρόσφυγες σε διάφορες ελληνικές πόλεις (εδώ ένα δείγμα: https://www.facebook.com/opkos2018/photos/a.183964452492083/405442517010941/?type=3&__xts__%5B0%5D=68.ARBtYDl_7P_MBwctVOjjo_1XzujlnyFEHY3InUFMTN_UnBN6QWpOEt9M3hPd5KW3MF7MndxMBHc1V0gLpD3oEIpP_HCtN3l9MqVvgBonqEdCU9ziv0LHcHDqsy2pH7fMDptjLYv8KfkCaX59RgvdxDBhYMtcn5CQBdxafn9FQga3mLqF329fLXRpRdYFRc-YMtw2ve_PImc0NusNHkYSUqEZqskeHyY8apN3g0aK1Lm1mLz0xnAwdyL_a9ATgcctbQ5QpO0vuL5lipwMMCNoqadbiixTRUWsw_Y-wmTRnut2yQurxGn8ONqaKUN7BicBPRdxBVVDbUTI2YKL9Zbbw5Y&__tn__=-R).

Δεν είναι νεόκοποι ακτιβιστές όλοι αυτοί! Είναι οι ίδιοι που με την υποκίνηση κομμάτων που σήμερα κυβερνούν και ψηφίζουν από κοινού και ορίζουν την ισχύουσα  κανονικότητα, πριν μήνες νωρίτερα σαν κόμματα αντιπολίτευσης οργάνωναν συλλαλητήρια για το μακεδονικό και πέταγαν μολότοφ σε σπίτια βουλευτών, με τα παιδιά των βουλευτών να είναι εκείνη την ώρα μέσα.  Κανονικότητα δηλαδή, ήταν τότε τέτοιες πολιτικές πρακτικές απ’ όσους τις υποκίνησαν, τις συνδιοργάνωσαν και τις ανέχτηκαν και σήμερα είναι αντικανονική η είσοδος φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ.

Οι παραλληλισμοί είναι εξαιρετικά ενδεικτικοί του μεγάλου προβλήματος που αναφύεται σήμερα σε βάρος της δημοκρατίας, και αγγίζει ήδη τα όρια της εκτροπής! Γιατί; Διότι από την εν γένει στάση των κομμάτων που σήμερα συμμετέχουν στην παρούσα κανονικότητα, έλκεται μια νομιμοποίηση, λόγω και έργω, ή στην καλύτερη περίπτωση μια ανοχή διά της αποσιώπησης, σ’ έναν μηχανισμό διαθεσιμότητας για τέτοια εκτροπή. Για να γίνει πιο κατανοητό: Το 1963 που δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης, δεν ήταν όλοι οι δεξιοί της εποχής αντικομμουνιστές. Όμως, η ανοχή και εκείνων των δεξιών που δεν ήταν αντικομμουνιστές τότε σε ημινόμιμους σχηματισμούς (πολιτικο-ιδεολογικά ομοειδέστατους με τους διοργανωτές των σημερινών αντισυγκεντρώσεων), εγκατέστησε τότε την κανονικότητα του παρακράτους.

Σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος φλερτάρει ανοιχτά με τους εκκολαπτόμενους παρακρατικούς της εποχής μας. Και για μεν την Ελληνική Λύση αναμενόμενο. Ανάλογο όμως φαινόμενο ανιχνεύεται και στο  ΚΙΝΑΛ! Όποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά σε αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα υποστηρικτών του ΚΙΝΑΛ, που υποστηρίζουν αυτές τις παρακρατικές δραστηριότητες. Ο Μητσοτάκης, για ξεκάρφωμα, πότε-πότε διαγράφει και κανέναν για τέτοιες αναρτήσεις. Στο ΚΙΝΑΛ βουβαμάρα.

Το μεγάλο όμως θέμα είναι ποιός έχει την ανάγκη να προσφεύγει σ’ αυτά, ως μέρος μιας οιονεί κανονικότητας, όπως ο ίδιος την ορίζει! Εξαιρώντας απ’ αυτήν την κανονικότητα, ο,τιδήποτε δεν του αρέσει. Εδώ αρχίζουν να αποκαλύπτονται τα όρια ενός καθεστωτισμού, που αναμφίβολα δεν είναι δημοκρατική ομαλότητα!

Ηχηρότερη ομολογία τέτοιου καθεστωτισμού τεκμαίρεται και επιβεβαιώνεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, από το σημείο ακριβώς που το άτυπο παρακράτος που περιέγραψα γίνεται τμήμα μιας πολιτικής πρακτικής προαγωγής συμφερόντων και όχι ανταπόκρισης σε πολιτικά προγράμματα κομμάτων. Ενός μπλοκ εξουσίας, δηλαδή, όπως έχω κι άλλοτε πει! Και ιδίως όταν η ύπαρξη αυτού του ίδιου μπλοκ εξουσίας ανιχνεύεται και πριν τη σημερινή πολιτική εικόνα, όταν δηλαδή αυτοί που (συγ)κυβερνούν σήμερα ήταν στην αντιπολίτευση!

Υπάρχει άραγε άλλη πιο ρητή επιβεβαίωση για όλα όσα αναφέρω εδώ, από το ότι ο κ. Φρουζής αναγορεύεται σε έγκυρο εκφραστή των απόψεων τούτου του πολιτικού καθεστωτισμού και την επόμενη μόλις μέρα ψηφίζεται από τους (συγ)κυβερνώντες στη Βουλή νόμος που αποδεσμεύει «παγωμένα» ως σήμερα περιουσιακά στοιχεία του («παγωμένα» όχι για πλάκα, αλλά λόγω του ότι κατηγορείται για συμμετοχή σε άνομες ενέργειες);

Υπάρχει άλλη ισχυρότερη ομολογία περί τούτoυ, όταν μόνο ένα συγκροτημένο παρακράτος θα μπορούσε να οργανώσει και να εκτελέσει εξέλιξη εξαφάνισης διά θανάτου ευάριθμων μαρτύρων σε ποινική υπόθεση ναρκωτικών αλλά με άμεσο πολιτικό ενδιαφέρον και με τους ανακριτές της πολύκροτης αυτής υπόθεσης να αιτούνται ο ένας μετά τον άλλον αυτοεξαίρεση από τα καθηκοντά του;

Θα μπορούσε ποτέ αυτά να λογίζονται ως κανονικότητα και να κρίνονται αντικανονικές οι προσελεύσεις φοιτητών στον πανεπιστήμιό τους με την απαίτηση να ανοίξει η σχολή τους;

Φυσικά, μην περιμένετε συντεταγμένες εκτροπές αλά Παπαδόπουλος στην εποχή μας. Σήμερα στην άτυπη εκτροπή συμβάλλουν με το αζημίωτο μέσα ενημέρωσης γνωστών συμφερόντων. Το πολύ-πολύ κανένας ξυλοδαρμός από τα ΜΑΤ σε όσους αντιδρούν στην εκτροπή αυτή του ανιχνευόμενου για τους λόγους που ανέφερα καθεστωτισμού, και η «δουλειά» έγινε!

Όμως, η βαρύτερη και ακραία αντιδημοκρατική και για τον λόγο αυτόν απολύτως αρμόζουσα στον χαρακτηρισμό «εκτροπή» πρακτική, είναι εκείνη, κατά την οποία επιστρατεύονται κεντρικοί θεσμοί του πολιτεύματος, όπως η Βουλή και η Δικαιοσύνη, για να νομιμοποιούνται προαγωγές συμφερόντων, οι οποίες κατά διεθνή υπογράμμιση και εντοπισμό, μόνο σε ενδυνάμωση της επιχειρηματικής εγκληματικότητας συμβάλλουν.

Και, ακόμη, είναι εκείνη, που ακριβώς στον κατηγορούμενο για βαρύτατη ποινική υπόθεση  «επιστρέφει» τα «παγωμένα» περιουσιακά στοιχεία του πριν αθωωθεί, αφού πρώτα αυτόν τον ίδιον κατηγορούμενο έχει καταστήσει τον εγκυρότερο  μάρτυρα «απόδειξης» ότι είναι σκευωρία επιβεβαιωμένο παγκοσμίως ως υπαρκτό σκάνδαλο, στο οποίο φέρονται ως εμπλεκόμενοι για δωροδοκία  πολιτικά πρόσωπα και προς βλάβη του δημόσιου συμφέροντος και ήδη έχει δοθεί παραγγελία άσκησης δίωξης σε βάρος τους. Και στο οποίο σκάνδαλο, το ίδιο, είναι ακριβώς κατηγορούμενος ο θεμελιωτής της «απόδειξης» ότι όλ’ αυτά είναι σκευωρία!!!

Κανονικότητα, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι η εικόνα τριτοκοσμικής μπανανίας που προσβάλλει τη νοημοσύνη των πολιτών της, κοροϊδεύοντάς τους κατάμουτρα ότι δήθεν αυτά ψήφισαν πριν 4 μήνες οι εκλογείς, παραχαράσσοντας κατάφωρα το νόημα  της νομιμοποίησης που προκύπτει από την κάλπη.