Ημερολόγιο ασημάντων 204-205: Ένα δεύτερο ποίημα/Να μιλήσουμε για την εξέγερση που δεν θέλει να πεθάνει

Χιλή

22.10.19 Πάντα ήθελα να γράψω  ένα δεύτερο ποίημα και ήγγικεν η ώρα  όταν άρχισαν να πλέουν εικόνες στον ύπνο  μου κι άκουσα  να βουίζoυν  λέξεις, που έπρεπε να μείνουν στην Ιστορία:

Ποιητής είναι αυτός που θρηνεί για μια λέξη που χάθηκε προτού τη γνωρίσει

Ποιητής εκείνος που αναπνέει μέσα από τα στήθη του άρρωστου

Ποιητής η αχτίδα φωτός στο χαρτόνι του άστεγου

Ποιητής σημαίνει καταλαβαίνω.

 

Aυτά για το δεύτερο ποίημα.  Όσο αφορά το πρώτο  ξεκινούσε ή τελείωνε -δεν θυμάμαι καλά,  μ΄ένα στίχο  στα γαλλικά Les Poètes rêvent de beautés sauvages (οι ποιητές ονειρεύονται άγριες ομορφιές), αλλά παράπεσε και χάθηκε  αδόξως  στα πλημμυρισμένα υπόγεια των μεταναστών της Αθήνας.

-Διαβάζω την αρχή, από ένα βιβλίο του Γιάννη Ρεμούνδου Η ζωή είναι  μυθιστόρημα μωρό μου και σταματώ στη φράση «Να δεις  κάτι θα γίνει». Αυτή  η φράση επαναλαμβάνεται και σκέφτομαι ότι  την έχει κάνει τίτλο και σημαία του ένας άλλος  συγγραφέας, ο Χρήστος  Οικονόμου, στο πολύ ωραίο του βιβλίο  Να δεις  κάτι θα γίνει. Μάλλον την  εμπνεύστηκε  από τον Ρεμούνδο. Ο Ρεμούνδος με την παλιά Ρέμιγκτον γράφει καλά, αλλά τώρα  δεν έχω υπομονή να το διαβάσω, όσο εύληπτο κι αν είναι ένα κείμενο του  1990 φαίνεται κάπως παλιομοδίτικο σήμερα,  ο ήρωας να πίνει κονιάκ.

Ο Οικονόμου είναι πιο ρεαλιστής αναγνωρίζεις πληγές Να δεις  κάτι θα γίνει αν κι αυτός  στο δεύτερό του βιβλίου, δεν έχει πια την ίδια αμεσότητα, τον ίδιο σπασμό, φτιάχνει μία  κατασκευή χωρίς αίμα, το έδωσε όλο στο πρώτο του βιβλίο .

 

Έχω γίνει στριφνός καθώς ξέρω ότι “δεν θα γίνει τίποτα”, είμαι  και πολυάσχολος, ανυπόμονος κι  αυτή η ασταμάτητη κατανάλωση βιβλίων σε κάνει τελικά να μη σέβεσαι κανένα κείμενο, αδικεί  και τον συγγραφέα και τον αναγνώστη.  Ό,τι κι αν διαβάζουμε το ίδιο κείμενο διαβάζουμε αυτό  που έχουμε μ΄έσα στο κεφάλι μας.  Αυτό που νομίζουμε ότι υπάρχει μόνο γι α μας μελετούμε, ξανά και ξανά. Με κλειστά μάτια διαβάζουμε. Ποιος έχει ανοιχτά τα μάτια; Κανείς.  Αλλιώς θα ήταν καλύτερος  ο κόσμος μας.

 

23.10.19   -Έκανα τις ενδοσκοπήσεις με 27 β. Κελσίου λες και είμαστε ακόμη στο καλοκαίρι . Νo drama στην πρώτη φάση: Η κολονοσκόπηση οκέι, αλλά έχω θεματάκια με το στομάχι θα δούμε τη βιοψία με τους στομαχολόγους κι ό,τι γέγονε γέγονε.

Νομίζω ότι και το πρόβλημα στο στομάχι είναι φιλολογικό. Αμήν.

 

-«Η αμαρτία είναι βυζαντινή, κι ο έρωτας αρχαίος», Μάνος Χατζιδάκις, που θα είχε γενέθλια σήμερα.

24.10  Λιακάδες αυτοκτονικές στο Λεκανοπέδιο πάντα με 27 βαθμούς. Περπάτησα στο Πεδίον του Άρεως.  Φωτογράφισα  πόρτες στη γύρω περιοχή, άκουσα ξένες γλώσσες στα μπαλκόνια και φωνές υπόγειες  στα υπόγεια.

-Τέτοια μέρα το 1963 η Σουηδική Ακαδημία μία τιμά το Γιώργο Σεφέρη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας «για το υπέροχο λυρικό ύφος του που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες».

25.10.19  Παρασκευή. Η καλοκαιρία συνεχίζεται όλο τον Οκτώβρη. Το θερμόμετρο καρφωμένο στους 27 β. Τα παράσιτα με την Άννα Σ. στο σινεμά Αλεξάνδρεια, ένα φιλμ από την Κορέα  καλογυρισμένο, βραβευμένο  με χρυσό φοίνικα γι αυτό πολυδιαφημισμένο μία κωμωδία τρόμου που δείχνει  την κραυγαλέα ταξική ανισότητα στην  χώρα αυτή, όπου οι πλούσιοι εμφανίζονται αφελείς κι ονειροπόλοι κι οι φτωχοί κομπιναδόροι μες την υπερβολή και στο γκροτέσκο.  Δεν παύει στιγμή όμως να σε κρατάει σε αγωνία, έτσι που γίνεται θρίλερ και Χόλλιγουντ στο τέλος.

-Η δύναμη του να καταστρέφουμε, η δύναμη του να δημιουργούμε.  Διεθνές Τριήμερο Συνέδριο Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας στο Πνευματικό κέντρο Δήμο Αθηναίων. Τόχα στο μπλοκάκι αλλά δεν μου βγαίνει ούτε και για αύριο. Άμα δεν είσαι ομιλητής τι νόημα έχει! Εν πάση περιπτώσει δεν πρέπει να κάνεις σχέδια όπως λέει ο πατήρ των κορεατικών «παράσιτων», όπως λένε επίσης και οι αμπορίτζινις της Αυστραλίας. Αυτά μας έφαγαν «τα σχέδια».  Αφού το τέλος είναι προσχεδιασμένο, προαποφασισμένο. Γι αυτό  απόλαυσε τις μέρες με τον ήλιο κι ας τρεμουλιάζεις μπροστά στον καθρέφτη  της θάλασσας.

But even those who manage to avoid or leave the camps and prisons are living in a state of fear. They worry constantly about their papers, and do not know when the police might stop them on the street to search them – and possibly beat, arrest, and deport them. Κάπως έτσι είναι, αλλά κι εσύ που γλύτωσες τους βομβαρδισμούς άνθρωπέ μου και από την πείνα είσαι ένας survivor που δεν το βάζει κάτω, θα βρεις τρόπο να επιβιώσεις. Μπορεί να ενσωματωθείς στη νέα κατάσταση, αυτός είναι ο στόχος σου,  να δώσεις κιόλας το φιλί της ζωής στην Ευρώπη που ξεψυχά.  Μόνο πρόσεξε μη γίνεις κι εσύ  ρατσιστής χειρότερος απ’ αυτούς που σε κυνηγούν.

Λοιπόν έχουμε νέα ευρωπαϊκά δεδομένα. Παλιά νιώθαμε περήφανοι που λεγόμαστε Ευρωπαίοι ήταν το στιλ, το λούστρο,   η εν γένει κουλτούρα της κοινωνίας που παράγει όπερα και ταραντέλα μία συγκεκριμένη συμπεριφορά των μελών της απέναντι στα ίχνη άλλων εποχών. Σήμερα ο πολύ κόσμος ντρέπεται να λέει ο Ευρωπαίος.  Σημασία έχει από πού βλέπεις τα πράγματα. Το ρόλο που παίζεις, τις «αρμοδιότητες»  που έχεις όπως λέει κι ο Στέφανος, ο οποίος νομίζει ότι είμαστε όλοι υπουργοί.

 

26.10.19  Την ημέρα της γιορτής μέσα στο σπίτι διαβάζοντας σαχλοειδή τινά και βλέποντας τηλεόραση. Πήρα  κάποια τηλεφωνήματα βέβαια αλλά επ’ουδενί  εκείνος ο χαμός όταν δούλευα στο Υπουργείο.

Στις ειδήσεις βλέπω ότι σε  όλο τον κόσμο υπάρχει μία γενικότερη κοινωνική αναστάτωση. Με εκπλήσσουν ευχάριστα οι εξεγέρσεις ιδιαίτερα στη Χιλή, ένα εκατομμύριο κόσμος στους δρόμους. Όσo υπάρχει εξουσία θα υπάρχει και αντίσταση. Όσο υπάρχει αδικία θα υπάρχουν και εξεγέρσεις. Κι είναι ώρα να μιλήσουμε σοβαρά για την  εξέγερση που δεν θέλει να πεθάνει. Από το Χογκ Κογκ μέχρι τη Βαρκελώνη και το Σαντιάγο  μιλιούνια στους δρόμους.  Τελικά αποφάσισα να βγω έξω να δω καμιά εξέγερση και να αγοράσω λίγα  πράγματα για το αυριανό τραπέζι.

Τίποτα το διεγερτικό και το εξεγερσιακό έξω, απλώς ένας φόβος για ένα κίνδυνο ακαθόριστο.   Πεινάωωωω, ούρλιαζε ένας με μακριά γενειάδα. Μετά φώναζε: Τίποτααααααα και ξανά μανά Πεινάωωωωω. Ανατριχιαστικό το  ούρλιασμα του διαταραγμένου, περί  τοιούτου επρόκειτο ασφαλώς. Διότι θα μπορούσε να φάει στη φιλόπτωχο  εκκλησία μας, σε κάποιο κέντρο του δήμου ή σε κάποιες συλλογικότητες . Αλλά ο Πεινάωωωωωω ισοπεδώθηκε άγρια. Υπάρχει κίνδυνος να τρελαθείς όταν βγαίνεις έξω και να σου μεγαλώσουν πολύ και σένα τα γένια.  Γι αυτό κάτσε μέσα στο σαλόνι, χάντρες, λουλούδια, βιβλία, κινούμενες εικόνες, χαλαρές μουσικές και συμπαντική ευτυχία.  Δεν εννοώ πάντως ότι ήταν μουσουλμάνος ο δυστυχισμένος αυτός άνθρωπος,, ελληνομουσουλμάνος σίγουρα όμως, ναι.

-Του Αγίου Δημητρίου  1880 ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος αναλαμβάνει πρωθυπουργός της Ελλάδας για 10η φορά, ρεκόρ στην ελληνική πολιτική ιστορία.

-Μ΄αρέσει να μιλάω πολιτικά, μόνος μου.