Ημερολόγιο ασημάντων 206-207: Μπερεδήμα ακούς;/ Επίθεση στη σύνταξη/ Νέα κανονικότητα/ Καστανάδες (και) “τι έκανες στον πόλεμο Φλωρίδη;”

29.10.10  Άγριος Καυγάς με την Μπέμπα. Solo καυγάς, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα δηλαδή, μονομερής, μονοσήμαντος και υστερικός.  Έβαλα φωνές  για ψύλλου πήδημα,  σαν πεινασμένος  ελληνομουσουλμάνος έκανα κι εγώ. Tι μου φταίει η κοπέλα και γιατί να  ανέχεται τις δικές μου εκρήξεις και ελλείψεις;

Σε βγάζει όμως απ΄τα ρούχα σου κι αυτή η ριμάδα, με τις  ζήλειες της και τις εμμονές της!

Ήρθε η στιγμή. Είσαι εσύ κι όχι άλλος. Είσαι ο αναμενόμενος που ανατρέπει την τάξη του κόσμου. Μια νέα οργάνωση με τον διαβήτη της καρδιάς, ό,τι ονειρεύτηκα παράφορα περνώντας σαν έπιπλο από χέρι σε χέρι… Είμαστε οι καταγέλαστοι του κόσμου αυτού. Διψάμε ο ένας τον άλλο τόσο αλλόφρονα που μόνο μες στην απάρνηση θα ολοκληρωθούμε. Nίκος Αλέξης Ασλάνογλου

-Ο γιατρός Παναγιώτης Στάικος και επικεφαλής της δημοτικής Παράταξης Αναζωογόνηση Ξηρομέρου Αστακού έκανε φλεβοκέντηση και ράντισε με το αίμα του τον τοίχο στην αίθουσα,  αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Ο τοίχος πιτσιλίστηκε με αίματα και μία νεαρή γυναίκα λιποθύμησε. Αυτό θα πει τοπική αυτοδιοίκηση και  βαλκάνιος ακτιβισμός. Αίμα και λάσπη.

Τουλάχιστον δεν έφτασα στο σημείο να κόβω φλέβες. Κάτι είναι κι αυτό.

J’aimerais être un autre, un qui ne fait pas peur, un qui sache être doux, pour que mes bras trop grands s’enroulent autour de toi, bel ange abandonné, j’aimerais changer pour toi. VenYam

-Αεροσκάφος της Ολυμπιακής Αεροπορίας που εκτελούσε το  δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη συντρίβεται σαν σήμερα το 1959 μόλις πέντε λεπτά μετά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο του Ελληνικού  την απογείωσή του. Είχε 18 επιβάτες όλοι νεκροί.

30.10.19  Συνεχίζω να τρώω τρεις μέρες  παστίτσιο από τη γιορτή και το κοτόπουλο που περίσσεψε και βγήκα να βγάλω λεφτά από  την τράπεζα. Με φρίκη διαπίστωσα λεηλατημένη  μισθοδοσία  κατά 35 ευρώ. Why? «Διότι παίρναμε  μισθό, λέει, που δεν είχε υπολογιστεί σωστά» και τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν να κάνουν περικοπές από το 2013!  Νέα μνημόνια τσέπης. Λιγότερα 420 ευρώ το χρόνο. Αυτά δεν παίζονται στις τηλεοράσεις. Τι να τους πεις;  Ότι διανύω τον πέμπτο χρόνο ως προσωρινός συνταξιούχος κι ότι δεν με αφήνουν να υποβάλω αίτηση για το εφάπαξ που δίνεται  στους δημοσιογράφους της Γραμματείας, αφού δεν έχει ολοκληρωθεί λένε ακόμη  η διαδικασία για την έκδοση της σύνταξης μου. Ο δικηγόρος με προειδοποιεί ότι μπορεί να  βρουν πάτημα μετά και να χάσω εντελώς  το δικαίωμα αυτού του  ειδικού εφάπαξ, επειδή δεν έκανα εμπρόθεσμα την αίτηση που …δεν με αφήσανε να κάνω!

Και μία παρόμοια επίσης περίπτωση  για το πόσο βάρβαρο είναι το κράτος:  Έχω κερδίσει  δύο δικαστήρια από οφειλόμενες πληρωμές   του Υπουργείου κι αυτοί με  πάνε  στον Άρειο Πάγο, προσωρινά συνταξιούχο άνθρωπο, για να  τρενάρουν  μια οφειλή  που έπρεπε να έχει πληρωθεί εδώ και δύο δεκαετίες. Τι σκατά Πολιτεία είναι αυτή; Άραγε δεν θα μπορούσα κι εγώ  να μπω  στον…  τραπεζικό λογαριασμό  της Πολιτείας και να της πάρω τα λεφτά που μου κατακρατεί όπως κάνει αυτή, ένα κράτος-δολοφόνος στους δύσμοιρους που έφτασαν στο αμήν;

-Τηλεφωνώ στο σπίτι  στην Αυστραλία, κουλουβάχατα κι εκεί. Μου ανεβαίνει πίεση. Έχω και την αγωνία για τις ιατρικές εξετάσεις.

31.10.19. Πέμπτη Είναι πέντε το απόγευμα και πρέπει να πάω στη παρουσίαση του βιβλίου του  Δημήτρη Καλουδιώτη  «Νέα κανονικότητα» που αρχίζει στις έξι στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο  στην  αρχή της Ακαδημίας. Πριν από λίγο μου τηλεφώνησε η Άννα, δεν θα έλθει μ’ αυτό τον καιρό, ρίχνει καρεκλοπόδαρα, ούτε η Νένη,  ατύχησε ο Δημήτρης του τα χάλασε ο παλιόκαιρος,   αλλά φαίνεται πως  δεν ενθουσιάζει και τόσο  ο τίτλος  του βιβλίου. Τι να κάνουμε; το βιβλίο, είναι πολιτικό και  πρέπει να δεχτούμε και τη δεξιά στροφή του φίλου μας που ήταν πάντα πολιτικό animal.

Καλά, άνοιξαν οι ουρανοί. Η πρώτη βροχή του  Οκτώβρη  είναι κατακλυσμιαία. Δεν μπορώ να περάσω από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, η Αχαρνών στο ύψος του Αγ. Παντελεήμονα έγινε λίμνη. Πώς να πάω; Τηλεφωνάω στον Καλουδιώτη, μπας και γλιτώσω απ΄την πλημμύρα, είμαι επιρρεπής και στα κρυώματα, ο Δημήτρης  βρίσκεται ήδη στην αίθουσα, οπότε ντρέπομαι, νιώθω ενοχές «σταμάτησε η βροχή» μου λέει, καλά, σιγά μη σταμάτησε,  δεν βλέπω και ταξί. θα πάω με το μετρό. Φτάνω  στο σταθμό Λαρίσης βουτηγμένος στο νερό μέχρι τον αστράγαλο, αυτή είναι η Αθήνα, ένας χείμαρρος όταν βρέχει, ένα ποτάμι όταν βρέχει  τόσο πολύ. Παρηγοριέμαι ότι ανάμεσα    στους παρουσιαστές θα είναι κι ο Φλωρίδης με ωραίο λόγο και κυρίως από τους πιο έντιμους πολιτικούς.

Φτάνω μούσκεμα στο Επιμελητήριο, πάω να μπω στο καταραμένο ασανσέρ αλλά ξαναβγαίνω και ανεβαίνω στον έκτο όροφο με τα πόδια  και βρίσκομαι   στην τεράστια και λαμπερή αίθουσα,  που αρχίζει να γεμίζει με τη  φωτισμένη δεξιά, όλη  εδώ.

Είμαι παπάκι, πριν καθίσω μεταβαίνω  στην τουαλέτα, στουμπώνομαι χαρτί υγείας στις ωμοπλάτες και στο στήθος (!) κάθομαι  στα τελευταία καθίσματα, βγάζω τα παπούτσια μου βγάζω τις κάλτσες μου, είμαι σαν πρόσφυγας, μέσα στη γκλαμουριά του  Εμπορικού και Βιομηχανικού  μας Επιμελητηρίου.

 

Και το σώου  αρχίζει στην ώρα του.

 

Όλοι οι ομιλητές είναι ρήτορες (κι ο καϋμένος ο Δημήτρης που μίλησε στο τέλος φαινόταν λίγος μπροστά τους, έχοντας βέβαια ως δικαιολογητικό ότι μίλησε από στήθους).

Τι είπαν  όμως οι ρήτορες; Ο πρώτος πήγε  να παρουσιάσει το δικό του μανιφέστο. Συνήθως όταν παρουσιάζουμε κάποιο βιβλίο ενός φίλου δεν προβάλλουμε  τις πεποιθήσεις μας, αποφεύγουμε να παρουσιάσουμε τον  εαυτό μας. Δεν του έλειπε μόνο το τακτ, του έλειπε η στοιχειώδης ευγένεια και λίγη ταπεινοφροσύνη.   Εξαπέλυσε την πιο εμπαθή επίθεση  κατά της   κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που μας άφησε χρόνους. Μια ώρα μίλαγε «κατά της ηγεμονίας σαράντα χρόνων της Αριστεράς». Μπα, ώστε κυβερνούσε 40 χρόνια η Αριστερά και δεν το καταλάβαμε; Μια καραμέλα που ξεκίνησε από το επιτελείο του Σαμαρά. Ποια ηγεμονία; Εκτός αν εννοούσε το  ΠΑΣΟΚ του Αντρέα.  Ηγεμονία είναι όταν έχεις την κυβέρνηση,  όταν ελέγχεις  τα μίντια, το στρατό, τη Δικαιοσύνη, την Εκκλησία, όταν ελέγχεις  τους βιομήχανους κι έχεις  τους θεσμούς όλου του κόσμου στο τσεπάκι. Πότε έγινε αυτό και κατατρόμαξαν οι πάντες;  Όσο για την  κυβερνητική αριστερά των τελευταίων χρόνων όλοι είδαμε ότι προκειμένου να κυβερνήσει προχώρησε σε μία ευκαιριακή  ερμαφρόδιτη συνεργασία με ένα λαϊκίστικο  συντηρητικό κόμμα, που σήμερα τελεί υπό διάλυση. Όταν δε, προσπάθησε να ψελλίσει μία λέξη με κάποια προοδευτική σημασία έπεφτε η κατραπακιά δια χειρός Αρχιεπισκόπου.

Ο  οργισμένος ομιλητής δεν σταμάτησε στην (κατ΄επίφαση) ηγεμονία της αριστεράς βρήκε την ευκαιρία να κατακρίνει τη λατρεία των αριστερών για το Βελουχιώτη, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη δολοφονία της ηθοποιού Παπαδάκη από τους κομμουνιστές.  Τι να πεις τώρα; Τι δουλειά έχει ο   Καλουδιώτης – ο οποίος  παραθέτει νηφάλια τις νέες του φιλελεύθερες θέσεις  με τον εμφύλιο;  Φυσικά κανείς δεν δικαιολογεί τη δολοφονία της καλλιτέχνιδος του θεάτρου  Παπαδάκη εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, ούτε καν ο Νικ Ζαχαριάδης που ..εκτέλεσε τους εκτελεστές της.  Μόνο που ο κ. Καστανάς αυτό είναι το όνομά του, δεν είπε (για την ιστορία του πράγματος βρε αδερφέ) ότι αυτή η λαμπρή καλλιτέχνις ήταν η επίσημη αγαπημένη του κατοχικού πρωθυπουργού Γ. Ράλλη,  συνεργάτη των κατακτητών και ιδρυτή των φρικτών ταγμάτων ασφαλείας. Θα πείτε λεπτομέρειες και πως ο έρωτας είναι μεγάλος και κανείς δεν  είναι τέλειος.  Άλλωστε  η μνήμη της αδικοχαμένης ηθοποιού Παπαδάκη ξεπλύθηκε και αποκαταστάθηκε πλήρως καθώς  με τη νέα μας κυβέρνηση δόθηκε στην αίθουσα του ΡΕΞ  το όνομά της και αναμένουμε και προτομή για να χαρούν οι Καστανάδες.

 

Ο δεύτερος ομιλητής ήταν, ευτυχώς, το αντίθετο του πρώτου, μακράν ο καλύτερος κατά την ταπεινή μου άποψη. Πρόκειται για τον Γιώργο Παγουλάτο Καθηγητή ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας, στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Άψογος.   Μίλησε για την Ευρώπη που δοκιμάζεται τα μάλα  και αναφερόμενος στους μετανάστες  είπε πως πολλοί από τους ανθρώπους αυτούς νομοτελειακά θα μείνουν στον τόπο μας, τα παιδιά  τους είναι το μέλλον  και καλό είναι να τους αγκαλιάσουμε. Σαν τη μύγα μες το γάλα η ομιλία του.

 

Κι ήλθε ο Φλωρίδης με χιούμορ να πει πώς  όταν ακούει να γίνεται αναφορά και από μέλη της κυβέρνησης για επιστροφή στην  «κανονικότητα» αυτός  τρομάζει. Γιατί  δεν πρέπει με τίποτα να γυρίσουμε στο φαύλο παρελθόν. Αυτός θέλει τη νέα κανονικότητα του Καλουδιώτη, το βιβλίο του οποίου και προλογίζει. Επίσης να στρωθούμε στη δουλειά. Αλλά δυστυχώς ως λαός είμαστε σαν τα τζιτζίκια ακόμη κι «αν υποθέσουμε ότι οι δανειστές μας σβήνουν το χρέος εμείς τι θα κάνουμε; Εμείς την άλλη μέρα θα πάμε στα μπουζούκια», είπε ο Φλωρίδης.  Γελάκια. (Εγώ θα πάω στην όπερα και στην Ανάσταση του Παναθηναϊκού).

Και μετά παγώσαμε! Δηλαδή εγώ πάγωσα. Ο καλός Φλωρίδης  ξέφυγε. Εισβολείς αποκάλεσε τους πρόσφυγες. «Η χώρα δέχεται εισβολή» είπε. Κοιτάζω γύρω μου, για την ακρίβεια κοιτάζω μπροστά και στο πλάι, κανείς από το κοινό δεν αντιδράει. Κάποιοι χαμογελούν αυτάρεσκα. Μα  κάτι παρόμοιο λέει κι ο Βελόπουλος τους αποκαλεί λαθροεισβολείς (!) Σε τι διαφέρει ο Φλωρίδης πια από το Bελόπουλο. (Ο οποίος Βελόπουλος  à propos έχοντας υιοθετήσει τη ρητορική της χρυσής Αυγής λέει ότι «άλλα κράτη όπως η Βουλγαρία  ξέρουν να φυλάσσουν τα σύνορά τους και πυροβολούν  τους εισβολείς. Αλλά αυτά είναι κράτη!» Για το Βελόπουλο κράτος σημαίνει πυροβολώ τους άοπλους «μαύρους» εισβολείς. «Και να βάλουμε και τις νάρκες», προσθέτει. Κλείνει η παρένθεση). Θέλει λοιπόν να μεταμορφωθεί σε ένα Βελόπουλο  ο χρηστός και έντιμος εκσυγχρονιστής Φλωρίδης; Μήπως δεν άκουσα καλά; Κι όμως συνεχίζει ακάθεκτος. Στη Μακεδονία ένας ταξίαρχος του έλεγε ότι «δεν έχουμε μόνιμους οπλίτες, αυτούς που έχουμε είναι σαρανταπέντε χρονών και πάνω οπότε δεν είναι σε θέση να χειριστούν πυροβόλα, είμαστε έκθετοι». Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; «Να κάνουμε μία εθνική στρατηγική να μαζέψουμε λεφτά για όπλα γιατί  αργά ή γρήγορα οι Τούρκοι θα επιτεθούν!»

 

Σοφά λόγια. Δεν είχα δει τόσο πολύ τον κίνδυνο. Τον κίνδυνο να μην προλάβουμε να γνωρίσουμε τα 200 χρόνια ανεξαρτησίας. Ας φτιάξουμε  γρήγορα μισθοφορικό στρατό θα πέσει και η ανεργία, δεν χρειάζονται και ιδιαίτερα προσόντα, απλώς να μην έχεις πολύ μυαλό και να είσαι καλό ρομπότ μπροστά στα πυροβόλα.

Θα περίμενες από έναν εκσυγχρονιστή του επιπέδου ενός  Φλωρίδη να ακούσεις κάτι για Παιδεία και Υγεία, αλλά τώρα τι λέμε; να φτιάξουμε νοσοκομεία για να πηγαίνουν οι εισβολείς;

 

-Γιορτάζουμε 200 χρόνια ανυπαρξίας κράτους, λέει ο Θόδωρος Τερζόπουλος σε συνέντευξή του (26-28 Οκτ.) στην Εφημερίδα των Συντακτών.  «Θα γιορτάσουμε αυτό που δεν έγινε; Τα 200 χρόνια μη ίδρυσης ελληνικού κράτους; Μα είμαστε 200 χρόνια ξενόδουλοι, ραγιάδες και κοτζαμπάσηδες, απλώς αλλάξαμε αφεντικά –δεν χρειάζεται να είναι εδώ, εκπροσωπούνται από τους συνεργάτες τους. Ποτέ δεν αποκτήσαμε την ελευθερία μας. Ούτε παιδεία, ούτε πολιτισμό, ούτε διοίκηση. Εγώ θα έλεγα αντί για πανηγύρια που είναι ό,τι χειρότερο και επικίνδυνο να βγάλουμε το σκασμό για τρία μερόνυχτα. (…) Η νέα Ελλάδα, ο νέος Έλληνας είναι παράγωγα εμφύλιας αντιπαράθεσης, εχθρότητας και μίσους που γεννούν οι παρατάξεις. Το τραύμα των πολλών εμφυλίων έχει περάσει από γενιά σε γενιά. Είμαστε απέναντι σε όλους ακόμα και σε μας τους ίδιους. Αν δεν κατανοήσουμε τον εαυτό μας, ο Άλλος, δεξιός, αριστερός, ξένος, μαύρος, θα είναι πάντα εχθρός. Τα τέρατα ενός ασυμφιλίωτου εαυτού θα προβάλλουν συνεχώς»