Ημερολόγιο ασημάντων 212-213: Γονατίστε τώρα/Άμα δεν γράφεις με το αίμα σου δεν έχει νόημα

11.11.19 Δευτέρα. Θα ήθελα να ήμουν μαραθωνοδρόμος ! Βλέποντας όλο αυτό τον κόσμο να τρέχει με τα σορτσάκια τις κορδέλες και τις παντόφλες του απορώ πώς τόσα χρόνια   δεν επιχείρησα να τρέξω αφού και τα πόδια είχα και την αντοχή. Πολλά δεν έκανα. Επίσης θα ήθελα να ήμουν πιανίστας. Έμαθα με τη Φωτεινή προτού καν πάω στο Δημοτικό τον εθνικό μας Ύμνο και  «Μες την πονεμένη μου καρδιά έπεσα για πάντα η συννεφιά» και κανα δυο άλλα και μετά τέρμα, προείχε η προπαίδεια και τα «Ψηλά Βουνά». Πήγα να βγάλω τα απωθημένα με τα παιδιά μου, έκαναν  για χρόνια μαθήματα με μια ρωσίδα πιανίστρια στο Σύδνεϋ αλλά κι αυτά εγκατέλειψαν στο τέλος -παρά το ταλέντο ειδικά του υιού Αντώνη – για τις εγκύκλιες σπουδές.

-Νέα κανονικότητα. Ανάρτηση στο face book από τον Γιώργο Απέργη, την έχετε σίγουρα δει δεν μπορώ να μη την αναπαράξω:  

Το βράδυ του Σαββάτου ήμουν καλεσμένος να παίξω μουσική στο Steam club στην Αθήνα στο Γκάζι. Από νωρίς εκεί με χαρά μου διαπίστωσα ότι οι θαμώνες ήταν αρκετά νέοι υγιείς clubbers γύρω στα 20 χρόνια και κάποιοι μεγαλύτεροι οι οποίοι και ξεχώριζαν καθώς αποδείχτηκε στο τέλος ότι ήταν οι περισσότεροι της δίωξης.

Έχοντας συνεργασία με τον χώρο και έως διοργανωτής στο πρόσφατο παρελθόν γνωρίζω το τεράστιο κόστος το οποίο δαπανάται σε security για την αποφυγή φασαριών και χρήσης ουσιών, το οποίο είναι εμφανές σε όλο τον χώρο. Μετά το dj set μου και ενώ έχεις πιει 2-3 ποτά και έχοντας θετικά συναισθήματα, καθώς είσαι κάτω από την επιρροή της δυνατής μουσικής και τον φωτορυθμικών, γίνεται ΝΤΟΥ από δέκα άτομα μπαίνοντας με βρισιές μέσα στο μαγαζί δημιουργώντας τον πανικό και τον φόβο στον κόσμο. Δίνοντας διαταγές όπως: γονατίστε τώρα!! τα χέρια στα κεφάλια όλοι!!! Μην έχοντας συνειδητοποιήσει τι ακριβώς είναι αυτοί νομίζεις ότι γίνεται τρομοκρατική επίθεση τύπου Μπατακλάν ή είναι ληστεία τύπου τράπεζας. Νιώθοντας φυσικά τον φόβο ότι εάν κουνηθείς σε σκοτώσαν περνώντας τα λεπτά συνειδητοποιείς ότι είναι της δίωξης. Για μια ώρα η εικόνα είναι μια: 300 άτομα γονατιστά με τα χέρια στο κεφάλι σαν έτοιμα για εκτέλεση μέσα σε χώρο διασκέδασης. Ντροπή και αποτροπιασμός. Μετά μια ώρα και μην έχοντας την δυνατότητα να μιλήσεις ούτε στον διπλανό σου, ούτε στο τηλέφωνο, ούτε να κουνηθείς, ελέγχεσαι και βγαίνεις από το μαγαζί

Η εικόνα έξω η ίδια, 10 άτομα στημένα με την πλάτη στον τοίχο και τα χέρια ανοιχτά, έτοιμα σαν για εκτέλεση από τoυς Ναζί, στους γύρω δρόμους 10 αυτοκίνητα, 3 πούλμαν και γύρω στους 60 αστυνομικούς να την έχουν πέσει λες και βρήκαν την γιάφκα με τους τρομοκράτες.

Μια καθαρά επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης της προσωπικής αξιοπρέπειας με στόχο τον εναλλακτικό χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής. Δευτέρα σήμερα και νέα από τους περισσότερους φίλους μου δεν έχω και πραγματικά μου κάνει εντύπωση πως σχεδόν κανένας από τους θαμώνες δεν έχει αναρτήσει τίποτα. Ο φασισμός και η τρομοκρατία δεν θα περάσει!»

Κύριε Απέργη δεν νομίζω ότι είναι στα καλά του ο υπουργός Αστυνομίας που έχουμε. Έχει κρίσεις μεγαλείου  όπως κι ο Βαρουφάκης. Τουλάχιστον ο τελευταίος έχει ένα λόγο πολιτικό, άσχετα αν τα έκανε μαντάρα με το ναρκισσισμό του.  Αυτός εδώ ο «επιτυχημένος» σε τι είναι καλός; Τελείως κενός, ένας paysane.  Και μη μου πείτε ότι εξάρθρωσε τη 17η Νοέμβρη. Κολοκύθια με τη ρίγανη. Ήταν το τέλος της ελληνικής τρομοκρατίας λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και της συσσώρευσης ξένων πρακτόρων στο λεκανοπέδιο. Κι αν δεν ήταν ζωσμένος σαν κουνουπίδι με ρολόγια και  εκρηκτικά ο Ξηρός, ακόμα θα ψαχνόμαστε. Υπουργός αστυνομίας! Ωραία δουλειά!

•  Σινέ Αλεξάνδρεια στη γειτονιά μου  Δυστυχώς απουσιάζατε. Ταινιάρα με τον τρόπο του Κεν Λόουτς. Αξίζει να γράψει ένα ολόκληρο δοκίμιο κανείς για αυτό το αριστούργημα. Η εργατική τάξη στην Αγγλία υπό διάλυση. Οι νέες απάνθρωπες εργασιακές σχέσεις, με το ατέλειωτο ωράριο που σε υποχρεώνει να έχεις μαζί σου  ένα πλαστικό άδειο μπουκάλι για να κατουράς, κυνηγώντας ασταμάτητα το μεροκάματο, κυνηγώντας την ουρά σου. Όλο το έργο μία παγίδα που έχει στήσει το σύστημα σε αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ένας λυγμός για την αδικία.

12.11.19. Τρίτη. Ποιοι δρόμοι θα κλείσουν στην Αθήνα για τον πρόεδρο της Κίνας. Όλοι θα κλείσουν. Βλέπουν τους κατοίκους της πόλης, τους πολίτες της πολιτείας σαν μύγες, σαν ακρίδες, σαν καταναλωτές. Θα μείνει μόνο μία λωρίδα ανοιχτή για να αποδράσουμε, να πάμε   σε άλλη γη σε άλλα μέρη.

• Στην οδό Ασκληπιού όλο και κάποιο βιβλίο βρίσκεις  μ΄ένα ευρώ. Βρίσκεις και τον Τζώρτζη εδώ.

-Τι κάνεις Γιάννη; του λέω.

-Γράφω στη Νέα Σελίδα μου λέει, τα διεθνή.

-Άμα δεν γράφεις με το αίμα σου δεν  έχει νόημα.

 

• Τηλέφωνο από τη Mαρία τα μεσάνυχτα από το Σύδνεϋ. Ακούγεται χάλια

-Δεν είμαι καλά dad

-Έλα βρε μωρό μου τι έγινε;

-Πρώτα ήταν σωματικά, τώρα είναι ψυχικά

-Έλα βρε παιδί μου γιατί τα παίρνεις όλα κατάκαρδα

-Έφυγε ο Μάρκος

-Πώς έτσι;

-Τον έδιωξα. Δεν πήγαινε άλλο. Νοίκιασε δωμάτιο

-Καλά πώς το πληρώνει;

-Δίνει μαθήματα μποξ.

-Α τώρα δουλεύει!

-Έκλεισα και το Ιατρείο.

-Θα το ανοίξεις πάλι.

-Δεν είμαι καλά  dad.