Ημερολόγιο ασημάντων 225: Μελομακάρονα και αισθησιασμός/αφωνία και τουρκοαφρικανική ΑΟΖ

11.12.19 Tετάρτη. Χαζεύω τις βιτρίνες των αρτοποιείων τέτοιες μέρες, γεμάτες καλούδια. Στο τέλος ενδίδω και αγοράζω μισό κιλό μελομακάρονα. Αν και τόχω παρακάνει με τα γλυκά τώρα τελευταία. Τις προάλλες κοντοστάθηκα στη Γ΄ Σεπτεμβρίου κι αγόρασα παυλόβα  με την αφράτη, λευκή κρέμα που θυμίζει την αξέχαστη εκδρομή στο Σαντιγύ της Γαλλίας και τις παυλόβες που έκαναν Αρετή και Γιώτα στο Βόρειο Σύδνεϋ. Πήρα και τουλούμπες. Πάνε τα δόντια μου.

Ο δρ Τζον Ριγκς εφαρμόζει για πρώτη φορά αναισθησία για την εξαγωγή δοντιού του συναδέλφου του δρ Χόρας Γουέλς χρησιμοποιώντας νιτρικό οξείδιο (11.12.19)

H γυναικεία λογοτεχνία με εντυπωσιάζει. Το τελευταίο τεύχος του Τεφλόν παρουσιάζει πάλι ποιήτριες που σπάνε κόκκαλα.  Η ισπανίδα ποιήτρια Patricia Heras που αυτοκτόνησε στη Βαρκελώνη πηδώντας από το μπαλκόνι του σπιτιού της κατά τη διάρκεια μιας άδειας από τη φυλακή. Από τη φυλακή στην οποία εξέτιε ποινή για ένα αδίκημα που όχι μόνο δεν είχε διαπράξει αλλά ούτε καν βρισκόταν στον τόπο που είχε γίνει!  Αλλά ανήκε στις ομάδες που δεν αρέσουν στην «κανονική» μας κοινωνία κι αποτελούν εύκολο στόχο.

Μου πλήρωσες το ταξίδι με ένα ξύλινο αεροπλάνο

Είδα ψάρια  ασημένια να σπαρταρούν στην άκρη του χαμόγελού σου

Πόσο δύσκολο μερικές φορές να ράψεις ένα κουμπί με γκρι πένσα

Xύνω ταλαντευόμενη κβαντικά στο στόμα σου ακονίζοντας  άγρια τη λεκάνη μου στο στήθος σου, ταλαντώνομαι ενώ τρίβομαι στο πρόσωπό σου

Το πηγούνι σου τη μύτη σου τη γλώσσα σου καταβροχθίζω αναίσχυντη επιδεικνύομαι στα χείλη σου στα μεταξένια βλέφαρά σου

Κινούμαι σαν σκλάβα

Ημιλιπόθυμη στάζω πλημυρισμένη ανάμεσα σε δάχτυλα που καταπίνει το λαίμαργο ζωώδες αιδοίο μου μέχρι να  ρουφήξει το χέρι σου

Γίνομαι αδηφάγα.

Ποιήτριες Ελληνίδες με τόσο αισθησιακό, αντισυμβατικό, απελευθερωμένο  λόγο δεν συναντάς, εκτός αν έχουμε υπόψη μας την καλή  νοικοκυρά κυρία Δημουλά. Όμως σε ξαφνιάζουν ευχάριστα η Χρονοπούλου, η Ηλιοπούλου, η Πάλμερ και η Μαρούτσου με την πεζογραφία τους.

12.12  Χάσαμε τη Σοφία stopΕίχα ραντεβού με τη φοβερή και τρομερή φίλη ζωγράφο Σοφία στολίστηκα, παρφουμαρίστηκα  κι αρρώστησα! Ένα κάψιμο στο λαιμό και πάλι βήχας σαν γατί. Έχασα τη φωνή μου. Πάει, άφωνος. Σε ποιο να πεις τον πόνο σου; Πώς να τον πεις;  Άλαλα τα χείλη.  Και με περιμένει το Σύδνεϋ σε λίγες μέρες που καίγεται στην οθόνη μου τώρα.

Όταν ξεκίνησα το ημερολόγιο σκόπευα να γράψω τις ερωτικές μου ιστορίες, τα βυθίσματά μου  σε αγκαλιές μεθυστικές και σε θάλασσες τουρκουάζ  κι άλλοτε ανεβασμένος -να το γράψω κι αυτό-  πάνω σε χιονισμένες βουνοκορφές προνομιακός  γνώστης της γραμματικής  των εντυπώσεων  απαγγέλλω  σε αιθέριες υπάρξεις αγνώστους ποιητάς της νεωτερικότητας  και ομού  πασίγνωστους  της αρχαιότητας. Ορίστε, φάτε τους κύριοι. Και ιδού τώρα πώς   κατάντησα  ωιμέ να κουκουλώνομαι με παπλώματα, να καταφεύγω σε  μαντζούνια με    αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις  ιδιότητες σε αποχρεμπτικά,  τήλιο κι αλτέα, την κήλη μου να μαζεύω και να χαζεύω, μέσα σε ρίγη άφωνος: το μεμοράντουμ  Λιβύης και Τουρκίας στο κουτί για τη επέκταση της οικονομικής ζώνης των αλλόπιστων στα χωρικά μας ύδατα, που τίμησαν ένας Κανάρης, ένας Μιαούλης, ο αθηναϊκός στόλος κι ο καπετάν Βαγγέλης Ζέπος, ντρέπομαι όταν σε βλέπω, τουρκοαφρικανική ΑΟΖ στα πόδια μου. 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού