Ημερολόγιο Ασημάντων 300: O φασισμός μέσα μας – κι έξω πιο ζόρικος

Δυστυχώς μετά από πολλές δεκαετίες οι άνθρωποι ξέχασαν τα εγκλήματα του φασισμού,  τα  ζόμπι  ξαναβγήκαν στους δρόμους, μπήκαν και στη Βουλή κι άρχισαν τα μαχαιρώματα

9.5.20   Ωραία που είναι η μοναξιά ανάμεσα στους ανθρώπους Δ. Δούκαρης. Που ανοίγουν δειλά δειλά τα μαγαζιά τους που τριγυρίζουν σαν κλέφτες έξω από τις κλειστές   καφετέριες και τις ψησταριές … 

• Η ανθρωπότητα γιορτάζει σήμερα την πρώτη ημέρα Ειρήνης μετά τον  2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμπληρώθηκαν ακριβώς 75 χρόνια από  την ημέρα εκείνη που τα ζόμπι του ναζισμού  (τα οποία κατέστρεψαν χώρες ολόκληρες) υπέγραψαν (1945) την παράδοση της χιτλερικής Γερμανίας στους συμμάχους χωρίς Χίτλερ πια.  Η 9η Μαΐου ανακηρύσσεται ως ημέρα της Αντιφασιστικής νίκης και ο σ. Δ. Κουτσούμπας καταθέτει  στεφάνι τώρα στο μνημείο του «σοβιετικού» στρατιώτη στην Καλλιθέα.  Ας μην του χιμήξουμε σήμερα τουλάχιστον γι αυτό το «σοβιετικό». (Είναι θέμα ταυτότητας όπως για τους σκοπιανούς το… μακεδονικό βίτσιο).

Ο Β’ Παγκόσμιος ήταν ο πιο αιματηρός στην ιστορία και στοίχισε  80 εκ ζωές. Πραγματικό μακελειό. Στην Ελλάδα σκοτώθηκαν 88.000 στρατιώτες,  ενώ 750.000 πολίτες έχασαν τη ζωή τους.

Δυστυχώς μετά από πολλές δεκαετίες οι άνθρωποι ξέχασαν τα εγκλήματα του φασισμού,  τα  ζόμπι  ξαναβγήκαν στους δρόμους, μπήκαν και στη Βουλή κι άρχισαν τα μαχαιρώματα! Η δε πολιτεία καθυστερεί τραγικά να δικάσει τους  νεοναζί εγκληματίες, άσε που δικαστές και υπόδικοι πρέπει πλέον να κρατάνε αποστάσεις,  κορονοϊού το ανάγνωσμα γαρ.   Υπό αυτή την έννοια  τα λουλουδάκια του κακού, οι μαχαιροβγάλτες και ο ιός του φασισμού μπορούν να κυκλοφορούν   ελεύθερα στους δρόμους κι εμείς ξεσκονιζόμαστε αλλά και  προβληματιζόμαστε πώς  θα συντρίψουμε  το φίδι  έξω,  πώς θα  σκοτώσουμε επιτέλους το φασισμό μέσα μας.

10.5.20  Kυριακή στην οικία του υπέροχου ζεύγους  Μαρίας και Τάσου Αναστασόπουλου  στη Βουλιαγμένη και τις θαυμάσιες κόρες τους. Γιόρταζαν την επέτειο 10 χρόνων γάμου στον οποίο μαρτύρησα.  Μετά σαλπάραμε με το σκάφος  σκάφη του Τασούλη για τα γειτονικά νησάκια πλέοντας σε αυστραλέζικο  κρασί, κουτσομπολεύοντας παλιούς φίλους, αναπολώντας πρόσωπα και πράγματα δια παντός εξαφανισμένα. , 

11.5.Δευτέρα. Κλεισούρα με μικρές ζαλάδες  από το ένα δωμάτιο στο άλλο.  Από τον κομπιούτερ στην τηλεόραση.  Από κεκτημένη ταχύτητα μένουμε μέσα.  Εγώ τουλάχιστον. Ούτε τράπεζα, ούτε φαρμακείο, μπακάλη και περιπτερά. Τι να κάνεις έξω; Θα σε κάψει ο ήλιος της άρρωστης πόλης που έπιασε τους 30 βαθμούς, θα σε συλλάβει η Αστυνoμία όπως  προφητικά λέει ο Βασίλης Διαμαντόπουλος  στην ταινία  Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας με την ερωτική Όλγα Κολάτου.  Δεν υπάρχουν σπορ, δεν υπάρχουν θεάματα (ούτε σινεμά, ούτε θέατρο, ούτε καραγκιόζης στην αγορά), ο Πανελλήνιος σκακιστικός σύλλογος είναι κλειστός, το κολυμβητήριο είναι κλειστό, το παζάρι επίσης  και μόνο τα ζόμπι με τους καφέδες πλημμύρισαν τις παραλίες και κόλλησαν στις βιτρίνες των μαγαζιών που άνοιξαν στολισμένες ιούς και χρυσόσκονη. Και οι καλοί φίλοι είναι μπήζυ, άγνωστο πως και με τι και χωρίς σκάφη, σε κοινωνική απόσταση.

Έφτασα ένα βήμα απόσταση απ΄όλα. Κι εκεί μένω, ένα βήμα μακριά απ΄όλα. Αντόνιο Πόρτσια

•  Ζόρικα τα πράγματα και στην Αυστραλία. Στο σπίτι στο Σύδνεϋ κατάθλιψη  και γύρω γύρω ιοί «Όταν όλα είναι πόνος τι σημασία έχει ποιος πόνος είναι πιο μικρός και ποιος ο πιο μεγάλος;». Πόρτσια.

 

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού