Ημερολόγιο Ασημάντων 316: Η διανοητική καθυστέρηση ως διάνοια (στο τόπι)

Οι καταλήψεις δεν είναι «εστίες ανομίας» και οι καταληψίες δεν είναι ορδές βανδάλων όπως σας λένε τα μίντια. Είναι συλλογικά πειράματα και προτάγματα κοινωνικής χειραφέτησης και αυτονομίας που συμπυκνώνουν μονομιάς τα μέσα και τους σκοπούς του ευρύτερου αναρχικού-ελευθεριακού αγώνα

23.6.20 Τρίτη. Ανοίγω το ραδιόφωνο παίζει λαϊκά. Δεν μ’αρέσουν τα λαϊκά αλλά  τα είχαμε και  τάχουμε μέσα στα πόδια μας, αποτελούν μέρος της ταυτότητας μας όσο κι αν τα απωθούμε. Η μητέρα μου που άσκησε οπωσδήποτε καταλυτική επιρροή απάνω μου άλλαζε σταθμό στο ραδιόφωνο για ν’ακούσει το άσπρο μου περιστέρι πέτα στον ουρανό  (που είναι και γαλανός). Καρφώθηκα για πρώτη φορά μαθητής γυμνασίου στο υπόγειο της Ομόνοιας ακούγοντας το «Υπάρχω», όχι φυσικά από τον κλαψιάρη Καζαντζίδη, αλλά από μουσικό  τυφλό, ακορντεονίστα με  βροντώδη φωνή.

-Σήμερα θα πάω για  Μαθήματα ταμπουρέλου και Φωνητικών κάτω Ιταλίας  στην κατάληψη Κολοκοτρώνη στο Βύρωνα. Της καρδίας μου σου ‘νοίφτω την πένα Λαριλό… Εβώ πάντα σ’ εσένα πενσέω γιατί σένα φσυχή μου ‘γαπώ τσαι που πάω που σύρνω που στέω στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ Λαριλό

Οι καταλήψεις δεν είναι «εστίες ανομίας» και οι καταληψίες δεν είναι ορδές βανδάλων όπως σας λένε τα μίντια. Είναι συλλογικά πειράματα και προτάγματα κοινωνικής χειραφέτησης και αυτονομίας που συμπυκνώνουν μονομιάς τα μέσα και τους σκοπούς του ευρύτερου αναρχικού-ελευθεριακού αγώνα. Κι αυτός ο αγώνας γίνεται ενάντια στην άγρια εκμετάλλευση των πάντων, ενάντια στην τσιμεντοποίηση, στην  αρπακτικότητα του εγχώριου και αλλοδαπού real estate στον «αισθητικό εξευγενισμό» που προβλέπει τον εκτοπισμό ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων, τον απoκλεισμό των φτωχών, των αστέγων και των μεταναστών από την κοινωνική ζωή της πόλης. Στις καταλήψεις του Βύρωνα όπως και στη Φιλολάου στο Παγκράτι, όπως στη Βίλα Καραγιάννη, στο Εμπρός  και στην πάλαι ποτέ βίλα Αμαλία έχω παρακολουθήσει κονσέρτα και παραστάσεις που δεν πρόκειται ποτέ να δεις στο Μέγαρο και στις κοσμικές  αίθουσες που  πεθαίνεις από βαριέστε μάρα και  πνίγεσαι από τα αρώματα της μαντάμ Μπαντερφλάι δίπλα σου. Aλλά ας μη τα ισοπεδώνουμε όλα, με την ταξική μας προσέγγιση, έτσι κι αλλιώς ισοπεδωμένα είναι !

Κι όμως υπάρχουν ατσαλάκωτες υπάρξεις με διακριτικά αρώματα, με αινιγματικά χαμόγελα, με βροντερό γέλιο. Στο Παγκράτι, στο Κολωνάκι στο Βούθουλα.

24.6.20  Συλλαλητήριο για την κατάργηση των μαθημάτων τέχνης στο Λύκειο. Νομοσχέδιο  στερεί από τους μαθητές του Λυκείου τις απαραίτητες γνώσεις και την αναγκαία εκπαίδευση, για την ανάπτυξη της αντιληπτικής τους ικανότητας ως προς την τέχνη, την ανάδειξη της δημιουργικής σκέψης και την καλλιέργεια της πνευματικής – συναισθηματικής διαμόρφωσης της προσωπικότητάς τους. Η εποχή των ρομπότ.  Ό,τι έχει να κάνει με τη φαντασία και τη δημιουργία εκδιώκεται.  Επίσης  το μάθημα των κοινωνικών Επιστημών αποκλείεται. Ότι είναι αναλυτικό ότι  ασκεί κριτική στην κοινωνία θεωρείται επικίνδυνο στη θεοκρατική αποικία μας.

25.6.20 Στις 25 Ιουνίου του 1903 γεννιέται ο συγγραφέας της φάρμας των ζώων και του θρυλικού δυστοπικού 1984. Γεννήθηκε στην Ινδία και διετέλεσε βοηθός περιφερειάρχη της ινδικής (διάβαζε βρετανικής) αυτοκρατορικής αστυνομίας  στη Βιρμανία από την οποία παραιτήθηκε και για να εξιλεωθεί έπλενε πιάτα και ζούσε ρακένδυτος με ζητιάνους  και παρίες στις φτωχογειτονιές του Παρισιού και του Λονδίνου  Έχει γράψει «αν θέλεις ένα όραμα για το μέλλον φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο για πάντα».

-Με ιμέιλ του ο Στράτος Μαυραντώνης μου υπενθυμίζει ότι έχω υποσχεθεί ένα πρόλογο στο βιβλίο του «Η άγνωστη γη του Νότου», διηγήματα βιωματικά, αυτοβιογραφικά, μεταναστευτικά. Δεν μπορώ να διαχειριστώ εύκολα το χρόνο μου αλλά θα το κάνω. Ο Στράτος ήταν, είναι ένα πιονέρο του εργατικού κινήματος στην Αυστραλίας σε δύσκολες στιγμές μια ήρεμη δύναμη.

26.6.20 Σε λαϊκό προσκύνημα η σορός του Νίκου Αλέφαντου ποδοσφαιριστή και προπονητή εκφραστή της λαϊκής μαγκιάς και του αθάνατου ελληνικού κιτς. «Όλη η Ελλάδα προσκυνά σώβρακα και φανέλες», Σοφός ο Πανούσης αλλά η δική του η σορός δεν εξετέθη. Αλλά αν είναι προσκυνάμε κάθε λίγο   και λιγάκι Αλέφαντους τότε θα έπρεπε να είχαμε συνεχώς μεσίστιες τις σημαίες για τον Τζιμ λόντο τον Μουράτη, τον Μπέμπη,  τον Νεμπίδη, τον Παπαεμμανουήλ και πάει λέγοντας. Θα έπρεπε να ζούμε μέσα σε διαρκές πένθος για το θάνατο που μας στερεί τέτοιους στυλόβατες σαν τον ανεπανάληπτο Νικόλα που τα μίντια καταφεραν κι αυτά το ανεπανάληπτο: Να   παρουσιάσουν τη διανοητική καθυστέρηση ως  διάνοια (στο τόπι). Τι Μαραντόνα λοιπόν , τι Μέσι ; Στην άκρη, οι Ελέφαντες!

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού