Ημερολόγιο Ασημάντων 318: Σκόπελος-Aλόννησος-Φάις/επιθυμούν Χρίστινα

Όλη η Σκόπελος είναι πευκόφυτη. Μπαίνουμε στη χώρα, αμφιθεατρικά χτισμένη με τα γραφικά σοκάκια. Τα ξενοδοχεία κλειστά, τα πιο πολλά δεν θα ανοίξουν...

30.6.20  Τρίτη. Οδικώς για Μαντούδι Ευβοίας όπου μας περιμένει  καραβάκι για Σκόπελο, μαζί με τον υπολογιστή και δυο τρία βιβλία. Φάις και Πατίλης. Το λαογραφικό Μουσείο στα Ψαχνά κλειστό. Πότε θα ανοίξουν τα μουσεία;  Ποιος ξέρει;  Δεν είμαστε έτοιμοι, λένε, ακόμη. Όπως δεν ήταν  και στην Αιτωλοακαρνανία. Βουτιά στο Μαντούδι μπάνιο αρ 5. Θερμομέτρηση στο πλοίο Πρωτεύς. Λίγος κόσμος. Φτάνουμε στo γραφικό λιμανάκι του Αγνώντα. Το δάσος με τα πεύκα κατεβαίνει στη θάλασσα, αλλά δεν καθίσαμε στην θαυμάσια ταβέρνα Μουριά.

Όλη η Σκόπελος είναι πευκόφυτη. Μπαίνουμε στη χώρα, αμφιθεατρικά χτισμένη με τα γραφικά σοκάκια. Τα ξενοδοχεία κλειστά, τα πιο πολλά δεν θα ανοίξουν. Πού θα βρούμε ένα δωμάτιο βρε παιδιά;  Στου Ράφτη. Ο Ράφτης νοικιάζει δωμάτια στο πιο ψηλό μέρος του νησιού. Αλλά δεν είναι εντελώς έτοιμος . Μετά από πολλά παρακάλια   ο γιος του που έχει έλθει από τη Θεσσαλονίκη πείθεται να μας δώσει ένα μεγάλο δωμάτιο που  ακόμη μυρίζει μπογιά.

Ένα μπαλκόνι με φοβερή θέα κρεμασμένο  στο Αιγαίο, απέναντι η πλατεία που κάθε βράδυ έχει ρεμπέτικη μουσική. Εδώ στο κάστρο έδρασε ο παλιός ρεμπέτης Γιώργος Ξηντάρης, τώρα παίζουν οι γιοι του  κάτω από μία σημαία της  επανάστασης -ποιας απ΄όλες;-  και μία ‘σημαία πειρατική, με ωραιότατη νεκροκεφαλή, την οποία και  απαθανατίζω τη στιγμή που κυματίζει περήφανη. Μπάνιο αρ. 6 στη διπλανή παραλία. Μετά βόλτα στα σοκάκια όπου ένα τεράστιος γενειοφόρος μπροστά σε μια μικρή βιτρίνα κάνει τατουάζ στο λαιμό ενός γυναικείου θηράματος.  Αλβανοί επιδιορθώνουν κατοικίες, φρεσκάρουν μαγαζιά, συνεισφέρουν στην παλινόρθωση

1.7 Στην Αλόννησο. Τουρνέ με καϊκάκι εκδρομικό και βουτιές, όχι στις θαλασσινές σπηλιές. Μπάνιο αρ. 7 και 8. Είσοδος στο λιμάνι και άκρως προσβλητική εικόνα από τα μπετά. Οι ποιητές όταν γράφανε για τα νησιά του Αιγαίου τα ποιηματάκια  τους είχαν υπόψη τους μία ισορροπημένη και συμμετρική κατάσταση, ένα ειδυλλιακό, παρθένο περιβάλλον με τα εκκλησάκια του πάνω στα «πέτρινα δόντια» τα φυτεμένα στο πέλαγος.  Τώρα ποιος να γράψει ποιήματα, για τα ακατοίκητα τσιμέντα που περιμένουν εμβολιασμένες τις νέες ορδές των τουριστών να ξυπνήσουν πεινασμένες. Ανεβαίνουμε με ταξί στη Χώρα. Τίποτα σπουδαίο. Μόνο δύο εκκλησίες του 14ου αιώνα. Οι λίγοι μαγαζάτορες ετοιμάζονται χωρίς πολλή αισιοδοξία. Η απόλυτη «τουριστικοποίηση» χωρίς τουρίστες. Ένας άναξ  θηλυκού γένους εγκαταλειμμένος μπροστά σε  ένα διπλομανταλωμένο παραθύρο: Η φωτογραφία της βασίλισσας της Αγγλίας, παραπεταμένη  κοντά  στο Ηρώον των εκτελεσμένων από τους γερμανούς. Νόμιζα έτσι, όπως είδα τη φωτογραφία της  Ελισάβετ, δίπλα στο Ηρώον πως ήταν και αυτή εκτελεσμένη από τους κατακτητές!

Κατεβήκαμε πεζή 4 χλμ μέσα από ένα δύσβατο μονοπάτι  όπου ξεφυτρώνουν βιλίτσες  στο πρώην παρθένο δάσος κι ακούγονται τσιφτετέλια αντί για ουρλιαχτά τσακαλιών. Κλέψαμε λίγα πετροκέρασα και πέντε κορόμηλα εν όλω  και φτάσαμε με τα πολλά στο επίνειο   Πατητήρι  όπου το νεότευκτο μουσείο είναι κλειστό.

Κολυμπάμε στο λιμάνι  και παραπέρα  ψάχνουμε για βυθισμένες πόλεις, για φώκιες και δελφίνια στα ειδυλλιακά Γλυφά, αλλά φαίνεται τα πείραξε και αυτά ο κορονοϊός (τα θηλαστικά και τα αμφίβια).

2.7 Πέμπτη. Στην ωραία πλαζ Καστάνη της Σκόπελου όπου γυρίστηκε το  Μάμα μία -μπάνιο αρ. 9.  Ωραίο το  τοπίον. Ξέρουν που γυρίζουν τις ταινίες τους οι παραγωγοί με τα γενναία μπάτζετ.  Κι εσύ να  διαβάζεις τώρα Φάις στην πεντακάθαρη ακρογιαλιά είναι ότι πρέπει. Απόφευγα να τον διαβάσω, γιατί δεν  μου άρεσε που βιάστηκε να κάνει θέατρο την Κούνεβα. Εντυπωσιοθηρικό και φανφαρονίστικο μου φάνηκε το εγχείρημα. Τώρα διαβάζω απνευστί τα Κτερίσματά  του. Πρόκειται για μία παραληρηματική, νευρική, υπερσεξουαλική, υστερική γραφή, αυτό που μ’ αρέσει δηλαδή.

«Τα ζώα είναι ανήσυχα πριν από το σεισμό, οι άνθρωποι μετά. Εσύ χαμπάρι. Τρέμει η γη κάτω από τα πόδια μας και μου σφυρίζεις αδιάφορα. Ρε παγοκολόνα χωρίζουμε . ΧΩ-ΡΙ-ΖΟΥ-ΜΕ. Παγοκολόνα; ε παγοκολόνα»> Μισέλ Φάις:  Κτερίσματα.

Μπάνιο αρ. 10 στη Μηλιά χωρίς φιρίκια και ζαρζαβατικά. Μέσα στο πευκόδασος μια μεγάλη πινελιά ροζ η Πικροδάφνη. Θα ήθελα να είναι η Ευρυδίκη εδώ.

 

«Τι κάνεις;

Τι κάνω…

Τι κάνεις; Πες μου…

Τίποτα. Είπα να σου μιλήσω…

Γιατί να μου μιλήσεις…

Γιατί; Συγγνώμη δεν κοιταζόμασταν πάνω από ένα μήνα; Δεν με κοιτούσες όταν περνούσα με το μηχανάκι κάτω από το μπαλκόνι σου;

Σε κοιτούσα, δεν σου μιλούσα. Τα κατέστρεψες όλα…

Τι κατέστρεψα;

Αυτό που είχαμε.

Μα δεν είχαμε και τίποτα.

Το σιωπηλό φλερτ είναι τίποτα;

Και πόσο καιρό θα κοιταζόμαστε χωρίς να μιλάμε;

Όσο.

Και πού θα μας έβγαζε αυτό;

Μόνο στο κρεβάτι έχεις το νου σου;

Δεν εννοώ αυτό.

Ό,τι και να εννοείς αυτό που είχαμε το σκότωσες.

Μα να μη σου μίλαγα;

Σε κυνήγαγε κανείς

Μισέλ Φάις:  Κτερίσματα σελ.139.

 

 

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού