Ημερολόγιο Ασημάντων 320: Στη λουτρόπολη/ Κορονοϊέ δεύρο έξω!

Διψάω γι’ αγάπη πεινάω γι’ αγάπη πονάω γι’ αγάπη/Ουρλιάζω γι’ αγάπη πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά/Είμαι ο λύκος ο κακός ο λύκος και δεν γίνεται/ Δεν είναι δυνατό τέτοια αισθήματα να έχω/Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα/Θα πέσουνε να με σπαράξουν

4.7.20 Μια λουτρόπολη με παράδοση αιώνων, μπροστά μας λοιπόν, στα πόδια μας. Οι ιαματικές πηγές της Αιδηψού, οι θερμότερες στην Ευρώπη, αναφέρονται ήδη από τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα. Ρωμαίοι και  βυζαντινοί αυτοκράτορες  και στρατηγοί στρατοπέδευσαν  εδώ για θεραπεία, στολίζοντας με θέατρα και ξενώνες την πόλη.  Έτσι λένε οι τουριστικοί οδηγοί. Αν σφάξανε τίποτα γυναικόπαιδα  τον παλιό καλό  καιρό στο κέντρο της πόλης οι πραιτωριανοί και οι βουλγαροκτόνοι δεν θα το μάθουμε καθώς μπροστά στην παραλία δεσπόζει το κτίριο Thermae Sylla Spa & Wellness Hotel, ξενοδοχείο εξαιρετικής αισθητικής που συνήθως φιλοξενεί την αγαπητή Νένη προσφέροντας  υδροθεραπεία με ιαματικό νερό, λασπόλουτρα, θεραπείες εισπνοών, ρεφλεξολογία,  κομμωτήρια κι όλα τα καλά του Θεού. Κλειστό. Όπως κλειστός και ο ΕΟΤ με το γιγαντιαίο κτίριο εφάμιλλο μίας ΕΡΤ. Και δίπλα του μία ερειπωμένη αρχιτεκτονική  μινιατούρα, δείγμα της ευφυίας του Τσίλερ. Παντού έβαλε το χέρι του ο  γερμανός νεοκλασικιστής.  Ανοιχτό όμως το ξενοδοχείο με το μαγικό χέρι του μαροκινού μασέρ που σκοτώνει μύγες τώρα.  Αν ήταν μαροκινή; Much better!

Οι ολιγάρχες λοιπόν και οι λοιποί τουριστικοί μπουκαδόροι της αλλοδαπής καθυστερούν να εισέλθουν στη χώρα, διότι οφείλουν να νικήσουν οίκαδε  το τέρας της Λερναίας ύδρας  που ακούει στο όνομα κορονοϊός  κι ύστερα μαρτύριο στα τελωνεία με τις ουρές, καθώς κάποιος κακός Σωτήρας φώναξε again : Κορονοϊέ  δεύρο έξω !

Η  Αιδηψός όμως, δεν είναι μόνο οι θαυματουργές πηγές, τα γκρούπ των τουριστών και το παιδικό τρενάκι που θα σφυρίξει τρεις φορές   στον κρυφό μας παλιμπαιδισμό.  Είναι τα πετρόκτιστα κτίρια, τα οποία και προτιμώ από το μεγαλείο της ξιπασιάς των νεοκλασικών, είναι η ομορφιά του τοπίου, οι πικροδάφνες και η θαλασσινή  αύρα,  τα κυριλέ ζαχαροπλαστεία που δίνουν ευρωπαϊκό  αέρα στη διασημότερη λουτρόπολη της Ελλάδας.

Αν και στο παρελθόν προσέλκυε μόνο ηλικιωμένους, σήμερα, η μόδα του spa προσελκύει νεότερες ηλικίες και πολλοί βαλκάνιοι βρε παιδί μου την  επιλέγουν για διακοπές… ευεξίας. Προς το παρόν δεν ξεφεύγει κι αυτή από τη γενικότερη μιζέρια, είδαμε όμως υπολείμματα ρώσων ολιγαρχών να αγοράζουν παγωτά  και μιλφέγι με τον τόνο.

• Ρε γάμαμε με το μουνί της και με το μουνί της. Με την ψυχή της καυλώνεις; 

•Υπάρχουν χάδια ρηχά, υπάρχουν χάδια βαθιά, υπάρχουν και τα χάδια σου. Μισέλ Φάις

5.7.20 Μπάνιο 13 στην παραλία (φώτο) που εκχύνονται τα ιαματικά νερά. Απόλαυση. Πωλείται ένα εγκαταλειμμένο, δίπατο πετρόχτιστο κτίριο. Θα μπορούσα να το αγοράσω και να εγκατασταθώ forever εδώ με την κόρη μου. Ξέρετε πόσο το πουλάνε; Νομίζω  750.000 ευρώ. Τι λέτε κύριε με τα μισά λεφτά αγοράζω σπίτι σε λουτρόπολη γαλλική.

Ο ξενοδόχος του «Διεθνές», ο Μιχάλης, είναι  άνθρωπος ορχήστρα και πολύ συμπαθής. Ανεβάζει τη θερμοκρασία των υδάτων μετά από παράκλησή μου. Ένας  λουόμενος -μιλάμε πάντα για ηλικιωμένους- μέσα στο υδροθεραπευτήριο, με μάτια κουμπότρυπες σε φαλακρή κεφαλή ιγκουάνας, βγάζει τη γλώσσα του χυδαία στη ρωσίδα σύντροφό του, μεγάλου εκτοπίσματος.  Είναι από την Πετρούπολη ο τύπος , όχι την Αγία,  αλλά της Αθήνας. Αυτή του γελάει επίσης πονηρά. Εντάξει φλερτάρουν οι 80χρονοι με την δική τους αισθητική σε 30 β. Κελσίου.

Ας αγνοήσουμε για σήμερα  τον ερωτισμό του  Φάις  κι ας κλείσουμε με  ένα ποίημα του Αργύρη Χιόνη δημοσιευμένο πριν 25 χρόνια στο περ. «Πλανόδιον» τευχ. 24, 1996 :

Ένας λύκος αισθηματίας. Διψάω γι’ αγάπη πεινάω γι’ αγάπη πονάω γι’ αγάπη/Ουρλιάζω γι’ αγάπη πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά/Είμαι ο λύκος ο κακός ο λύκος και δεν γίνεται/ Δεν είναι δυνατό τέτοια αισθήματα να έχω/Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα/Θα πέσουνε να με σπαράξουν.


 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ