O ΣΥΡΙΖΑ είναι καταδικασμένος να ηγηθεί του νέου ανένδοτου

Η προφανής εκδήλωση της βούλησης να ποινικοποιηθεί η δημόσια ζωή με κεντρικό στόχο τον φυσικό ηγέτη της προοδευτικής παράταξης (και μάλιστα φυσική ηγεσία της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, σήμερα νοούμενης ευτυχώς ως ευρύτερα συγκροτούμενου υπό ριζοσπαστικοποίηση λαϊκού κινήματος, με πρωτεύοντα τον ρόλο της αριστεράς), έρχεται, ενώ η χώρα βιώνει μια πρωτοφανή εδώ και δεκαετίες αλλά και γενικευμένη παρακμή

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου 

Με την ένθεση του Αλέξη Τσίπρα στο στόχαστρο της άδηλης συγκυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη-ΚΙΝΑΛ, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στην προανακριτική, κλείνει ουσιαστικά ο κύκλος διαμόρφωσης των πολιτικών συντεταγμένων, στο πλαίσιο των οποίων θα κινηθεί η χώρα το προσεχές διάστημα, όπως οι συντεταγμένες αυτές αναδιατάχτηκαν από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 και μετά.

Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μια πορεία αναβάθμισης της χώρας και προς το συμφέρον των πολιτών της. Αντίθετα, είναι ολοφάνερο και κοινά αντιλαμβανόμενο στους πολίτες (ό,τι και να ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές) πως είναι μια πορεία καθοδική! Καθοδική, ένεκα των συστημάτων που από το 2019 επανήλθαν στην αρχή, ως συντεταγμένο πλέον μπλοκ εξουσίας.

(Είναι, άλλωστε, απολύτως νομοτελειακό το φαινόμενο προκεχωρημένης σηπτικής εξέλιξης για οποιοδήποτε σύστημα -και σε οποιοδήποτε πεδίο- αναλαμβάνει δήθεν να κινήσει τα πράγματα προς τα εμπρός, αν και το σύστημα αυτό είναι ο δεδομένος γενεσιουργός παράγων της παρακμής που το ίδιο επέφερε  σε προτεραία περίοδο. Μια καταστροφή και μια έκδηλη γήρανση, ποτέ δεν την αναχαιτίζεις, ούτε την αντιπαρέρχεσαι, εποχούμενος των δυνάμεων που τις έφεραν και είναι σήμερα στη φάση της εξόφθαλμα διαπιστώσιμης αποδρομής τους. Αυτά τα ξεπερνάς με προσφυγή στην ικμάδα νέων δυνάμεων. Αν, παρά ταύτα και παρά το παλλαϊκό αίτημα να κινηθεί επιτέλους η Ελλάδα προς νέα πράγματα μέσα στην καρδιά ήδη του 21ου αιώνα,  επιμείνεις στις παλιές συνταγές, είναι σαν να προεξοφλείς την παγίδευση στο ίδιο σκηνικό σήψης και παρακμής. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που βιώνουμε σήμερα και με τα τωρινά πολιτικά δεδομένα στην Ελλάδα).

Εξαιρετικά μεγάλης σημασίας είναι το γεγονός ότι η προφανής εκδήλωση της βούλησης να ποινικοποιηθεί η δημόσια ζωή με κεντρικό στόχο τον φυσικό ηγέτη της προοδευτικής παράταξης (και μάλιστα φυσική ηγεσία της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, σήμερα νοούμενης ευτυχώς ως ευρύτερα συγκροτούμενου υπό ριζοσπαστικοποίηση λαϊκού κινήματος, με πρωτεύοντα τον ρόλο της αριστεράς), έρχεται, ενώ η χώρα βιώνει μια πρωτοφανή εδώ και δεκαετίες αλλά και γενικευμένη παρακμή. Από το αντιλαμβανόμενο ως υποβαθμιζόμενο διεθνώς κύρος της Ελλάδας σήμερα, την αδιανόητη συρρίκνωση του πεδίου εφαρμογής των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, την κατάσταση της οικονομίας, την τραγική συγκυρία της πανδημίας, τις αλλεπαλληλες εκτροπές και παραβιάσεις της συνταγματικής τάξης, τον ενδημικό νεποτισμό των «σκοιλ ελικικου» και της «λίστας Πέτσα», και τόσα άλλα, η κατηφόρα είναι μεγάλη και διαρκώς επικλινέστερη. Και είναι μια κατηφόρα της Ελλάδας, η οποία διά γυμνού οφθαλμού προκύπτει ότι εγκαινιάστηκε ως «πολιτική φάση» για τη χώρα, από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου και εντεύθεν! (…σ.σ. Προλαμβάνω διάφορες σοφιστείες υπεκφυγής από την αλήθεια, ότι δήθεν η σημερινή παρακμή ξεκίνησε νωρίτερα! Η κρίση του 2010 ήταν μια μεγάλη κρίση στην οικονομία που κλόνισε συθέμελα και τις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες, αλλά ποτέ δεν προσέλαβε διαστάσεις σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας, όπως σήμερα εξελίσσονται τα πράγματα, με ενάργως διαπιστωμένη την υποβάθμιση της χώρας στο σύνολο της αντιληπτής υπόστασής της, τόσο ως γεωπολιτική οντότητα στον κόσμο του 21ου αιώνα, όσο και ως συνταγματικά δομημένη δημοκρατική επικράτεια.

Άλλωστε, κάνοντας ένα λογικό άλμα, ακόμη κι αν υποθέταμε προς στιγμήν για λόγους αναλυτικής «ευκολίας» ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν συμπεριλαμβάνεται στους από παλιότερα αιτιώδεις παράγοντες  που προκάλεσαν το παρακμιακό φαινόμενο που βιώνουμε και ότι τα αίτιά του προηγήθηκαν της επέλευσής της, το μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη όχι μόνο απέτυχε να αναχαιτίσει την καθοδική πορεία της Ελλάδας αλλά σαφώς επιδείνωσε τους ρυθμούς εκδήλωσής της).  Έτσι, η πορισματική αναφορά στο όνομα «Τσίπρας» στην πρόταση της ΝΔ στην προανακριτική, σχετικά με την αποδιδόμενη προσωπική εμπλοκή του πρώην πρωθυπουργού στις ούτως ή άλλως διαφορετικών κινήτρων σκοπιμότητες για τις δήθεν ποινικού ενδιαφέροντος δραστηριότητες του πρώην αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, βοά, αυτοαποκαλύπτοντας ότι πρόκειται περί πολιτικής δίωξης.

Για δύο λόγους:

α. Διότι, όπως είπα προηγουμένως, με την εμπλοκή Τσίπρα και τον πολιτικό κουρνιαχτό που θα παραχθεί, θα σπρωχτεί ακόμη περισσότερο κάτω απ’ το χαλάκι η υπόθεση Novartis και έτσι υπηρετείται πρωτίστως ο βασικός πολιτικός σκοπός συγκρότησης της προανακριτικής: Η συγκάλυψη του μεγαλύτερου σύγχρονου και με παγκόσμιες διαστάσεις ελληνικού πολιτικού σκανδάλου, του σκανδάλου της Novartis. Σκάνδαλο, σημειωτέον, το οποίο όλες οι κυβερνήσεις όπου Γης αναγνωρίζουν ως πολιτικό σκάνδαλο και η ίδια η Novartis αποδέχεται ανοιχτά ότι αφορούσε σε Έλληνες αξωματούχους, …αλλά μόνο στην Ελλάδα επί διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη καταβάλλεται τόση προσπάθεια να μετατραπεί σε ιατρική υπόθεση!!! (Προφανώς η διάψευση της ίδιας της Novartis από το κυβερνών κόμμα στην Ελλάδα, ότι η εταιρεία δεν «ελάδωνε» αξιωματούχους, έχει ιδιαίτερο «αποδεικτικό» ενδιαφέρον: Θα επιφέρει στα παγκόσμια εταιρικά ήθη την απολύτως πρωτοφανή πρωτοτυπία ότι το βάρος της απόδειξης στις υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς δεν θα προκύπτει από την ομολογία του παράγοντα που υπήρξε ο αυτουργός χρηματισμού δημοσίων προσώπων ότι όντως διέπραξε το έγκλημα, αλλά …από τους παραλήπτες των προϊόντων του εγκλήματος). Ποιά άλλη απόδειξη άραγε θα χρειαζόταν για να αποκαλυφθούν τα κυβερνητικά κίνητρα, αν όχι η ίδια η στάση της ΝΔ στην προανακριτική, διά της οποίας συνομολογείται ότι έχει ουσιαστική εμπλοκή στο πολιτικό σκάνδαλο; Αλλιώς, γιατί στέργει με τόση επιμέλεια να μετατραπεί το σκάνδαλο Novartis από «πολιτικό» σε «ιατρικό»;

β. Διότι το περιεχόμενο της αναφοράς στον Τσίπρα στην πορισματική πρόταση της ΝΔ, αυτό καθ’ αυτό, είναι αρκούντως ενδεικτικό!

Τί λέει η πορισματική πρόταση της ΝΔ; Ας το δούμε: «…«Η παραδικαστική λειτουργία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιο ότι υποκινείτο, κατευθυνόταν και τελούσε εν γνώσει της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα». Εδώ η υπόθεση προσλαμβάνει  διαστάσεις κωμειδυλλίου! Γιατί; Διότι, απλούστατα, εδώ, κόμμα που κυβερνά σήμερα τη χώρα και που προσποιείται τη σοβαρή πολιτική παράταξη προχωρεί στην ιστορική διαπίστωση ότι ένας πρωθυπουργός τελούσε εν γνώσει των πράξεων υπουργού του!!! Λες και μπορεί να υπάρξει πρωθυπουργός που δεν τελεί εν γνώσει των πράξεων κάποιου υπουργού του. Μα, αν ο τότε αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης αυτενεργούσε ερήμην της βούλησης του τότε πρωθυπουργού και εν αγνοία του, τότε θα επρόκειτο για πραξικόπημα. Μικρό ή μεγάλο, πάντως πραξικόπημα θα ήταν!

Τα λέω αυτά, διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το μπλοκ εξουσίας που τον έφερε, και τον συντηρεί εδώ και καιρό (αλλα και σε αναφορές στελεχών του κόμματός του εμφανιζόταν αυτό) φλερτάριζαν με το γελοιοδέστατο επιχείρημα περί  δήθεν πραξικοπηματικής ενάσκησης εξουσίας την περίοδο 2015-2019 από τον Αλέξη Τσίπρα. Ήταν το μείζον επιχείρημα του νεοδημοκρατικού πολιτικο-μιντιακού απαράτ, Κυριάκου Μητσοτάκη όντος στην αντιπολίτευση. Επρόκειτο για την αηθέστατη για ευνομούμενη δημοκρατία «αντίληψη πολιτικής», ότι η αριστερά αν κυβερνά συντρέχει υπόνοια εκτροπής, ακόμη κι αν εχει κερδίσει πεντακάθαρα τις εκλογές (δύο αλλεπάλληλες φορές, μάλιστα). Εν προκειμένω, η διακίνηση τότε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη της θέσης ότι η κυβέρνηση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ είναι μια μη κανονική πολιτική κατάσταση για την Ελλάδα (που επιβεβαιώθηκε μάλιστα θριαμβευτικά όταν η ΝΔ έγινε κυβέρνηση με το κλισέ περί επιστροφής στην «κανονικότητα»), είχε και μια δεύτερη υπαινικτικού τύπου διάσταση, αριστοκρατικού τύπου: Πώς μπορεί οι «ξεβράκωτοι» να ασκούν δραστηριότητες που προσήκει να ανήκουν στους «ευγενείς»; Θα ήταν για γέλια, …αν σήμερα ο ολοφάνερος νεποτισμός της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αποκάλυπτε με τραγικό τρόπο πόσο μεγάλο κόστος έχει για τις δημοκρατίες η «αριστοκρατική αντίληψη» περί πολιτικής…

Πόθεν όλ’ αυτά; Μήπως τα φαντάζομαι εγώ; Μα, στην ίδια πορισματική πρότασή της, σήμερα και όχι όταν ήταν στην αντιπολίτευση, η ΝΔ αναφέρει: «Η διακυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μας είχε προετοιμάσει ότι έχοντας ως πρότυπα άλλες χώρες, που δεν φημίζονται για την δημοκρατική τους λειτουργία, βασική της επιδίωξη θα ήταν η ποδηγέτηση των θεσμών, των ΜΜΕ και της ίδιας της δικαιοσύνης»! Αυτή είναι η διατύπωση και το νοηματικό περιεχόμενο εισαγγελικού οργάνου (γιατί αυτό είναι η προανακαριτική για πολιτικά πρόσωπα)! Κι αν αυτό το περιεχόμενο και η διατύπωση έχουν την παραμικρή σχέση με «αποδείξεις» δικαστικού φορτίου και δεν συνιστούν ξεκάθαρα στοιχεία των πολιτικών -και σε καμιά περίπτωση δικαστικών- κινήτρων όσων επικαλούνται τέτοιες αναφορές το αντιλαμβάνεται ο καθένας.

…Σήμερα, λοιπόν, η ΝΔ φαίνεται να εγκαταλείπει τη θέση ότι η διακυβέρνηση 2015-2019 ήταν μια εκτροπή στα όρια ενός πραξικοπήματος της αριστεράς. Δεν το κάνει επειδή κατενόησε την πολιτική αήθεια που υπάρχει σ’ αυτήν τη θέση. Το κάνει απλά γιατί πια δεν την εξυπηρετεί να επιμένει σε προφανώς έωλες απόψεις. Ο σκοπός της επετεύχθη: είναι πια κυβέρνηση! Έτσι, στην πορισματική πρότασή της προς την προανακριτική η ΝΔ δεν βλέπει πια πραξικόπημα από τον τότε αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης. Ο Τσίπρας εγνώριζε!

…και αντί, λοιπόν, να σπεύσει η ΝΔ, ως οφείλει απαρεγκλίτως ως συνέπεια όσων υποστηρίζει να πράξει ως κυβερνώσα παράταξη, διευρύνοντας το πεδίο ενοχής και στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, …κάνει την πάπια!!! Η πορισματική πρόταση της ΝΔ είναι ένα άλλο απολύτως αποκαλυπτικό των πολιτικών προθέσεών της  σημείο, στο πλαίσιο της αήθειας να πληγεί όσο περισσότερο γίνεται ο σημερινός φυσικός ηγέτης της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, επειδή ακριβώς ως παράταξη ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ως πολιτική προσωπικότητα ο Αλέξης Τσίπρας απειλούν την εξουσία που νέμεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ. Στο σημείο αυτό, η προσματική πρόταση της ΝΔ συγκεκριμένα αναφέρει: «Η (προανακριτική) Επιτροπή μας, ωστόσο, στην παρούσα φάση βάσει της εντολής που έχει λάβει, εστιάζει στις τυχόν ποινικές ευθύνες του κ. Παπαγγελόπουλου, τις οποίες επισημαίνει αναλυτικά ανά υπόθεση, με την ελπίδα να μην επαναληφθούν από κανέναν που θα βρεθεί στην αντίστοιχη θέση στο μέλλον, διότι κατά τον Αγάθωνα, ο έχων την εξουσία οφείλει να κυβερνά με γνώμονα ότι κυβερνά ανθρώπους, ότι κυβερνά σύμφωνα με τους νόμους και ότι δεν κυβερνά για πάντα (Τον άρχοντα τριών δει μέμνησαι: πρώτον ότι ανθρώπων άρχει, δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, τρίτον ουκ αεί άρχει)».

Ξεπερνώντας εδώ το επικολυρικό στοιχείο που προσθέτει αυτο-γελοιοποιητικό βάθος στις αναφορές της ΝΔ, εδώ, τί μας λέει το κυβερνών κόμμα; Μας λέει ότι ο Τσίπρας  τουλάχιστον αποπειράθηκε (αν δεν υλοποίησε) εκτροπή, την οποία, όμως, η ΝΔ …δεν θα ερευνήσει!!! Μα, αν πραγματικά πιστεύει η ΝΔ, ως εμπλεκόμενη στο καθ’ αυτό πολιτικό σκάνδαλο της Novartis, ότι ο πρώην πρωθυπουργός διέπραξε αυτά τα ποινικού καταλογισμού κακουργήματα, γιατί δεν προτείνει στη Βουλή τη διεύρυνση της εντολής που έχει λάβει, ώστε να ελεγχθεί εισαγγελικά και ο Αλέξης Τσίπρας; Φυσικά, το αποφεύγει, διότι υπάρχει πλήρης ένδεια αποδεικτικών στοιχείων! Και επειδή ακριβώς οι αποδείξεις ελλείπουν γνωρίζει ότι τυχόν συνέχεια στην υπόθεση θα αποκάλυπτε ακόμη περισσότερο τον με αήθη μέσα σκοπό πολιτικής δίωξης και μείωσης του φυσικού ηγέτη της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, τον οποίο ως πολιτικό πρόσωπο και ως πλέγμα  ιδεολογίας και κοινωνικές δυνάμεις, τα οποία εκπροσωπεί,  η ΝΔ στην κυριολεξία τρέμει τον Αλέξη Τσίπρα!

(Στο σημείο αυτό μια αναγκαία παρέκβαση: Ισχυρίζεται η ΝΔ στεντορίως ότι ήταν, λέει, κατασκευασμένες ως πολιτικές διώξεις από την παραεξουσία Τσίπρα οι εμπλοκές πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Novartis. Εδώ, θα μπορούσε ίσως να ήταν ανεκτή μια πολιτική αμοιβαιότητα, αν ήταν όντως τόσο προφανώς κατασκευασμένες από ένα πολιτικό κέντρο (του Τσίπρα) οι εμπλοκές των πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Novartis. Και εδώ, όμως, υπάρχει ένα αδιάψευστο κριτήριο σχετικά με τη σύγκριση του αποδεικτικού βάρους της υπόθεσης ανάμιξης πολιτικών στο σκάνδαλο της Novartis, με το αποδεικτικό βάρος της υπόθεσης ότι ο Τσίπρας μεθόδευσε πολιτικές διώξεις! Και το αδιάψευστο κριτήριο είναι τί πιστεύουν οι πολίτες ανεξάρτητα από το τί ψήφισαν! Πιστεύουν οι Έλληνες πολίτες (ό,τι και να ψήφισαν) ότι στο σκανδαλο Novartis αναμίχτηκαν πολιτικά πρόσωπα, ή όχι; Την απάντηση στο ρητορικό ερώτημα, όλοι την ξέρουμε!)

Όμως, πέραν των ίδιων των κειμένων της ΝΔ, που, επαναλαμβάνω βοούν τις προθέσεις πολιτικής δίωξης που δρομολογεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το μπλοκ εξουσίας που τον έφερε και τον συντηρεί, υπάρχουν και πρόσθετα  απολύτως ενδεικτικά στοιχεία των διωκτικών κινήτρων σε πολιτικό επίπεδο του κυβερνώντος κόμματος!

Ποιες είναι αυτές οι ενδείξεις; Ας τις δούμε!

Ξεχωρίζω τις 3 σημαντικότερες απ’ αυτές (γιατί υπάρχουν  κι άλλες):

1. Οι μεγάλες ομοιότητες του σήμερα με την εποχή του «ανένδοτου αγώνα» το 1965 και με την εποχή  του «βρώμικου ’89»! Και είναι συγκλονιστικές οι ομοιότητες, τόσο στο γενικό πολιτικό περιβάλλον όσο και στο κλίμα που διαμορφώνεται στον δημόσιο βίο, όποτε η ελληνική δεξιά παράταξη απειλείται σοβαρά από ηγεσίες και κόμματα, που αμφισβητούν τον προνομιακό λόγο της στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων στην Ελλάδα. Εντοπίζονται, λοιπόν, τεράστιες ομοιότητες (τις παραθέτω απλά και χωρίς άλλες τεκμηριώσεις ανίχνευσής τους, που άλλωστε παρέλκουν γιατί είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού):

– η αστυνομοκρατία, τότε και σήμερα,

– η απόπειρα ποινικοποίησης των πολιτικών κινητοποιήσεων, τότε με το ιδιώνυμο και σήμερα με τον νόμο Χρυσοχοΐδη,

– η βαθιά οικονομική κρίση και η διαχείρισή της με τρόπο που προκλητικά προάγει τα συμφέροντα των ισχυρότερων και σε βάρος των ασθενέστερων (π.χ. τότε αντί για το «Τσοβόλα δώστα όλα», το δόγμα ξεπουλήματος δημόσιου πλούτου σε προσωπα τύπου Παντσαβόλτα, και σήμερα με τις υποθέσεις του Ελληνικού ή των «σκοιλ ελικικου),

– η προκλητική συνδρομή  μιντιακών συμφερόντων υπέρ της δεξιάς (από τους εκδότες του «βρώμικου ΄89» -που και τότε τηλεοπτικές άδειες σε καθεστώς αυθαιρεσίας διεκδικούσαν- στη «λίστα Πέτσα» σήμερα),

– η παρουσία ισχυρής ηγετικής προσωπικότητας στις τάξεις της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης στις 3 περιόδους,

– η εμφάνιση στο πολιτικό σκηνικό, τότε και σήμερα, του φαινομένου των συγκλινόντων ταξικών συμφερόντων. Φαινομένου, που αργά ή γρήγορα παράγει πολιτικές και κοινωνικές πλειοψηφίες, επομένως και τις δέουσες πολιτικές νομιμοποιήσεις, δείχνοντας καθαρά ποιά πολιτική παράταξη έχει τις προϋποθέσεις να ενισχυθεί  ως η «δύναμη του μέλλοντος» και ποιά πολιτική παράταξη φθίνει, ως εκπρόσωπος των δυνάμεων του παρελθόντος».

2. Η δικαστική συνδρομή από επίορκους λειτουργούς της δικαιοσύνης, για να γίνει εφικτή η εγκαθίδρυση  καθεστώτος διώξεων κατά της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης και της ηγεσίας της! Ένα μόνο παράδειγμα: Ο δικαστής Σωκρατείδης, που εδίωξε τον Ανδρέα Παπανδρέου για τη σκευωρία ΑΣΠΙΔΑ (την ώρα που ο ακροδεξιός ΙΔΕΑ εσκάρωνε -και τελικά επέβαλε- την επτάχρονη δικτατορία με συνέπεια την κυπριακή τραγωδία), ήταν παρών και στη σύνθεση του Ειδικού Δικαστηρίου που εδίκασε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για τη σκευωρία του ’89. Σήμερα, η δικαστίνα Ράικου, που αποδεδειγμένα σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό με τον σύζυγό της η Novartis κατέθεσε χρήματα την εποχή που εξελισσόταν το μεγάλο σκάνδαλο, αμοίβεται με προαγωγή από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη.

3. (Και σημαντικότερο!) Ότι όταν η δεξιά φοβάται τη δημοκρατική-προοδευτική παράταξη, συντρέχει μείζονα απειλή για τα μείζονα συμφέροντα της χώρας! Τότε και σήμερα!

Δεν είναι φαινόμενο σύμπτωσης! Η ενάσκηση της εξουσίας από ανάξιες δεξιές κυβερνήσεις, πάντα κετέγραφε στα κόστη σε βάρος της χώρας, σοβαρότατη ζημία για τα μείζονα συμφέροντα της Ελλάδας.

Φυσικά, αντιπαρέρχομαι στον κατάλογο των ομοιοτήτων την παρουσία του ονόματος Μητσοτάκης, το 1965, το 1989 και του 2020! Την  αντιπαρέρχομαι -αν και απολύτως ενδεικτική και κρίσιμη- επειδή τα άλλα πολιτικά στοιχεία που επικαλέστηκα, βαραίνουν πολύ περισσότερο! Όμως, δεν αποσιωπώ, την πτυχή του ονόματος Μητσοτάκη, γιατί θα ήμουν αφελής. Άλλωστε, στις πολιτικές οικογένειες μπορεί να μην κληρονομούνται αμαρτίες, κληρονομούνται όμως πολιτικές αντιλήψεις!

Τελευταία παρατήρηση για σήμερα! Σήμερα, τον ρόλο της παραδοσιακής αριστεράς του ’89 διαδραματίζει το ΚΙΝΑΛ! Αυτή είναι η αλήθεια!

Με μια μεγάλη, όμως, διαφορά: Τότε, η παραδοσιακή αριστερά «τσαλαβούτηξε» στους τυχοδιωκτισμούς Μητσοτάκη προσβλέποντας σε αφαίρεση προς όφελός της  πολιτικής επιρροής από το ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο κάνει και σήμερα το ΚΙΝΑΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ! Ο αντι-συριζισμός, μάλιστα, είναι το μόνο πολιτικό στοιχείο που συνέχει τους βενιζελο-εκσυγχρονιστές με τους υποστηρικτές του Γ. Παπανδρέου! Σ’ όλα τα άλλα, από την ανατροπή του Γ. Παπανδρέου ως την στάση απέναντι στην απαγόρευση των διαδηλώσεων, τη συμφωνία των  Πρεσπών κ.λπ. (δηλαδή στα ουσιώδη πολιτικά σημεία), είναι σαν «δυο ξένοι στο ίδιο μόρφωμα».

Ωστόσο, η παραδοσιακή αριστερά το ‘89 ούτε ενισχυμένη αναλογική υπερψήφισε, ούτε νόμους απαγόρευσης των λαϊκών κινητοποιήσεων υποστήριξε. Αυτά είναι που μετατρέπουν το ΚΙΝΑΛ σε πολιτική αποσκευή της δεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτά είναι που πιστοποιούν ότι εδώ δεν πρόκειται απλά για ψηφοθηρικούς τυχοδιωκτισμούς σαν εκείνους της παραδοσιακής αριστεράς του ’89, αλλά αφορά σε μετατροπή του ΚΙΝΑΛ σε δεξιό κομματικό υποκείμενο!

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού