Ημερολόγιο ασημάντων 324: Εδώ θεωρούν ότι άμα πέσει κάτω ο άλλος πρέπει να τον χτυπάμε όλοι μαζί  και να τον σκοτώσουμε κιόλας

...Εδώ θεωρούν ότι άμα πέσει κάτω ο άλλος πρέπει να τον χτυπάμε όλοι μαζί  και να τον σκοτώσουμε κιόλας. Η Αστυνομία  διδάσκεται μαθήματα υψηλής Δειλίας από τον κομπλεξικό μπαστουνόβλαχο της Ημιμαθείας  που έφερε στην Ελληνική Δημοκρατία,  των χιλίων προβλημάτων, τη μεταμοντέρνα φρίκη

14.7  Σαν βλέπω τα παλιά ταγέρ μελαγχολώ/καταλαβαίνω πόσο λίγο ελεύθερος είμαι. Γιάννης Ευσταθιάδης.

•  Μια σοφή γιαγιά που λέει μαλακίες. «Δεν θα εκπλαγώ αν  δακρύσουν τα ψηφιδωτά στην Αγία Σοφία και δω να χτυπάνε  οι καμπάνες της Χριστιανοσύνης», δηλώνει  συγκλονισμένη η γηραιά βυζαντινολόγος, παρατρεχάμενη,  αεί ποτέ, στους βασιλικούς θαλάμους της Μεγαλειοτάτης  (Φρειδερίκης).

Έχει δίκιο η αθάνατη πρύτανις: Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες. Και  πού ξέρεις; Μπορεί να προκύψει και ανάσταση νεκρών:

Qu’ il soit nuit, qu’ il soit minuit vous me faites chier madame…  Ahrweiler. Για να θυμηθούμε τους στίχους του φοβερού και τρομερού Παιδιού Μπορίς   Βιάν: «Είτε είναι νύχτα, είτε είναι μεσάνυχτα μας τα πρήζετε κύριε Σβάιτσερ».  Στίχοι χαρισμένοι στο φιλάνθρωπο γιατρό νομπελίστα της Αφρικής που τώρα τους  αντιγράφουμε για να τιμήσουμε τη βασιλική αγωνίστρια της βασιλεύουσας  Γλύκαντζη Αρβελέρ

•  Γι αυτό περνάμε στον Μισέλ Φάις που είναι πάντα στην τσίτα υπερ-ερεθισμένος, εμμονικός, και παραληρηματικός:

Έχω πολύ καιρό να γαμήσω. Από προχτές. Πάρα πολύ καιρό.  Μην ανησυχείς. Δεν θα σου ανοίξω άλλες τρύπες.  Μόνο όσες σου άνοιξε ο Θεούλης. Θα σου τραβήξω ένα γλειψιματάκι , θα σε μουδιάσω όμορφα και μετά θα σε καταπιώ όπως ο βόας το κουνέλι. Κάθε μέρα που περνά είναι μια μέρα χαμ’ένη άμα δεν χώσω την ουρά μου. Άμα θέλω κάτι θέλω. Παιδιά είμαστε; Άμα θέλω να γαμήσω σε παίρνω και σου λέω θέλω να γαμήσω τα μάτια σου, τα μαλλιά σου, τα παπούτσια σου, την αδελφή σου, την ψιλικατζού σου, το χωριό σου όλο. Άμα θέλω, θέλω. Μόνο η καύλα μπορεί να μιλήσει για την καύλα. Γκέκε; Και

Καύλα δεν σημαίνει να τρίβονται  με τις ώρες δυο κορμιά. Άντε κι έχυσες. Και; Ένας ψυχικός γρίφος είναι η καύλα. Φάις «Κτερίσματα», σελ.132-33

 

-Συζητώντας τις επιθυμίες μας με τον ξάδελφο ψυχίατρο και επίσης Καλαμαριστή, Μιχάλη, μου υπενθυμίζει το υπό Λακάν ρηθέν. Ο πόθος είναι ακατάλυτος. Και κουραστικός θα μπορούσαμε να προσθέσουμε. Εξοντωτικός.

 

 

15.7.20 Αντωνία Μοροπούλου καθηγήτρια στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο τα λέει μια χαρά για τον Ερντογάν που μετέτρεψε σε τζαμί την Αγιά Σοφιά.  «Δεν είναι μόνο ύβρις, είναι ότι καταστρατηγεί όλους τους διεθνείς κανόνες ότι αλλοιώνει ένα οικουμενικό σύμβολο. ’Όταν μπαίνεις στην Αγία Σοφία», λέει η Μοροπούλου «σε πλημμυρίζει ένα δέος από το ύψος του θόλου κι από το φως που πέφτει  και σηκώνεις το κεφάλι  άνω θρώσκω, αυτό που σημαίνει η λέξη άνθρωπος : κοιτάζω ψηλά,   ενώ ο άλλος σε βάζει να σκύβεις πέντε φορές την ημέρα, να κοιτάζεις κάτω,  σε ταπεινώνει».  Μου αρέσει αυτή η ελιτίστικη ερμηνεία.

 

• Στον εκθεσειακό χώρο Bios διοργανώνεται   «ένα φεστιβάλ δημιουργικής αντίδρασης στα φαινόμενα των ημερών. Δημιουργοί από το χώρο της μουσικής, των εικαστικών και των παραστατικών τεχνών, συναντιούνται σε συνθήκη πανδημίας παρουσιάζοντας μια διαφορετική μορφή…. ίασης, ένα σύνολο δράσεων, σε όλους τους χώρους του οργανισμού».

Στο χώρο Ρομάντσο λοιπόν του οργανισμού, η Γεωργία Σαγρή, παρουσίασε μία  performance, μία ομαδική συνεδρία με τίτλο  “Κραυγή». Όλοι μπορούσαν να κραυγάσουν και να βγάλουν την καταπίεση από μέσα τους να έρθουν σε επαφή με την πρώτη φωνή, ένα από τα ταμπού των σύγχρονων κοινωνιών, την “Κραυγή”. Η άσκηση στα όρια της φωνής, τώρα μάλιστα που είναι  κλειστά και τα γήπεδα σε βοηθάει να εκτονωθείς και να ανακαλύψεις τις διαφορετικές «τονικότητες» της δικής σου  φωνής και των άλλων. Καταπληκτικό, έκλεισε ο λαιμός μου.  ΑΑΑΑΑΑ εεεεεεεεεεεεε​​εεεεε.  Δεν φωνάζω πια έχω καιρό να γαμήσω, οπότε  εεεεεεεεεαααααααα

 

16.7.20  Πέμπτη. Μπάνιο στη Βάρκιζα αρ. 17.  Και μετά παίρνω τα κιτάπια μου και πάω στο λογιστή τον αγαπητό Δήμο  από τις Δονούσες. «Έχεις ωραία πατρίδα και  πατρικό γιατί δεν πας βρε παιδί μου στο νησί διακοπές;», του λέω. «Ένα σαράβαλο στους πέντε ανέμους είναι ρε Δημήτρη, δεν έχει στέγη».

 

• Το πήρα το Ημερολόγιο Πατίλη, άδικα βλαστήμησα τα Ταχυδρομεία.  Το διαβάζω, στις  πρώτες σελίδες κιόλας: «Πόσο στενά  είναι ακόμη συνυφασμένη η κλασική μουσική με  την επισημότητα και την  ταξική ανωτερότητα!  Το κοινό έδειχνε νάχει μετουσιωθεί. Τι εκκλησίασμα των κουλτουριάρηδων ! ¨Όσο θείες οι νότες του Μπαχ και του Σοπέν αυτά τα σύνολα  προσώπων μου φαίνονται καθώς αγέλες ζώων, που τους είχαν φορέσει ρούχα και παπούτσια σε μια προσπάθεια να τα εξυψώσουν. Μου φαίνεται πιο αποδεκτό πνευματικά  το κοινό μιας συνοικιακής εκκλησίας». Εξαιρετικό.

 

17.7.20  Παρασκευή. 27χρονος Bασίλης Μάγγος είναι νεκρός ύστερα από άγριο ξυλοδαρμό από την Αστυνομία του Βόλου «κι ας μη νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα» αυτό είναι το σλόγκαν με το οποίο κοσμούσε τους τοίχους  ο Μάγγος και διαδήλωνε στις διαδηλώσεις. Τον τσάκισαν γιατί ήταν ακτιβιστής και μετά είπαν ότι είχε υποκείμενα νοσήματα.  «Είχε. Παλιά έκανε χρήση ουσιών», λέει ο Μιχάλης  που έχει έλθει από το Βόλο και συναντιόμαστε ως συνήθως στο Παλμιέ Βικτωρίας. «Ήταν ασθενής μου που κατάφερε όμως  να απεξαρτηθεί εδώ και τρία  χρόνια κι είχε βρει κίνητρο ζωής  τη διάσωση του περιβάλλοντος . Έγραφε κιόλας»:

Είναι αυτές οι ώρες που δεν υπάρχει καθόλου έμπνευση.
Κανένας οίστρος.
Αυτές τις ώρες,
καθόλου δεν πιέζω τον εαυτό μου να γράψει.
Ούτε τον πιέζω να πιεί νερό.
(…)κανείς δεν είναι εξαναγκασμένος να δημιουργήσει-
ούτε πρέπει να γράφεις.
Αν γράφουμε,
γράφουμε γιατί αρχίζει η φωτιά και καίει τα πόδια μας
κι όσο ανεβαίνει προς τα πάνω,
ανάλογα τη φορά,
προλαβαίνουμε να την κάνουμε να μην φτάσει το κεφάλι μας.
Κι όταν δεν την προλαβαίνουμε,
γράφουμε μετέπειτα τις εμπειρίες μας.
Τα πράματα θα ‘ταν πολύ πιο απλά αν δεν θέλαμε να γίνουμε καλλιτέχνες.

Δεν θέλησα ποτέ να γίνω καλλιτέχνης.

Είναι αλήθεια η αστυνομία δέρνει αλύπητα σε όλα τα μέρη του κόσμου, κόσμο και κοσμάκη,  αλλά τουλάχιστον  μόλις εξουδετερωθεί ο ύποπτος, σαν πέσει πρηνής ο ταραξίας, τελειώνει  το θέμα: είναι πολίτης της δημοκρατίας με τα δικαιώματα που απορρέουν από το Σύνταγμα.  Εδώ θεωρούν ότι άμα πέσει κάτω ο άλλος πρέπει να τον χτυπάμε όλοι μαζί  και να τον σκοτώσουμε κιόλας. Η Αστυνομία  διδάσκεται μαθήματα υψηλής Δειλίας από τον κομπλεξικό μπαστουνόβλαχο της Ημιμαθείας  που έφερε στην Ελληνική Δημοκρατία,  των χιλίων προβλημάτων, τη μεταμοντέρνα φρίκη. Σακατεύει ακτιβιστές, μετανάστες, οπιομανείς, αδύναμους, γυναίκες, παιδιά, πτωχούς λογοκλόπους .

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού