Γιατί επιμένει ο Μητσοτάκης για διπλές εκλογές το φθινόπωρο (Μέρος Α΄: Το πολιτικό υπόβαθρο των εξελίξεων)

Δυστυχώς  για τη χώρα μας, έχει ιστορικά αποδειχτεί ότι όποτε εκδηλώθηκε το παρακρατικό σύμπτωμα προέκυψε σοβαρή ζημία για τα ζωτικά ελληνικά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο -και κατά κανόνα αυτό συνέβη όποτε η συντηρητική πολιτική παράταξη στην Ελλάδα απειλήθηκε πραγματικά να χάσει την προνομιακή πρόσβασή της σε «κληρονομικά» δικαιώματα διακυβέρνησης της Ελλάδας, όπως έγινε με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Στην αρχή ήταν εκείνη η αστεία βαφτιστήρα του Γλίξμπουργκ που απείλησε: «Θα σας πάμε αίμα»! Αμείφτηκε μια από τις πιο καλοπληρωμένες πολιτικές θέσεις: ευρωβουλευτίνα της ΝΔ!

Ακολούθησε καταιγίδα ανοιχτών απειλητικών αναφορών  από πρόσωπα (ανάμεσά τους ένας που ανήρτησε μια γκιλοτίνα), που τα περισσότερα επίσης αμείφτηκαν με πολιτικά πόστα, βουλευτιλίκια και άλλα. Ανάμεσα σ’ όσους εκτόξευσαν ανοιχτά απειλές, και ένας πρώην πρωθυπουργός!

Ο πρωτόβγαλτος σε διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όλ’ αυτά τα αντιμετώπισε με «διαμαρτυρίες των κοινωνικών δικτύων», ενώ επρόκειτο περί σοβαρών θεσμικών εκτροπών, αφού ξεστομίστηκαν από πρόσωπα με θεσμικές ιδιότητες και προφανή πολιτικό σκοπό: Να κατατρομοκρατήσουν τους πολίτες! Η ίδια η ανίχνευση περιστατικών απειλών από πρόσωπα με θεσμικές ιδιότητες, όταν αυτά τα πρόσωπα ομιλούν δημοσίως (και όχι τα ανοίκεια συνθήματα από ανώνυμους αγανακτισμένους κάθε λογής, για τους οποίους φυσικά άλλης τάξης καταλογισμός προσήκει), είναι σήμα κινδύνου για τη δημοκρατία. Και για τον λόγο αυτόν ως τέτοια περίπτωση αντιμετωπίστηκαν και οι αήθειες Πολάκη. Η γενίκευση τέτοιων συμπεριφορών, όμως, παύει να είναι ένα απλό σήμα κινδύνου για τη δημοκρατία και μετατρέπεται σε προαναγγελία εκτροπής σε ολοκληρωτισμό.

Όταν, μάλιστα, τα πράγματα φτάνουν μέχρις του σημείου ένας εν ενεργεία υπουργός και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος και ένας πρώην πρωθυπουργός, ο τελευταίος και σήμερα ακόμη ενεργός πολιτικά, να απειλούν ανοιχτά κρατικούς λειτουργούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, τότε το πραξικόπημα έχει ήδη επισυμβεί! Δεν είναι πραξικόπημα συνταγματαρχών (παρέλκει άλλωστε η προσφυγή σε τέτοιες μεθόδους) ! Είναι όμως ξεκάθαρη περίπτωση θεσμικού πραξικοπήματατος, αφού εκείνο το θεμελιώδες στοιχείο μιας δημοκρατικά οργανωμένης πολιτείας, δηλαδή η ελευθερία βούλησης κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων από αρμοδίως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα και όργανα στο πλαίσιο των καθηκόντων τους, με τέτοιες ανοιχτές απειλές και από τέτοια χείλη, έχει ακυρωθεί!

Μόνη ενδεδειγμένη αντίδραση σ’ αυτή θεσμική εκτροπή εντός ενός δημοκρατικά ευνομούμενου κράτους, η άμεση αποκατάσταση της θεσμικής ομαλότητας και ο κολασμός των αυτουργών του εγκλήματος εκτόξευσης απειλών κατά συντεταγμένων οργάνων της πολιτείας, εν προκειμένω κατά δικαστικών. Αποκατάσταση και κολασμός, που όχι μόνο δεν επέβαλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως απαρεγκλίτως όφειλε ως πρωθυπουργός, αλλά αντίθετα ανέχτηκε απολύτως, μετατρεπόμενος από εκ θέσεως εγγυητής της δημοκρατικής αμαλότητας, σε φορέα υλοποίησης της εκτροπής! Ο πρωθυπουργός δεν είναι πια ο “μπροστινός” και “εκτός του εγκλήματος” παράγων των πραγμάτων! Είναι συμμέτοχος και συναυτουργός της δημοκρατικής εκτροπής.

Το πραγματικό πρόσωπο της σχεδιασμένης εδώ και  χρόνια μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια εκτροπής σήμερα ξεδιπλώνεται πλήρως! Και είναι έργο οργανωμένου παρακράτους! Με όλα τα συμπαρομαρτούντα του παρακρατικού φαινομένου (από τη βία των τραμπούκων του Χρυσοχοΐδη και τη νοθεία στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ που ανέδειξαν πρόεδρο του κόμματος τον Κυριάκο Μητσοτάκη (*), ως τον προφανή νεποτισμό υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων με πασίγνωστο ονοματεπώνυμο και την υποβάθμιση των αδιαπραγμάτευτων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στο διεθνές σκηνικό!

(σ.σ: Το τελευταίο σημείο για το κόστος σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, ως «αυτόματη» συνέπεια ενός παρακράτους που ασκεί διασκυβέρνηση, μοιάζει κατ’ αρχάς ασύνδετο με τα υπόλοιπα. Δεν είναι, όμως, ιδεοληψία μου! Έχει τεκμηρίωση στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία.

Έτσι, σχετικά με την πολιτική φύση του παρακρατικού μηχανισμού, εξηγώ ότι πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μέρος μιας αντίληψης για την ενάσκηση της κρατικής εξουσίας, η οποία δεν θεωρεί την πολιτική ως μέσο προαγωγής του δημοσίου συμφέροντος αλλά την θεωρεί και την χρησιμοποιεί ως μέσο προαγωγής συμφερόντων ενός κλειστού μπλοκ εξουσίας -όπως το σημερινό περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στο βωμό υπηρέτησης των συμφερόντων του μπλοκ εξουσίας που συγκρότησε το παρακράτος, κάμπτονται και μείζονα συμφέροντα της Ελλάδας, ανάμεσά τους και τα δικαιώματα κυριαρχίας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Δυστυχώς  για τη χώρα μας, έχει ιστορικά αποδειχτεί ότι όποτε εκδηλώθηκε το παρακρατικό σύμπτωμα προέκυψε σοβαρή ζημία για τα ζωτικά ελληνικά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο -και κατά κανόνα αυτό συνέβη όποτε η συντηρητική πολιτική παράταξη στην Ελλάδα απειλήθηκε πραγματικά να χάσει την προνομιακή πρόσβασή της σε «κληρονομικά» δικαιώματα διακυβέρνησης της Ελλάδας, όπως έγινε με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019! Θύμα, πρωτίστως η Κύπρος, όπως αποδεικνύεται από την περίοδο του ανένδοτου το 1965, αλλά και από τον Αττίλα το 1974, τότε με το παρακράτος να ασκεί πλέον πραξικοπηματικά και ως δικατατορικό καθεστώς την εξουσία.

Κλείνοντας τη μακρά αλλά αναγκαία τούτη παρέκβαση, υπογραμμίζω ότι το κόστος για την Ελλάδα σε κυριαρχικά δικαιώματά της στην ανατολική Μεσόγειο, παλιότερα και σήμερα προκύπτει από την πάγια προσπάθεια ελληνικής προέλευσης συμφερόντων να αποκομίσουν υπέρ τους σοβαρό όφελος, από μια ελληνο-τουρκική συνεργασία. Ακόμη, κι αν στη συνεργασία αυτή μόνον η Ελλάδα θα βάλει και η Τουρκία μόνο θα πάρει, από πόρους που δεν της ανήκουν. Κάτι ανάλογο, διατυπώθηκε ως άποψη στην Ελλάδα την περίοδο της ήττας των Ιμίων και της Μαδρίτης. Σήμερα, αν κάτι ιστορικής σημασίας για την Ελλάδα κρίνεται από τις τουρκικές προκλήσεις στην ανατολική Μεσόγειο, αυτό είναι η εγκατάλειψη του δόγματος «δεν διεκδικούμε τίποτα-δεν παραχωρούμε τίποτα», που εγκατέστησε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου και κανένας έκτοτε Έλληνας πρωθυπουργός δεν τόλμησε να αμφισβητήσει ανοιχτά. Θα το επιχειρήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ή μήπως κιόλας γι’ αυτό ακριβώς τον επέβαλε το σημερινό νεο-παρακράτος; Οι εξελίξεις θα δείξουν!).

Επιστρέφοντας στα σημερινά, υποστηρίζω ότι η σημερινή εκδήλωση του παρακρατικού συμπτώματος αφορά στην περίοδο από την εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως «παίκτη» στα εσωκομματικά της ΝΔ, ως σήμερα με τον ίδιο πλέον στη θέση του πρωθυπουργού. Διατείνομαι, δηλαδή, ότι ο χρόνος, η μεθόδευση και τα μέσα επιτέλεσης του σχεδίου προώθησης του σημερινού πρωθυπουργού είναι οι ισχυρές ενδείξεις ότι πρόκειται περί σχεδίου πολιτικής «συμμορίας», με κεντρικό πρόσωπο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο σημερινός πρωθυπουργός επελέγη για να ηγηθεί  του μπλοκ εξουσίας που σήμερα διοικεί τη χώρα, λόγω των περιορισμένων  πολιτικών δυνατοτήτων του και της αναμενόμενης αδυναμίας του να ελέγξει ως πολιτικό πρόσωπο τα συμφέροντα που τον επέβαλαν και τον συντηρούν στην πρωθυπουργία. Τον έφεραν για να μπορούν να επιβάλλουν μέσω αυτού πολιτικές αποφάσεις που ευνοούν τα συμφέροντα των πολιτικών, επιχειρηματικών και μιτντιακών συνιστωσών  που αρθρώνονται πίσω από τη σημερινή κυβέρνηση και το μπλοκ εξουσίας που συγκροτούν γύρω της τα ίδια συμφέροντα, υπαγορεύοντας τις επιλογές της.

Ποιό ακριβώς είναι το σχέδιο των σημερινών νεο-παρακρατικών μεθοδεύσεων περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Θα το δούμε στο επόμενο Μέρος Β΄ της παρουσας ανάλυσης.

___________________________

(*) Για να μη μένουν κενά μια υπενθύμιση: Όταν κανω λόγο για νοθεία στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, στις οποίες εξελέγη πρόεδρος του κόμματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εννοώ τις 50.000 «ορφανές» ψήφους που βρέθηκαν σ’ εκείνη την εσωκομματική κάλπη της ΝΔ. Κατά πλήρη παραβίαση καταστατικών προβλέψεων του κόμματος, σύμφωνα με τις οποίες όλες οι ψήφοι πρέπει να αντιστοιχούν σε ονοματεπώνυμα πολιτών, σ’ εκείνες τις κάλπες 50.000 ψήφοι δεν αντιστοιχήθηκαν σε ονοματεπώνυμα-φυσικά πρόσωπα.  Το θέμα ως σήμερα εκκρεμεί (και αποσιωπήθηκε εντυπωσιακά από τα μέσα ενημέρωσης, για λόγους που όλοι υποθέτουμε) παρ’ ό,τι προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεσμεύτηκε να το ξεκαθαρίσει.

Ακόμη 2 ενδεικτικά σημεία σ’ αυτήν την υπόθεση:

-στον β΄ γύρο εκείνων των εσωκομματικών  εκλογών ανοιχτά στελέχη του εκσυγχρονιστικού μπλοκ Σημίτη-Βενιζέλου και αφελείς συμπαραστάτες τους ανοιχτά προέτρεπαν πολίτες που ανήκαν στο τότε ΠΑΣΟΚ να πάνε στις εσωκομματικές εκλογές στη ΝΔ (δηλαδή να γίνουν εσωκομματικοί ψηφοφόροι άλλου κόμματος!!!) και να ψηφίσουν υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη! Οι ίδιοι  μετά την εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη πανηγύρισαν επίσης ανοιχτά το γεγονός. Υπάρχει εδώ κάποια συσχέτιση με τις 50.000 «ορφανές» ψήφους στις εσωκομματικές κάλπες της ΝΔ; Δεν το γνωρίζω αλλά κάνω τις σκέψεις μου. Άλλωστε, πώς να το γνωρίζω και ποιός να το γνωρίζει; Ακριβώς η διατήρηση στην ανωνυμία των 50.000 ψήφων στις εσωκομματικές κάλπες στη ΝΔ που εφεραν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην προεδρία του σήμερα κυβερνώντος κόμματος, αντικειμενικά λειτουργούν ως ασπίδα για την τυχόν αποκάλυψη όσων αντικανονικών πραγμάτων έλαβαν τότε χώρα. Ένα ενδιαφέρον παράδοξο εκείνου του β΄ γύρου της εσωκομματικής κάλπης στη ΝΔ, ότι ο ανθυποψήφιος του Κυριάκου Μητσοτάκη για την προεδρία του κόμματος, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, έλαβε λιγότερες ψήφους στον β΄ γύρο, απ’ όσες είχε λάβει στον α΄ γύρο!!!

-ορισμένοι φίλοι, όταν αναφέρομαι σ’ αυτά, αντιτείνουν ότι η ήπια αντίδραση Μεϊμαράκη δείχνει ότι δεν έγινε τότε και τίποτα κακό. Απαντώ, υπενθυμίζοντας την αναλογία της περίπτωσης Γκορ στις ΗΠΑ, ο οποίος ενώ στις προεδρικές εκλογές του 2.000 στις ΗΠΑ είχε μετεκλογικά «στριμώξει» τον Τζόρτζ Μπους τζούνιορ στο θέμα επανακαταμέτρησης της Φλόριντα, αιφνιδίως έριξε τους τόνους και ουσιαστικά απέσυρε την αμφισβήτηση νόμιμης εκλογής του Μπους –παρ’ ό,τι αν επέμενε οι περισσότεροι προέβλεπαν ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά. Ποτέ δεν τα ξέρεις αυτά! Τα παρακολουθείς  και κάνεις τις σκέψεις σου.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

Pet Shop Θεσσαλονίκη

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού