Γιατί επιμένει ο Μητσοτάκης για διπλές εκλογές το φθινόπωρο (Μέρος Β΄: Ο στόχος και τα μέσα)

Η περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ που διαδέχτηκε την ολοσχερή καταστροφή του 2012-14, ήταν που ενεργοποίησε πλήρως την κατανόηση από τους κύκλους αυτούς ότι στην Ελλάδα πραγματικά ενδημούσε η καταστρεπτική για τα συμφερόντά τους πιθανότητα να επικρατήσει προοδευτική παράταξη και μάλιστα με την αριστερά σε θέση «οδηγού» και ως εκπρόσωπος μιας ριζοσπαστικοποιούμενης γενιάς πολιτών, θυμάτων της μνημονιακής βαρβαρότητας.

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου  

Ποιες είναι, όμως, οι σχεδιασμένες επιδιώξεις του μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Επαναλαμβάνω προς υπενθύμιση αυτό που υπογράμμισα στο Α΄ μέρος της παρούσας ανάλυσης: πρόκειται για ένα σχέδιο πλήρως επεξεργασμένο και σε όλες του τις λεπτομέρειες. Πράγμα, που αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι για την κατάρτιση και την εφαρμογή του σχεδίου αυτού συγκροτήθηκε ένα ετερόκλιτο κέντρο με συγκλίνοντα πολιτικά, επιχειρηματικά και μιντιακά κίνητρα, το οποίο εξωθεσμικά σχεδίασε και προχωρεί στην υλοποίησή του. Είναι σαφές ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια καλώς νοούμενη προγραμματική προετοιμασία ενός κόμματος εξουσίας για την κυβερνητική του θητεία, αλλά για μια απολύτως αντιδημοκρατική συμμαχία παρασκηνίου, με σκοπό να επιβληθούν σε μια κυβέρνηση της επιλογής του κέντρου αυτού δέσμες αποφάσεων προαγωγής συστοιχειών συμφερόντων και χωρίς στοιχειώδη νομιμοποίηση πολιτικής διαδικασίας ως προς την υπηρέτησή τους.

Σε ό,τι αφορά τα επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα ένα σημαντικό μέρος των κινήτρων τους έχει ήδη διαφανεί, και θα έχουμε αργότερα στη συνέχεια την δυνατότητα να δούμε και μερικές ενδεικτικές περιπτώσεις. Τα πολιτικά συμφέροντα, όμως, που ενοποιούνται κάτω από την ομπρέλα του Κυριάκου Μητσοτάκη παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

Έχω την εντύπωση ότι τα πολιτικά συμφέροντα που ανιχνεύονται εδώ είναι δύο προελεύσεων, μία που αφορά σε κίνητρα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος και μία σε κίνητρα εσωτερικών στόχων:

– Η πρώτη κατηγορία κινήτρων αφορά στη διαιώνιση σ’ ολόκληρη την ΕΕ ενός πολιτικού σκηνικού επικυριαρχίας της πολιτικής συντήρησης, εμπλουτισμένης με ακροδεξιές και ακόμη και νεοφασιστικού τύπου δυνάμεις, που ενισχύθηκαν στην Ευρώπη με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του 2010. Ο προσχεδιασμένος από την γραφειοκρατία των Βρυξελλών (και με γερμανική «βούλα») πολιτικός «καταμερισμός» των χωρών και των πολιτικών οντοτήτων-παρατάξεων στο πλαίσιο της ΕΕ και στη βάση αυτού του σχεδιασμού για την επόμενη 20ετία, επιφυλλάσσει  στην Ελλάδα τον ρόλο μιας μικρής χώρας της ανατολικής Ευρώπης, επιφορτισμένης με δύο ευθύνες: την αποτροπή των μεταναστευτικών ρευμάτων και την εναλλακτική διέλευση αναγκαίων ενεργειακών αποθεμάτων της ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη, ώστε να περιορίζεται η εξάρτηση της ΕΕ από τη Ρωσία.

(Δεν είναι του παρόντος η περαιτέρω εμβάθυνση στη ευρωπαϊκή πτυχή του ζητήματος που πραγματευόμαστε εδώ και θα επανέλθουμε σ’ αυτό με κάποια άλλη ευκαιρία. Επομένως, στο σημείο αυτό κρατείται μόνον η διάσταση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι για την ΕΕ ο χρήσιμος υπάκουος Έλληνας κυβερνήτης, που εγγυάται την αποτροπή επανάληψης των συνεπειών επικράτησης «ανυπάκουων» πολιτικών παραγόντων στην Ελλάδα και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ. Τα δεκάδες δισ. ευρώ που κόστισε στην ευρωπαϊκή νομενκλατούρα η διακυβέρνηση Τσίπρα προς όφελος της Ελλάδας -το υπέρ της χώρας μας όφελος αλλά με κόστος για τους ευρωπαίους από τη ρύθμιση του διακρατικού χρέους υπολογίζεται σε 4-5 δεκαδες δισ. ευρώ και δείχνει την οικονομική πλευρά των πραγμάτων. Κυρίως, όμως, βασικός πολιτικός στόχος των Βρυξελλών εδώ ήταν και είναι η ανακοπή του ενδεχόμενου περαιτέρω ενδυνάμωσης της ευρωπαϊκής προοδευτικής παράταξης σε σύμπραξη με την αριστερά, σενάριο που διαφάνηκε να ενισχύεται ιδίως στη μεσογειακή ΕΕ από το 2010 και μετά. Και τούτο, διότι τυχόν ενίσχυση και πολύ περισσότερο επικράτηση της προοδευτικής πολιτικής παράταξης θα σήμαινε για τις δυνάμεις που σήμερα κυριαρχούν στη γηραιά ήπειρο τεράστια ζημία πόρων αλλά και μεγάλες ζημίες από απώλεια  πρόσβασης σε θεσμούς και θύλακες εξουσίας στο πλαίσιο της ΕΕ, αλλά θα συνεπαγόταν και υψηλότατο οικονομικό κόστος για την ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη καθώς και για τις χώρες που ηγεμονεύουν στην Ένωση. Μόνο απ’ αυτήν την οπτική μπορεί να γίνει αντιληπτό τί διακυβεύτηκε για την ΕΕ στην Ελλάδα το 2015 και γιατί ένας «σιωπηλός» Κυριάκος Μητσοτάκης στις συνόδους κορυφής και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά fora προωθήθηκε, υποστηρίχτηκε, επιβλήθηκε και σήμερα στηρίζεται μανιωδώς από τους ευρωπαίους, ως ο χρήσιμος για εκείνους Έλληνας εκπρόσωπος στις κρίσιμες σημερινές διαβουλεύσεις για το μέλλον του ευρωπαϊκού ενοποιητικού σκοπού).

–  Η δεύτερη κατηγορία κινήτρων (κίνητρα εσωτερικού ελληνικού ενδιαφέροντος), όμως, εμφανίζει όπως είπα το αυξημένο ενδιαφέρον ότι αποκαλύπτει τη δέσμη συμφερόντων και μηχανισμών νομής της εξουσίας στη χώρα, όπως αυτή αναπροσαρμόστηκε από τον μετασχηματισμό του ΠΑΣΟΚ από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, από κίνημα ριζοσπαστικό και προοδευτικό σε κόμμα εκπροσώπησης της εγχώριας άρχουσας τάξης.

Αν  δει κανένας προσεκτικά τις πολιτικές ρίζες από τις οποίες προέκυψε το σπάνιο πολιτικό φαινόμενο Κυριάκου Μητσοτάκη, δηλαδή ενός τόσο πρόδηλα ακατάλληλου αλλά και τόσο ανεπαρκούς πολιτικού προσώπου για να επιλεγεί να ηγηθεί του κόμματος κύριου εκπροσώπου της ταξης των προνομιούχων στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 2010 (δηλαδή μετά την οριστική χρεοκοπία του επονομαζόμενου «εκσυγχρονισμού» στο πρόσωπο του Β. Βενιζέλου), θα διαπιστώσει 3 εσωτερικές πολιτικές καταγωγές: τον σημιτισμό (που ηγήθηκε του σχεδίου πολιτικού εξανδραποδισμού του ΠΑΣΟΚ προς όφελος των συντηρητικών δυνάμεων και των νεο-φιλελεύθερων κύκλων που εκπροσωπούν), τον μητσοτακισμό (δηλαδή μια πολιτική «σχολή εξαγορασμένης σχέσης» με την πολιτική) και την ακροδεξιά (από τον λαϊκισμό του ΛΑΟΣ ως την νεοναζιστική περίπτωση του «λογικευμένου χρυσαυγητισμού»). Τα τρία αυτά ρεύματα έδωσαν την πρώτη μάχη για να κερδίσουν την παρτίδα την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου-Μπαλτάκου. Και απέτυχαν παταγωδώς!

Η περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ που διαδέχτηκε την ολοσχερή καταστροφή του 2012-14, όμως, ήταν που ενεργοποίησε πλήρως την κατανόηση από τους κύκλους αυτούς ότι στην Ελλάδα πραγματικά ενδημούσε η καταστρεπτική για τα συμφερόντά τους πιθανότητα να επικρατήσει προοδευτική παράταξη και μάλιστα με την αριστερά σε θέση «οδηγού» και ως εκπρόσωπος μιας ριζοσπαστικοποιούμενης γενιάς πολιτών, θυμάτων της μνημονιακής βαρβαρότητας. Οι συνέπειες τυχόν επαλήθευσης αυτού του ενδεχόμενου λειτούργησαν καταλυτικά ως το σήμα κινδύνου, που ενεργοποίησε τη συντεταγμένη πλέον σύμπραξη εκσυγχρονιστών-μητσοτακικών-ακροδεξιών για να αποκρουστεί αυτή η εξέλιξη. Έτσι δημιουργήθηκε η πολιτική συμμορία των αδίστακτων πολιτικών-επιχειρηματιών-μιντιάδων, που επεξεργάστηκε, εμπνεύστηκε και επέβαλε -με επιτυχία ως τώρα- το σχέδιο «κατάληψης της ΝΔ» από τον Κυριάκο Μητσοτάκη (με τη συνδρομή των εκσυγχρονιστών, που αν και ανήκουν σε άλλο κόμμα- εφεδρεία του ίδιου σχεδίου, προσήλθαν αρωγοί του σημερινού αρχηγού της ΝΔ), μέχρι την ανάδειξή του ίδιου στην πρωθυπουργία και τη σημερινή μανιασμένη μέχρις αυτο-εξευτελισμού υπεράσπιση της καταστροφής που ολοένα και βαθαίνει σε βάρος των πολιτών και της χώρας από τη διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, ως δήθεν ωφέλιμης για την Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι πως πολύ λίγοι πιστεύαμε ότι εξ αρχής ήταν ένα πλήρες σχέδιο πολιτικής ανωμαλίας! Τότε έμοιαζε με ευφάνταστο σενάριο! Ποιός να πιστέψει ότι εξυφαινόταν τέτοια συνομοσία!  Οι Έλληνες πιστέψανε αρχικά τον Σαμαρά (που φίλαγε μέσα σε μισή μέρα εκεί που έφτυνε, κι από τις παντιέρες των Ζαππείων υπέγραφε χωρίς καμιά αιδώ την επιστολή-γλύψιμο  προς την ΕΕ ότι «θα ‘ναι καλό παιδί» και θα εφαρμόσει απαρέγκλιτα τα μνημόνια (…εγώ, ρε παιδιά, μόνο πρωθυπουργός θέλω να γίνω…)

Από μεριάς του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβε -ούτε καν υποψιάστηκε- όπως φαίνεται σήμερα, τη σημασία της εκλογικής ήττας του για την προοδευτική παράταξη και την αριστερά. Σημασία, που είναι μεγαλύτερη ακόμη κι από τον εξανδραποδισμό του ανδρεοπαπανδρεϊκού  ΠΑΣΟΚ από τους σημιτικούς, προς όφελος της εγχώριας άρχουσας τάξης. Φοβάμαι πως (εγκλωβισμένοι εξ ιδίας επιλογής στο ενδεχόμενο επιστροφής στην κυβέρνηση) ούτε και σήμερα κατανοούν στον ΣΥΡΙΖΑ τη σημασία της εκλογικής ήττας τους το 2019. Αμφιβάλλω αν αντιλαμβάνονται έστω σήμερα στην αξιωματική αντιπολίτευση την «ιστορικότητα» της υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη και με τη σύμπραξη της ακροδεξιάς και την ανοχή του ΚΙΝΑΛ απόπειρας ανακοπής της πορείας απεγκλωβισμού της Ελλάδας από τον κορσέ της «ευρωπαϊκής μπανανίας» που της είχε φορέσει ο σημιτο-συστημικός νεποτισμός. Η ανακοπή αυτή της πορείας του 2015-2019 υπήρξε ο κεντρικός σκοπός των ίδιων επάλληλων πολιτικών, επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων, που από τον πρώτο κιόλας μήνα του 2015 άρχισαν να σχεδιάζουνε το come back της αρπαχτής στα δημόσια ταμεία!

Σήμερα αρκετά παραδείγματα αποκαλύπτουν τις βαθύτερες σκοπιμότητες του περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη σχεδίου νέου πολιτικού εξανδραποδισμού της προοδευτικής παράταξης, σήμερα με πρώτο ρόλο στην αριστερά.

Ας δούμε κανα-δυο παραδείγματα της υπηρέτησης των συμφερόντων που συγκροτούν με το αζημίωτο το μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη:

α. με τις τηλεοπτικές άδειες αναγκαστικά τις συχνότητες έπαψαν να νέμονται πειρατικά οι ιδιώτες των τηλεοπτικών καναλιών στην Ελλάδα. Η αδειοδότηση που επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, πέραν όλων των άλλων θετικών αποτελεσμάτων της (έσοδα υπέρ του δημοσίου που τα προηγούμενα χρόνια δεν καταβάλλονταν, κοινωνικός έλεγχος επιβαλλόμενος από το Σύνταγμα διά του ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου επί των εκπεμπόμενων προγραμμάτων κ.λπ.), διασφάλισε ότι η κατανομή του δεύτερου ψηφιακού μέρισματος θα γινόταν προς όφελος του δημοσίου, ως εκπροσώπου των συμφερόντων όλων των πολιτών. Η προσπάθεια να καταστεί ο δημόσιος πλούτος των συχνοτήτων άθυρμα των ιδιωτών καναλαρχών είχε ξεκινήσει από νωρίτερα επί Σαμαρά και ενδεικτικότερο περιστατικό της προσπάθειας να λεηλατηθεί δημόσια περιουσία μεγάλης αξίας προς όφελος 5-6 επιχειρηματιών με πασίγνωστο ονοματεπώνυμο είναι το κλείσιμο της ΕΡΤ! Διότι με τον νόμο η ΕΡΤ ήταν (και παραμένει) θεματοφύλακας των συμφερόντων του δημοσίου στις συχνότητες. Με το κλείσμό της μπορεί τυπικά ο ρόλος του θεματοφύλακα να ανατέθηκε στο υπ. Οικονομικών ως διαχειριστή των συχνοτήτων και της περιουσίας της ΕΡΤ, όμως είναι προφανές πού (επιχειρήθηκε) να κατευθυνεί το πράγμα, με την DIGEA (εταιρεία ιδιοκτησίας των καναλαρχών) να απομένει ο μόνος φορέας στην Ελλάδα που διέθετε μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ πλατφόρμα εκπομπών ψηφιακού σήματος. Εάν δεν είχε ουσιαστικά επαναλειτουργήσει η ΕΡΤ επί ΣΥΡΙΖΑ (και όχι υπό το αστείο σχήμα της ΝΕΡΙΤ) και αν δεν είχε ξεκαθαριστεί με τις αδειοδοτήσεις των ιδιωτικών καναλιών ότι αυτά εκπέμπουν σε συχνότητες που παραχωρεί το δημόσιο, τότε όλα τα έσοδα από την απόδοση συχνοτήτων στην κινητή τηλεφωνία στο πλαίσιο του δεύτερου ψηφιακού μερίσματος, όπως γίνεται σήμερα, δεν θα πήγαιναν στα δημόσια ταμεία, αλλά θα κατευθύνονταν στις τσέπες των καναλαρχών ως μόνων κτητόρων συχνοτήτων και απουσία της ΕΡΤ! Πόσα είναι τα λεφτά; Η ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων) πρόσφατα τα εκτίμησε σε 150 εκατ. ευρώ για την προσεχή δεκαετία! Έτσι γίνεται φανερό διά γυμνού οφθαλμού, ότι χωρίς κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οι καναλάρχες δεν θα είχαν υποχρέωση να καταβάλλουν τα προβλεπόμενα από την άδεια τους (που δόθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ) περίπου άλλα 150 εκατ. ευρώ για χρήση της δημόσιας περιουσίας των συχνοτήτων, ενώ οι ίδιοι θα εισέπρατταν σήμερα και τα άλλα 150 εκατ. από την υποχρεωτική  παραχώρηση συχνοτήτων στην κινητή τηλεφωνία. Τα ποσά αυτά αντί για τις τσέπες ιδιωτών κατευθύνονται πια στα δημόσια ταμεία. Οι αναγνώστες μου θα κρίνουν αν έτσι εξηγείται το μίσος των καναλαρχών κατά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αν γεννάται εδώ απόπειρα απιστίας σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος, …που δεν τελεσφόρησε μόνον επειδή στη συνέχεια ήρθε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!

β. Η περίπτωση επαναφοράς των διαφημιστικών πινακίδων στους δρόμους διέλευσης  οχημάτων, είναι μια άλλη τελευταία περίπτωση νεποτισμού! Κατά πλήρη παρασάλευση της δικαστικής τάξης στην Ελλάδα και θέτοντας σε κίνδυνο προδήλως τους πολίτες, επανέρχονται οι διαφημιστικές πινακίδες. Όσοι θυμούνται τί μάχη έγινε παλιότερα  από διαφημιστές για να διατηρηθούν οι επικίνδυνες πινακίδες, αντιλαμβάνονται απολύτως που είναι το «ψητό». Ωστόσο, ήδη γεννάται σοβαρός κίνδυνος  για την ασφάλεια των οδηγών!

Υπάρχουν ακόμη το σκάνδαλο της Novartis, τα «σκοιλ ελικικου», η λίστα Πέτσα και τόσα άλλα, αλλά τί να πρωτοπιάσεις;

Δεν χρειάζονται περισότερα, άλλωστε! Όλα πια αποκαλύπτονται και θέτουν πλέον επιτατικά το ζήτημα της πολιτικής συμμορίας και των σκοπών της, όπως έθεσα στην αρχή  τούτης της ανάλυσης.

Συγκεκριμενοποιώ απολύτως, στη συνέχεια, τους στόχους του περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη μπλοκ εξουσίας:

Οι σημερινοί ήρθανε για:

-Να αποκαταστήσουνε τους αυτουργούς σκανδάλων, πολιτικούς αξιωματουχους και μη,

-Να ξαναδωσουνε πολιτικό χώρο στην ακροδεξιά με κυβερνητικό ρόλο,

-Να ποινικοποιήσουνε ξανά τη δημοσια ζωή, απομονώνοντας την προοδευτική παράταξη στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ,

-Να νομιμοποιησουνε την αστυνομοκρατία, ως μηχανισμού αποτροπής δημοκρατικής αντίδρασης στην ανομία του νεο-μητσοτακικού νεποτισμού,

-Να ξαναδωσουνε δημοσιο χρημα σε όσους επί δεκαετίες το νέμονταν και επί ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσαν να αγγίξουν,

-Να ξεπλύνουνε με πολιτικά μέσα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία διώκονται από την την τακτική δικαιοσύνη για κακουργήματα προς βλάβη του δημόσιου συμφέροντος,

-Να συκοφαντήσουνε την αριστερα και τις προοδευτικές πολιτικές ιδέες,

-Να περιορισουνε τα δημοκρατικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών,

-Να παραγράψουνε προσχεδιασμένα πολιτικά και ποινικά αδικήματα που ενδεχομένως  διαπράττουν οι ίδιοι αυτήν την ίδια στιγμή που σήμερα κυβερνάνε!

Τί σημαίνει αυτό το τελευταίο; Σημαίνει ότι με τις διπλές εκλογές που σχεδιάζει ως το τέλος του έτους ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με βάση τον ισχύντα νόμο περί ευθυνης υπουργών, ό,τι όργια και να έγιναν σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος στον ως τώρα έναν χρόνο διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, απλά …παραγράφονται!!!

Καταλάβατε τώρα γιατί ο σημερινός πρωθυπουργός χρειάζεται τις διπλές εκλογές;

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού