Εξομολόγηση ενός γενίτσαρου

...Με τέτοιες προδοσίες κύλησε διά βίου η σχέση μου με την πολιτική. Αυλαία, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, όπου είδα δύο φατρίες νομής της εξουσίας (τους σημιτικούς και τους τσοχατζοπουλικούς) να ξιφομαχούν μέχρις αίματος για το «ψητό». Τότε ήταν η μεγάλη προδοτική στιγμή μου, που αποχώρησα από τα κομματικά πράγματα. Πέρασα οριστικά στην άλλη όχθη...

Γράφει ο Χρήστος Οικονόμου

Λοιπόν, εγώ από μικρός φαινόμουν ότι θα γίνω προδότης! Και δεν λέμε προδοσία παιδική, από πείσματα και γινάτια ή από φόβο. Μιλάμε για συνειδητή επιλογή, όταν δηλαδή κάνεις αυτό που πιστεύεις ως σωστό και το κάνεις χωρίς ανταλλάγματα κανενός είδους, αλλά τούτο …τυχαίνει να είναι προδοσία. Άλλωστε, για να υφίσταται αυτή η απαισία και χαμαιρπής συμπεριφορά προϋποτίθεται ότι προκύπτουν και προδομένοι. Αλλιώς, δουλειά δεν γίνεται…

Μάλιστα, οι προδομένοι είναι εκείνοι που τελικά αποφαίνονται και ορίζουν το ίδιο το προδοτικό περιστατικό, όποτε αυτό προκύπτει. Και καμιά διάψευση από την πραγματικότητα και την απλή λογική δεν μπορεί να περιορίζει αυτόν τον δυσάρεστο πόνο που αισθάνεται ο προδομένος και που ισοδυναμεί μ’ έναν μικρό θάνατο. Αν ο απατηθείς σύντροφος (το αυτό ισχύει και για την απατηθείσα σύντροφο) αισθάνεται ότι τον κεράτωσαν, ποιός λογικός συνειρμός και ποιάς λογής συμψηφισμός θα απάλυνε τον πόνο; Κανένας! Και, φυσικά, δεν έχει καμια σημασία αν ο κερατωμένος/μενη προηγουμένως έχουν πάρει τη μισή υφήλιο! Τούς τα φόρεσε το έτερον ήμισυ, ναι ή όχι; Αν ναι, η ετυμηγορία είναι ακατάλυτη: ήταν σκαστή περίπτωση προδοσίας! Τελεία και παύλα!

Σε νεαρότερες ηλικίες, όταν η εξατομικευμένη «ιστορία» του κάθε ανθρώπου γράφεται ακόμη στα ερωτικά στρωσίδια, τα πράγματα είναι πιο απλά. Ακριβώς όπως περιέγραψα πιο πάνω. Όλα κρίνονται στους στενούς και κλειστούς κύκλους της «παρέας». Αργότερα, όταν το σαρκίο αρχίζει να περιφέρεται σε ατραπούς συλλογικής πρόσληψης των υποστάσεών μας, όταν δηλαδή γινόμαστε συνειδητά μέλη μιας μεγάλη ομάδας «ομοίων», με ίδιες απόψεις, πολίτες μιας συγκεκριμένης χώρας, οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ή υποστηρικτές μιας πολιτικής παράταξης, τότε η προδοσία εκφεύγει του κλειστού και στενού κύκλου της «παρέας» που προανέφερα και διευρύνεται σε κοινωνικές αναφορές της ομάδας που πρόδωσες. Και ο προδότης, σαν κι εμένα, δικαίως διασύρεται και διαπομπεύεται για την απαράδεκτη εγκατάλειψη του κοινωνικού κύκλου στον οποίο συγκαταλεγόταν τόσα χρόνια, ως ο  ενδεικτικός δαίμων της ασυνέπειας. Είναι μια δαιμονοποίηση απολύτως δημοκρατική και ηθικά ανεκτή, αν όχι επιβεβλημένη. Αυτό δα έλειπε! Όποιος γουστάρει και ερήμην των άλλων να παίρνει το καπελάκι του και να φεύγει όποτε θέλει χωρίς να ρωτήσει τους άλλους. Τί το κάναμε; Κωλοχανείο; Εδώ για νομείς της εξουσίας ο λόγος και χαλαρές συμπεριφορές είναι απορριπτέες.

Γι’ αυτό, δικαίως, με τον απολύτως τεκμηριωμένο και νομιμοποιημένο στο μυαλό κάθε μέλους της προδομένης ομάδας ξεχωριστά τρόπο, προκύπτει για τον ειδεχθή προδότη ο χαρακτηρισμός «γενίτσαρος». Είναι η λέξη, που επειδή παραπέμπει στον εκβιαστικά απαχθέντα και σε παιδική ηλικία από στρατιώτες του προαιώνιου αντιπάλου, υποδηλώνει ότι η προδοσία δεν είναι απλά μια συνειδητοποιημένη επιλογή του γενίτσαρου, αλλά περαιτέρω μια στάση που αναδύεται από το ενσταλαγμένο από τον απαγωγέα μίσος κατά των γεννητόρων του προδότη. Η άλλη εκδοχή, εξ ίσου ισχυρή, είναι πως πραγματικό κίνητρο της προδοσίας ήταν η εξαγορά. Δεν έχει καμία σημασία αν ξανά η πραγματικότητα ή η απλή λογική  αδυνατούν να υποστηρίξουν στοιχειωδώς αυτήν την εκδοχή. Σιγά μη μπορούν αυτά τα δύο, η πραγματικότητα και η απλή λογική, να λένε την αλήθεια, όποτε περί προδοσίας ο λόγος! Μόνον οι προδομένοι ξέρουν! Κι αν δεν μπορούν να το υποστηρίξουν, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και την απλή λογική.

Όμως, είτε γενίτσαρος είτε εξαγορασμένος, ένας προδότης -πάντα σαν κι εμένα- δεν μπορεί να είχε παρά μόνον ένα από τα δύο κίνητρα για την αλητεία που διέπραξε: ή φανατικός εκ πλύσεως εγκεφάλου παιδιόθεν είναι, ή απλά τά ‘πιασε! Τα άλλα ενδεχόμενα, απλά δεν υφίστανται. Άλλωστε, δεν μπορεί τόσο πολλοί προδομένοι να σκούζουνε εν χορώ χωρίς λόγο! Ο επίορκος κάποια κουτσουκέλα θα έχει κάνει κι ας μην ξέρουν οι προδομένοι ή κι ο ίδιος ο προδότης ποια ακριβώς είναι.

Υπάρχει ακόμη ένα καίριο σημείο σε όσα πραγματευόμαστε εδώ! Είναι η εσωτερική ανάγκη των προδομένων να διαδηλώσουν ότι ανήκουν στην ομάδα των ανώτερων ανθρώπων, που αυτή ακριβώς η υπεροχή τους είναι που προσδίδει στην προδοσία το βάθος πραγματικής ηθικής παρεκτοπής, ενός «εγκλήματος» μ’ άλλα λόγια.

Πώς τόλμησες και άφησες εμάς τους από κάθε άποψη ανώτερους, για να πας με την πλέμπα και τους αγράμματους;

Πρόκειται για άγος! Που μόνο με κολασμό μπορεί να επανορθωθεί. Στο πελώριο δικαστήριο της κοινωνίας, όπου ανήκει η αρμοδιότητα κρίσης για τα εγκλήματα αυτού του τύπου, κριτές δικαιούνται να είναι μόνον οι προδομένοι. Σιγά μην επαραχωρείτο δικαίωμα απολογίας στους εγκληματίες! Περίπτωση να μην έχει τελεστεί το ανοσιούργημα δεν υπάρχει. Μόνον ο προσδιορισμός της ποινής απομένει. Και στις περισσότερες περιπτώσεις ποινή είναι η ταπείνωση, η καθαίρεση, το ασταμάτητητο ηθικό μαστίγωμα και το φτύσιμο! Εκτελεστές της ποινής είναι όλοι οι προδομένοι, οι οποίοι από κοινού συναθροίζονται με κάθε πρόσφορο μέσο και καθυβρίζουν τον ένοχο. Φωνάζουν όλοι μαζί, λες και προσπαθούν να μην ακουστεί η άλλη άποψη (και γιατί να ακουστεί στη συγκεκριμένη περίπτωση;) καταδικάζουν και επιβάλλουν στον ανήθικο αυτουργό της προδοσίας τον αναλογούντα καταλογισμό διά βοής.

Έτσι, λοιπόν, και μ’ εμένα. Προδοσία έκανα! Δεν έχω δικαίωμα στην οργή για την ανοίκεια σε βάρος μου απαξία από μεριάς των προδομένων!  Οφείλω να σιωπήσω.

Όταν σε μια έξαρση δημοκρατικής συγκίνησης πριν 46 χρόνια βούτηξα μια ελληνική σημαία, που στο σπίτι ο πατέρας μας κρέμαγε στο μπαλκόνι κάθε εθνική γιορτή, για  να κατέβω και να την ανεμίσω στο σύνταγμα με την αποκατάσταση της ελευθερίας μας από την 7χρονη τυραννία των συνταγματαρχών πραξικοπηματιών, δεν ήταν η συνειδητή πράξη ενός 19χρονου άγουρου πολίτη (ουδέ καν ψήφιζα τότε, το δικαίωμα της ψήφου αποκτάτο μόλις γινόμασταν 21 ετών). Είναι χαρατηριστικό ότι στην πρώτη μεγάλη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στο σύνταγμα για τις εκλογές του 1974, μια τεράστια και ογκωδέστατη συγκέντρωση με συγκλονιστικό παλμό, οι δεξιοί μας κοίταζαν αφ’ υψηλού τότε καθώς πορευόμασταν προς τον τόπο της συγκέντρωσης σείοντας τα πανό και τα λάβαρά μας, και υποτιμητικά αλλά και επιτιμητικά μας ρωτούσαν: Καλέ, εσείς ψηφίζετε;

Με τέτοιες προδοσίες κύλησε διά βίου η σχέση μου με την πολιτική. Αυλαία, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, όπου είδα δύο φατρίες νομής της εξουσίας (τους σημιτικούς και τους τσοχατζοπουλικούς) να ξιφομαχούν μέχρις αίματος για το «ψητό». Τότε ήταν η μεγάλη προδοτική στιγμή μου, που αποχώρησα από τα κομματικά πράγματα. Πέρασα οριστικά στην άλλη όχθη.

Γι’ αυτό και όταν μετά από περισσότερα από 20 χρόνια αποφάσισα ουσιαστικά να επανενεργοποιηθώ πολιτικά με την ένταξή μου στη «Γέφυρα», πολύ λογικό ήταν που μού την πέσανε όλοι οι προδομένοι! Όχι που θα μ’ αφήνανε να μιλώ υπερασπιζόμενος ό,τι βίωσα από το 1973 ως το 1996! «Γεφυρατζής», γενίτσαρος, προδότης, εξαγορασμένος και γενικώς ένα ανήθικο πολιτικά πρόσωπο και μόνο θα μπορούσα να είμαι! Αν πραγματικά επιθυμούσα να μην μου καταλογιστούν όλ’ αυτά, θα έπρεπε να σιωπήσω. Για να τολμάω να μιλώ, όμως, η απόδειξη επαρκούσε: Προδότης! Στην πυρά!

Οι μαζικές καταγγελίες για την προδοσία μου, η δαιμονοποίησή μου ως το πολιτικό «τέρας της αποκαλύψεως», ακόμη και οι απειλές (πολύ περισσότερο που πήγα προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά και δεν έγινα δεξιό παρακολούθημα του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπου εκεί απαντάται το αποδεικτικό της συντηρητικής πολιτικής φύσης των προδομένων ίδιον της συγχωρητέας προτίμησης του δεξιού κομματικού ιδιώματος -γι’ αυτό άλλωστε οι απανταχού προδομένοι τον χαρακτηρισμό «γενίτσαρος» ποτέ δεν σπατάλησαν σ’ όσους πήγαν στο μητσοτακέικο και τον απένειμαν επαξίως μόνο σ’ όσους κοιτάξαμε αριστερά), ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της προδοτικής πορείας μου.

Μόνον όσοι έπραξαν σαν κι εμένα, κατευθυνόμενοι στην αριστερά, και μέχρις ότου επέλθει ο πολιτικός μας θάνατος, τυγχάνουμε τέτοιας αντιμετώπισης. Είναι ένα συμβόλαιο τιμής ανάμεσα στους προδομένους. Και μόνον όταν θα τελευτήσει οριστικά ο έσχατος εξ ημών  θα σταματήσει το υβρεολόγιο. Οι πολιτικοί προδότες δεν δικαιούμεθα κανενός ελαφυντικού. Μόνο η θανάτωση μας θα φέρει το τέλος. Ως τότε, ο Κυριακος Μητσοτάκης θα έχει θριαμβεύσει. Τί άλλο να έμενε να προσήκει σε μας;

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού