Ημερολόγιο Ασημάντων 338: Μπούκλες στα Άγραφα στα ψηλά βουνά/Μια κοκαλιάρα γυμνίστρια στα βραχάκια/ Ένας Σομαλός ξυπόλητος στην πόρτα

Το νερό θα μας λείψει. Πολλοί θεωρούν λογικό να σπαταλούν. H αλόγιστη χρήση θα μας καταστρέψει.  Στον μαρτυρικό χωριό του Καταρράκτη,  το νερό δεν είναι αστείρευτο,  η κρήνη στάζει, δεν τρέχει όπως παλιά

16.8.20 Κυριακή. Απίστευτη ζέστη. Πυρκαγιές, καίγονται εργοστάσια. Ιοί και μόλυνση παντού. Διακοσαριές τα κρούσματα του κορονοϊού.  Τούρκοι ερευνητές στο Αιγαίο. Μυρίζει πετρέλαιο και μπαρούτι. Και νέες φωτιές.  Όταν πηγαίνουμε και ψηφίζουμε μαζικά και ανεξέλεγκτα «Ανάπτυξη», δεν μπορεί μετά να διαμαρτυρόμαστε για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της ζωής μας. Δεν θέλω αεροπλάνα  και αυτοκίνητο, μου αρκεί το ποδήλατο που δεν έχω, το πατίνι που θα πάρω. 

Την ώρα που σε πλανητικό επίπεδο χύνονται τόνοι κροκοδείλιων δακρύων για την κλιματική αλλαγή με αφορμή τις τεράστιες οικολογικές καταστροφές σε Αμαζόνιο, Σιβηρία, Αυστραλία και Ανταρκτική δεν πρέπει να μας διαφεύγει το προφανές : ανάπτυξη στον κόσμο των κρατών και του κεφαλαίου σημαίνει λεηλασία της φύσης και του ανθρώπου. Στη χώρα μας συντελείται ένα μη αναστρέψιμο έγκλημα  αυτή τη στιγμή:  Ένα φαραωνικό αναπτυξιακό έργο κατασκευής αιολικής βιομηχανίας στα Άγραφα που περιλαμβάνει την εγκατάσταση 600 ανεμογεννητριών ύψους 120 μέτρων καθώς και την κατασκευή υδροηλεκτρικών έργων σε ΄΄όλα τα ποτάμια και τα ρέματα της Νότιας Πίνδου. Στην Πίνδο και στο αντάρτικο, γυναικούλες, αδελφούλες πιστές ! Κουβαλούσαν πυρομαχικά.  

Τώρα οι αδελφές Εταιρείες εξορμούν με τα τερατώδη μηχανήματά τους και ισοπεδώνουν βουνοκορφές,  παρεμβαίνουν στην υδάτινη και και δασική ζωή της περιοχής , διαλύουν την τοπική γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή. Ό,τι και όσο υπάρχει. 

Το νερό θα μας λείψει. Πολλοί θεωρούν λογικό να σπαταλούν. H αλόγιστη χρήση θα μας καταστρέψει.  Στον μαρτυρικό χωριό του Καταρράκτη,  το νερό δεν είναι αστείρευτο,  η κρήνη στάζει, δεν τρέχει όπως παλιά.  Κλείστε τα πλυντήρια αυτοκινήτων, σταματήστε όσους σπαταλούν νερό για τις σκονισμένες τους λαμαρίνες. Πόσο δίκιο είχε εκείνος  ο Κατσαρός με τα μπουκλέ μαλλιά «το μέλλον έχει πολλή ξηρασία», έλεγε  και η ποίησή του μιλούσε για αντίσταση και αντισταθείτε σ’ εμένα που σας ομιλώ. Ίσως το περισσότερο δυνατό και προφητικό ποίημα. Σκέφτομαι να δώσω  σε επόμενο σημείωμα τα αγαπημένα μου ποιήματα  δεν θα είναι κάτι πρωτότυπο.  ¨Όπως δεν είναι πρωτότυπο ότι

Ο Καπιταλισμός είναι φαγάνα, είναι αδηφάγος σημαίνει  πόλεμος όλων εναντίον όλων.   Εταιρειών vs  εταιρειών, κρατών εναντίον κρατών, επαγγελματιών του σεξ εναντίον ερασιτεχνών, δυνατού εναντίον δυνατού, και μια σπρωξιά στον αδύνατο μέχρι τα τάρταρα, γαλλομαθών αστών εναντίον γιάπηδων της ψηφιακής γλωσσολογίας κλπ κλπ.  Έχει βεβαίως και ωραίες στιγμές ο καπιταλισμός  έχει  έξαλλες μουσικές, και στριπτίζ.  Κρουαζιέρες και καθεστωτικούς δραματουργούς.

Δεν θέλουμε τους επιτυχημένους, δεν θέλουμε τη δύναμη, μακριά από τη μηχανή και τον Μαρινέτι, είμαστε με τον αδύναμο, με το γήινο, με το ανθρώπινο «με αυτούς που μένουνε απέξω», με τον ανεμόμυλο, με τα Άγραφα ως έχουν.

17.8.20  Μπάνιο αρ 33 πάντα στο γνωστό λιμανάκι με 33 βαθμούς  Κελσίου. Είναι καλοκαιράκι,  ας το χαρούμε μπροστά είναι  τα δύσκολα. Στα βραχάκια η  κοκαλιάρα εξιμπισιονίστρια ξύνει τα κόκαλά της κι ένα παχουλό παιδί από τον πρώην υπαρκτό που τρώει ένα ροδάκινο  μέσα στο νερό. «Γεμίσαμε Ρώσους» αναφωνεί μία κυρία με γυαλιά και σκυλάκι στα βράχια. Έξω οι Ρώσοι, λέω  όπως φωνάζαμε  παλιά έξω οι οι Αμερικάνοι

•  Nous sommes tous de Europέens grecs, Είμαστε όλοι Ευρωπαίοι Έλληνες  γράφει o Κον Μπεντίτ στη  Liberation  και αποδομεί τον τούρκο γείτονά μας. Ο κόκκινος Ντάνι εμβληματική προσωπικότητα του Μάη 68 που έγινε πράσινη  χαρακτηρίζει τον Τούρκο πρόεδρο ως έναν «θορυβώδη γείτονα, ο οποίος, «αφού ζήτησε επίσημα να καταλάβει ένα μεγάλο μέρος του διαμερίσματός σας με το πρόσχημα ότι η φωνή του ακούγεται μακριά, κάνει τώρα κύκλους, με το όπλο στο χέρι, στο πεζοδρόμιο σας, πλησιάζοντας την μπροστινή πόρτα».

18.8.20.  Προς μπάνιο αρ. 34. Ο νεαρός Σομαλός ξυπόλητος στην πόρτα μου με το κινητό. Περπατώ εις το δάσος των σκουπιδιών. Με θεωρούν πονόψυχο και γι αυτό μου λένε καλημέρα οι ζητιάνοι. Δεν δίνω δεκάρα. Σπανίως δίνω και μόνο σε μουσικούς και μάλιστα σε  ακραίες περιπτώσεις όπως στο κοριτσάκι που έπαιζε  το μαϊμού ακκορντεον(άκι) στη είσοδο του μετρό, μουντζουρωμένο, καχεκτικό, λυπημένο. Στο σταθμό Αττικής ψάχνουν έναν ηλικιωμένο που εξαφανίστηκε, μάλλον εμένα ψάχνουν. Καλά κάνουν. Νομίζω ότι άφησα ξεκλείδωτη την πόρτα. Τι ξεκλείδωτη; ΟρθάνοιχτH!. Τα μυαλά μου και μια λίρα. Είμαι στον κόσμο μου. Εμ πού να είμαι; Στον κόσμο τους;  Θα  αντικαταστήσω ότι μου πάρουν. Τώρα επείγουν οι βουτιές. Είμαι σε φόρμα, αθλητικός, θαλασσόλυκος. Ποια φόρμα καλέ; φουσκώνω στα 60 κρόουλ και καθόλου πεταλούδα. Γράφω όρθιος στο μετρό με το φίμωτρο σαν σκύλος προσέχοντας μη μου πέσει και με ξαναγράψουν. Επίσης προσοχή την ώρα που διασχίζω τη λεωφόρο μην πάω σαν τον Ρολάν   Μπaρτ στη διάβαση από κανα πειρατικό και δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου, ορθάνοιχτες πόρτες κι ένα γράμμα διαμαρτυρίας δημοσιευμένο στην Κραυγή.

•  Αυτοί οι ψυχαναλυτές και οι φιλόσοφοι! Τι ωραίο γράψιμο  ο μακαρίτης Μάριος Μαρκίδης τι ωραίο γράψιμο ο ολοζώντανος  Ροζάνης! Στη λέξη στο πλανόδιον στο δέντρο τι ωραία περιοδικά! Αλλά θέλω και τα περιθωριακά και της περιφέρειας που φυτοζωεί.

Δεν φυτοζοωεί καθόλου η Περιφέρεια. Και τα φασολάκια της έχει και τους κύκλους της με τα φυλλάδια και τους ιερείς της και τα ζόρικα συνθήματα στους τοίχους. Η πρωτεύουσα πνίγεται. Την πνίγει η μόλυνση.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μενού